Dwie wiadomości

 May 2013 – 14 Mar 2023

Previous capture
Next capture

AUGOCTNOV28201320202021

Sacerdos in mundo

Sacerdos in mundo

 This is my priest life – Jesus Christ & world

Dwie wiadomości: pozytywna i negatywna

Zaczynamy z tego co pozytywnego.

Dla wszystkich jest wiadomo, że w dniu wspomnienia świętego Jana Pawła 2, Polski Trybunał Konstytucyjny powiedział, że tak zwana aborcja z powodów eugenicznych idzie przeciw Konstytucji. Kazde życie to dar od Boga, każde życie ludzkie to dar od Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego. Mam nadzieję, że prawo polskie potrafi skutecznie pomagać matkom w trudnej sytuacji życzowej.

Coś negatywnego. We wielu mediów w Polsce i za granicę zostało powiedziane, że papież Franciszek wspiera związki homoseksualne. Nie jestem obrońcą papieża Franciszka, który nie odpowiada na źle interpretowane Jego słowa. On sam powinien wyjaśnić sprawę.

Czasami ani papież ani Watykan nie dają wyjaśnienia dla tych nieporozumień, wtedy również czasami niektóre katolickie ośrodki informacyjne starają się wyjaśnić doktrynę.

Na przykład: ekai. Polecam artykuł tego serwisu https://ekai.pl/czy-franciszek-pragnie-zmienic-stanowisko-kosciola-wobec-osob-lgbt

Eine Homilia aus Deutsch 2009

Der 8. September ist Mariä Geburt.


Mit der Geburt tritt ein Mensch, von Gott nach seinem ewigen Plan berufen, im voraus erkannt und im voraus dazu bestimmt, am Wesen und Gestalt Christi teilzuhaben (vgl. Röm 8, 28-29) in
die Geschichte ein und beginnt, selbst Geschichte zu gestalten: die eigene und – zumeist im Kleinen – die Geschichte des eigenen Umfelds.

Schritt für Schritt erlangt das Leben Konturen. Maria war vierzehn oder fünfzehn, als sie das Warum ihrer Geburt, den Sinn ihres Lebens erfuhr und „endgültig in das Geheimnis Christi eingeführt“ wurde (Johannes Paul II, Enzyklika
Redemptoris Mater, Nr. 8).


Das Jawort Marias eröffnet den Neuen Bund. In dem Augenblick, da sie ihre eigene Berufung entdeckt, entsteht die christliche Berufung überhaupt als Berufung zur Nachfolge Christi.

Die Antwort ist uns wohl vertraut, wir haben sie uns selbst betend zu eigen gemacht: Ich bin die Magd des Herrn, mir geschehe, wie du es gesagt hat (Lk 1,37).


Hier in Krakaw wir celebrieren ein Kongres Gebet für Frieden im Geist von Assisi von Papst Johannes Paul II gefördert. Regierungschefs der vielen Religionen beten gemeinsam für den Frieden. Und wir auch. Wir müssen beten imer. Und wir sollte imer für den Frieden beten. Warun? denn das Gebet ist der beste Weg, um Frieden zu erreichen. Und Frieden ist das höchste Gut für die Menschheit.


Ich habe eine Frage für jeden von euch. Bist du ein Mann des Friedens? Pflast du die Frieden in deiner Umgebung, in deiner Familie? Wir müssen nicht vergessen, das Christus ist unsere
Frieden, Andere Frage: lebst du immer mit Chrystus? Weiss du, das Leben in Gnade von Gott ist das beste Sache in dieser Welt?


Gebet, Gebet. Aber wir fangen an mit Stoßgebete, mit sehr kleine Gebeten. Zum bei spielen:


Klein Gebet für den Gott Vater:


Abba, Pater – Mein Gott und meine alles – Mein Gott, ich liebe dich – Dank sei Gott, – Vater, in deine Hände befehle ich meine Geist – Vater, nicht mein, sondern dein Wille geschehe.


Kleine Gebeten fur den Gott Sohn:


Jesus, Sohn Davids, erbarme dich – meiner Herr, lehre uns beten! – Mein Herr und mein Gott – Du bist Christus, der Sohn des lebendigen Gottes – Herr, wenn du willst, kannst du mich rein machen.


Kleine Gebeten für den Heiligen Geist


Komm, o Geist der Heiligkeit Sende aus deinen Geist, und alles wierd neu geschaffen…. Atme

Carta de la tia Pilita

Zaragoza 4 Octubre 2016

Muy querido  Ignacio: En este mes de Septiembre, no recuerdo la fecha, un año que nos vimos en la Plaza del Pilar. ¡Cómo pasa el tiempo! No te he tenido olvidado todo este tiempo, te recuerdo a diario. Empiezo el día ofreciendo desde mis primeras oraciones, mi Eucaristía y todo el día por las intenciones del Papa, los Sacerdotes, las vocaciones por todos los míos, la vuelta a la fe por los que le han abandonado, por las preocupaciones,  necesidades y la salud de nuestros enfermos y sin olvidar a tanto sufrimiento en todo el mundo. En resumen por la PAZ DEL MUNDO.

 No tengo muchas cosas que contar porque te diré que desde el golpe que me di en Alcañiz, en agosto hizo un año, no me siento como antes del golpe. Ya estaba sorda  pero con el golpe tan grande de cabeza perdí el oído en su totalidad, tuvieron que cambiarme el tipo de audífonos y me lío con el teléfono porque tengo que colocar el auricular no precisamente el “hueco” del oído sino arriba en el borde de la oreja no siempre me acuerdo de momento y para cuando insisto preguntando quien me llaman al no responder al momento, cuelgan y es entonces cuando me doy cuenta que no tenía el aparato en su debido sitio.

Hay algunos que al poquito vuelven a llamar, otros cuando me ven me dicen “te llamé pero nunca estás en casa” yo siempre insisto en decirles hora buena de encontrarme, de 3 a 5,30 que me voy a la Residencia de tía Carmen que aunque está muy bien para los pronto 101 años pero ya necesita ayuda, a medio día va su hijo Antonio y por las tardes sobre las 6,30 ya estoy con ella hasta que termina de cenar, tiene buen apetito. Jesuso y Carmen suelen venir sobre las 8: los martes y miércoles no seguros porque suelen ser día de Circulo. Y me traen a casa en coche.

En Septiembre se ha casado el tercero de los hijos de Gonzalo y Ana. Me invitaron y tenía ilusión por ir pero al final no me decidí, era un viaje muy largo. Todos se han casado por la Iglesia. La ceremonia religiosa fue en Potes. Luego aperitivo, comida, cena y baile, pensé que yo ni a la cena ni al baile iba a ir y me iría al hotel. Para regresar al día siguiente, los demás. Familia Zamora y amigos se quedaban. Iba a ser una tía muy mayor que más les iba a ser una preocupación y creo acerté con no asistir. Me uní en ese día en la Misa que el sacerdote ofreció por ellos y estuve  en el Pilar en mi rato de oración.En las otras bodas había estado con Tías Malis y  Mª Teresa, Cuanto las recuerdo. Con tia Malís había hablado 5 días antes morir y pensaba ir el mes de Julio.

El día 7 me voy para Alcañiz. Ayer regresaron de Madrid Ana y  Manolo con Palmira la madre de Ana  que pasará unos días, la asistenta se le fue 15 días de vacación y así no deja solo a Manolo, Y yo tengo idea de pasar allí el Pilar y regresar a Zaragoza para el 15 con las fiestas terminadas. También Pili Herraiz vino ayer y se queda unos días, aunque no estará para el Pilar porque le gusta organizar la fiesta en Cottere en su Parroquia. Yo ya he pasado a la reserva. Me he reservado mientras pueda ayudar a dar la comida en la residencia de Disminuidos Físicos de Aragón, está cerca de casa. Ya hace muchos años que voy; solo hay uno que anda pero bastante descontrolado, un día fuimos a visitar un Museo y a mí me asignaron a Javier el “descontrolado” y tuve que decirle al Responsable que me adjudicara uno de  silla porque no le podía llevar, que era él quien me llevaba pero de un lado para otro y nos íbamos a romper la cadera los dos. A él le entró una gran risa y no sabes lo que me quiere y en cuanto me ve se ríe.

Este año también estuve en Lourdes pero ya no me admiten como “Dama auxiliar”. Me obligan  ir al Hospital, y por la edad y desde el trompazo, como enferma, los responsables son los del Hospital y vamos todos en silla de ruedas, a mí se me hace muy costoso, nos hicieron unas fotos y salí publicada en la Hoja de la Iglesia en Zaragoza ahora se llama desde este nuevo curso “Iglesia en Aragón”. Cuando se publicó mi foto yo no estaba en Zaragoza, estaba en Alcañiz, me lo dijeron allí y no pude verla hasta que vine.

De verdad que me cuesta no ayudar. Tengo que ir aceptando mis limitaciones. Desde hace dos años que hice en Julio el viaje a Madrid con tu hermano Miguel que llevaba el coche con una refrigeración tan fuerte que llegue a Madrid con ronquera. Miguel también y él al día siguiente tenía además fiebre de 38 pero yo no, en cambio él a los 5 días ya no tenía ronquera. Me ha visitado el médico especialista y me ha encontrado las cuerdas bucales perfectas, y que debía ir a rehabilitación para aprender a utilizar debidamente la voz. Tendría que ir para que me atendieran debidamente pronto por particular aunque no me daba seguridad de que recuperara la voz normal. Bueno pues esta es una nueva limitación pienso que  acabaré sin hablar pero ya lo tengo aceptado y si la mano derecha no se entorpece  en lugar de hablar escribiré.

Hoy me había propuesto que tenía que escribirte, me hubiera gustado contarte cosas más animadas pero otra vez que no dejaré pasar tanto tiempo. Recibí tu tarjeta durante la JMJ, para tía Carmen y para mí, ya se la di a leer a tía Carmen. Me dijo que cuando te escribiera te mandara muchos besos de su parte.

Manolo se ha empeñado en regalarme un móvil LG último modelo, con decirte que no he encontrado funda porque en Zaragoza ni en el Corte Ingles ni en una casa que me mandaron ellos que es de venta excluida de móviles tenían porque no conocían este último modelo, ¡Lo que me faltaba! Ordenador, Tablet y ahora este móvil, con lo feliz que yo era con el pequeñito, que es como mi dedo meñique: me bastaba para llamar y para que me llamen. Te quería preguntar si  tienes WhatsApp porque te comunicaría alguna vez.  Manolo me dirá y te llamaré desde Alcañiz. Te enviaré foto desde Lourdes

Muchos muchos besos tía Pilita

Wywiad z kardynałem Ratzingerem – 2004 r. KAI

obserwujemy swoistą schizofrenię polityka katolika, który prywatnie chce być wiernym katolikiem, natomiast publicznie jest przekonany, że nie powinien przenosić swoich osobistych poglądów do sfery publicznej, tłumacząc się koniecznością przestrzegania pluralizmu

Kard. Ratzinger: Chrześcijaństwo jest drogą, którą winniśmy podążać także pod prąd!


Publikujemy wywiad jakiego udzieli były prefekt Kongregacji Nauki Wiary Katolickiej Agencji Informacyjnej w lipcu 2004 r.

KAI: W swoim wystąpieniu w parlamencie włoskim, które wywołało ogromną sensację, Eminencja powiedział, że dziś Europa przypomina nieco Cesarstwo Rzymskie u jego schyłku…. Co na to wskazuje?

Kard. J. R.: Oczywiście są też znaczne różnice pomiędzy Europą dziś, a okresem końca Cesarstwa Rzymskiego. Przyjrzyjmy się jednak pewnym analogiom. Oto z jednej strony obserwujemy dziś (tak jak w schyłkowym okresie Cesarstwa) wielką falę imigracji. Zmienia to strukturę ludnościową Europy, i to nie tylko strukturę społeczną, ale przede wszystkim ideową i duchową. Z drugiej strony dostrzegamy dość znaczne zmęczenie Europejczyków. Na Zachodzie zdają się oni obawiać przyszłości lub brakuje im woli. Świadczy o tym chociażby spadek liczby urodzeń. Coraz mniejsza jest liczba mieszkańców Europy. Na dodatek nie chcą oni mieć dzieci. Jeśli zatem Europejczycy ograniczają swoją perspektywę patrzenia wyłącznie do dnia dzisiejszego, nie mając odwagi ani gotowości służenia przyszłości, to przewagę zdobędą inni.

To widoczne zmęczenie Europejczyków – fizyczne i biologiczne – jest z pewnością wyrazem zmęczenia ideowego i duchowego. Jest dowodem, że Europa nie ma już wiary w wartości, które stworzyły ten kontynent. Przede wszystkim zaś świadczy o egoizmie, polegającym na chęci życia tylko dla siebie. Ufam, ze proces ten nie jest nieodwracalny. W historii zawsze mogą zdarzyć się niespodzianki.

Konstatując powiedziałbym, że Europie grozi utrata samej siebie, zaprzeczenie samej sobie. Dowodem tego jest też “nie”, powiedziane wobec oczywistego faktu dotyczącego jej początków i chrześcijańskiego dziedzictwa. Ale możemy mieć nadzieję, że nawet mniejszość, jeśli cechować ją będzie głębokie przekonanie i równie głęboka siła duchowa, może odrodzić tę starą Europę.

KAI: Istotnie, pierwszego maja, wraz z przystąpieniem do Unii Europejskiej nowych państw członkowskich, pojawiły się nowe siły, świeża krew, jak się u nas mówi. Porozmawiajmy o jednym z tych państw, czyli o Polsce. Jak Ksiądz Kardynał postrzega Kościół w Polsce na mapie Kościoła powszechnego: co nasz Kościół wnosi, a czego potrzebuje, czego w tym nowym kontekście powinni nauczyć się nasi katolicy, ich pasterze?

Nie śmiem pouczać polskich biskupów, co teraz powinni robić… Zacznijmy od faktów. W Polsce nadal bardzo silne jest powszechne utożsamianie się z chrześcijaństwem, jako jedną z podstaw tożsamości narodu. Wartości chrześcijańskie – z pewnością nie bez wewnętrznego oporu – pozostają rękojmią tożsamości polskiego społeczeństwa, świadomości godności człowieka, słowem, siłą która otwiera przyszłość. Obecna w Polsce świadomość żywych korzeni chrześcijańskich wyraża się m. in. w bogactwie powołań, które są ogromnym dobrem, a zarazem czymś wyjątkowym w Europie. Powołania zawsze są wyrazem żywotności Kościoła, jego siły duchowej.

Zapewne, w ramach postępującego procesu jednoczenia, różne pokusy z Zachodu z większą siłą wejdą także do Polski. Będą oddziaływać wraz ze zmianami społeczno-politycznymi, których nie da się uniknąć, które zresztą częściowo są także pożądane, np. rozwój handlu, gospodarki… Dobrze wiemy, jak rzeczywistość społeczna, ekonomiczna i polityczna łączy się z realiami duchowymi. W Polsce konieczne będzie podjęcie – jak to się już zresztą czyni – głębokiego dialogu z tymi tendencjami. Z filozofią i myślą zachodnią, która coraz bardziej będzie tu obecna.

Ojciec Święty, gdy jeszcze był arcybiskupem Krakowa – czytamy o tym w jego ostatniej książce – bardzo się troszczył o stworzenie silnej wiarą inteligencji i o jej obecność na płaszczyźnie intelektualnej i społecznej. Wydaje mi się to bardzo ważne dla Europy, i szczególnie właśnie dla Polski: rozwijać myśl filozoficzną, i to taką, która podejmuje dialog z wymogami naszych czasów, z całą empiryczną rzeczywistością, jaka nas otacza. Trzeba nie tylko dostrzegać zgodność między wiarą a współczesną wizją świata, ale także wykazać, że współczesny Kościół i świat potrzebuje dobrze uformowanej inteligencji katolickiej.

Nie znam dokładnie problemów polskiego duszpasterstwa, ale ważne jest, aby polski katolicyzm, tak mocny życiem wiary, miał także tę siłę intelektualną, która podejmuje dialog z wszystkimi nurtami współczesnej myśli. Chciałbym, aby ten polski katolicyzm, nacechowany nie tylko siłą wiary, ale i siłą intelektu, mógł odegrać ważna rolę i poza Polską, w kontekście europejskim.

KAI: Jak Eminencja ocenia fakt, że w preambule do Konstytucji Europejskiej nie umieszczono zapisu o chrześcijańskich korzeniach Europy? Jak obecnie powinni się odnosić do tego dokumentu katolicy, chrześcijanie?

Jestem wdzięczny Ojcu Świętemu, gdyż w jednym ze swych przemówień wyraził piękną syntezę tego, co należy powiedzieć na ten temat. Z jednej strony jesteśmy zadowoleni, że istnieje obecnie wspólna konstytucja europejska, zawierająca także wiele wskazań pozytywnych, przede wszystkim dotyczących publicznego dialogu z Kościołami i na temat praw Kościołów w tym wielkim koncercie nowej Europy. Ale oczywiście Papież wyraża także rozczarowanie z powodu sprzeciwu wobec uznania, że chrześcijańskie korzenie Europy są po prostu faktem historycznym. Nawet Giscard d’Estaing potwierdził kilka dni wcześniej, że owe korzenie religijne, o których mowa w tekście preambuły, są chrześcijańskie. Trudno więc zrozumieć, skąd bierze się tak silny opór wobec oczywistych faktów.

Widać, że mamy tu do czynienia z ideologią laicką, która zakłada, że te historyczne fakty nie powinny być elementem współczesnej świadomości. Odnoszę wrażenie, że religię chce się zamknąć raczej do sfery prywatnej, i tak właśnie pojmowany jest absolutny pluralizm. Ale przypomnijmy, że tak szeroki pluralizm mógł wyrosnąć wyłącznie w obrębie kultury o korzeniach chrześcijańskich. Nieobecny jest on np. w wizji świata opartej na Koranie. Dlatego tak ważne byłoby zapisanie w przyszłej konstytucji tego doświadczenia i chrześcijańskiej inspiracji, z której rozwinęła się przestrzeń wolności, której na imię Europa.

KAI: Od czasów Soboru Watykańskiego II mówi się o dialogu jako o ważnej formie obecności Kościoła we współczesnym świecie. Niekiedy jednak ta dialogiczna postawa związana jest z kompromisem wobec prawdy, której każdy wierzący powinien być świadkiem. Jak złagodzić to napięcie między dążeniem do kompromisu a prawdą?

Powiedziałbym, że najpierw trzeba właściwie zinterpretować i dobrze zrozumieć czym jest dialog i co przez dialog chcemy uzyskać. Nie chcemy, by dialog był tylko czczym gadaniem, wzajemnym potwierdzaniem swoich racji lub upewnianiem się, co do słuszności własnych poglądów. Jeśli przyjrzymy się klasycznemu wzorcowi dialogu u Platona, czy też np. rozmowie Jezusa z Samarytanką, z faryzeuszami czy z rabinami, zobaczymy, że dialog jest drogą poszukiwania prawdy. Nie jest on zatem zamykaniem się w sobie, gdy każdy powtarza własne słowa, co najwyżej starając się przy tym zachować uprzejmość i szacunek wobec drugiej strony. Dialog to droga do prawdy. Taki jest jego podstawowy cel i uzasadnienie. Trzeba razem iść przed siebie i otwierać się na prawdę.

Naturalnie, być może niektórzy chrześcijanie nie są aż tak bardzo przekonani, że prawda jest po naszej stronie, ale zdajemy sobie sprawę, że idąc ku prawdzie drogą wiodącą do Chrystusa, możemy bez obaw rozpocząć dialog. I jest on naprawdę kroczeniem naprzód ku temu celowi, który powinien być wspólny – szukaniem prawdy. Jesteśmy przekonani, że jeśli uczciwie i bez lęku będziemy dążyć do prawdy, będziemy także razem podążać na drodze do Chrystusa.

KAI: Wspomnieliśmy o Soborze Watykańskim II. Jak Eminencja postrzega realizację nauczania Drugiego Soboru Watykańskiego w Kościele w skali globu?

Powiedziałbym, że prawie od początku istniały dwie sprzeczne interpretacje Soboru. Zgodnie z pierwszą, spuścizna i wola Soboru, które należy wcielać w życie i zaszczepiać w Kościele, zawiera się w tekstach przyjętych niemal jednogłośnie przez ojców soborowych.

Ale jest też inna interpretacja, która staje się niestety coraz silniejsza, wedle której dokumenty soborowe są uważane za owoc kompromisu na ówczesnym etapie życia Kościoła. Koncepcja ta zakłada, że nie możemy się nimi kierować, bo zbyt mocno łączą się jeszcze z przeszłością. Jej przedstawiciele uważają, że Sobór Watykański II i to, co stanowiło o jego wyjątkowości, był wydarzeniem samoistnym i powinniśmy podążać teraz nie tyle w świetle przyjętych przezeń tekstów, ile zgodnie z trudno uchwytnym “duchem” tego wydarzenia. Takie podejście stwarza pole dla arbitralnych, subiektywnych interpretacji. W istocie oznacza to zerwanie z tradycją, uwolnienie się od niej, próbę utworzenia czegoś całkiem nowego.

Niestety, ta druga interpretacja – nie odpowiadająca woli ojców soborowych – jest dość powszechnie przyjmowana, m.in. dlatego, że do niej właśnie skłania się znaczna część mass-mediów. Dają one do zrozumienia, że Vaticanum II niemal całkowicie potępił czasy przedsoborowe, tworząc nowy Kościół, zmierzając ku przyszłości poprzez coraz pełniejsze dostosowanie do ducha czasów. A ponieważ takie rozumienie Soboru przeważa – jako zerwanie z przeszłością i przystosowanie się do dzisiejszych czasów – więc oczywiście oddalamy się od prawdziwych intencji Soboru. W efekcie dla znacznej części ludzi, także dla niektórych ludzi Kościoła, nowym urzędem nauczycielskim stają się środki przekazu. To one decydują o duchu czasów; my zaś będziemy musieli iść zgodnie z tym duchem, czyli za tymi wskazaniami.

Tymczasem prawdziwa interpretacja Soboru to ta, która jest wierna dokumentom, oczywiście uwzględniając ich wewnętrzny dynamizm. W prawdziwym życiu Kościoła narodziło się od tego czasu wiele nowych inicjatyw, ruchów, form wspólnej modlitwy itd., które – jeśli nawet są trochę mniej widoczne w świecie, ponieważ nie mają zbyt szerokiej reklamy – stanowią rzeczywisty, żywy owoc Soboru. Nowe pokolenia coraz bardziej zdają sobie sprawę, że postępujemy tu drogą wytyczoną właśnie przez Vaticanum II.

Powiedziałbym, że ogólnie rzecz biorąc chrześcijaństwo nie jest jakimś tylko masowym prądem, ale wspólną drogą, która musimy podążać także pod prąd. W tym sensie, w tych – nie tak widocznych na scenie publicznej, ale tym ważniejszych – środowiskach, dokonuje się stopniowo prawdziwe wcielanie w życie Soboru. Oczywistość tego faktu w świadomości społecznej zaciemnia jednak nieco ten drugi nurt.

KAI: Jak Ksiądz Kardynał postrzega stan politycznego zaangażowania katolików w dzisiejszej Europie? Przed rokiem Kongregacja Nauki Wiary opublikowała znamienny dokument: “Vademecum dla polityków”, w którym następuje wyraźne rozróżnienie między pluralizmem a relatywizmem. W jakiej mierze relatywizm grozi dziś politykom odwołującym się do chrześcijańskiej inspiracji? Co w takim razie znaczy być “politykiem chrześcijańskim”?

Niebezpieczeństwo polega na tym, że pluralizm – słuszny i odpowiadający także strukturze chrześcijaństwa, które otwiera przestrzeń wolności rozumu i jego możliwości – ma tendencję pewnej degeneracji ku relatywizmowi. A wówczas chrześcijanie zaczynają myśleć, że chrześcijaństwo jest tylko jednym spośród wielu głosów, a zatem i oni nie powinni wprowadzać swoich osobistych przekonań na scenę polityczną. Zjawisko to można spotkać dziś zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Europie Zachodniej. Obserwujemy tam tę swoistą schizofrenię polityka katolika, który prywatnie chce być wiernym katolikiem, natomiast publicznie jest przekonany, że nie powinien przenosić swoich osobistych poglądów do sfery publicznej, tłumacząc to koniecznością przestrzegania pluralizmu.

Za pośrednictwem “Vademecum” chcieliśmy zatem wyjaśnić, że wiara chrześcijańska, nie tylko katolicka, obejmuje dwie sfery: objawia nam prawdy, które wykraczają poza rozum, takie jak wiara w Trójcę Świętą, w przeistoczenie itd., ale nie jest zamknięta tylko w nadprzyrodzonym kręgu.

Chrześcijaństwo od samego początku chciało przemawiać głosem rozumu i – by tak rzec – zmuszać rozum do pracy, przywrócić go jemu samemu, obdarzając słaby rozum wewnętrzną siłą. Jestem przekonany, że podstawową funkcją wiary jest wzbogacanie rozumu pewną nową siłą, która pozwala dostrzegać to, co on sam przeczuwa, ale z trudnością, ponieważ zewnętrzne uwarunkowania zaciemniają jego spojrzenie.

W przeszłości prawo naturalne i naturalne prawo moralne pozwalały znajdować wspólną płaszczyznę pomiędzy różnymi prądami myślenia, agnostycyzmu nie wyłączając. Dzięki temu chrześcijaństwo, oświecone siłami wiary, mogło podjąć racjonalny dialog z innymi przekonaniami. Niestety, niemal zanikła ta wizja naturalnego prawa moralnego wpisanego w sam rozum. Już się jej nie uznaje. Niemniej ma ona fundamentalne znaczenie. Jeśli wielkie wartości moralne byłyby tylko subiektywne, to w jaki sposób moglibyśmy dojść do porozumienia w zasadniczych kwestiach? Dziś niebezpieczeństwo polega na tym, że rozum zostaje sprowadzony wyłącznie do pewnej techniki myślenia, do owoców nauk doświadczalnych, a wszystko inne uważa się za subiektywne. Jest to śmiertelne zagrożenie.

Katolik nie powinien zatem narzucać innym swoich religijnych przekonań, lecz winien wspomagać racjonalny dyskurs. Dyskurs ten powinien brać pod uwagę możliwości umysłu, tworząc w ten sposób racjonalną zgodę, co do podstawowych wartości. W tym sensie wydaje mi się, że katolicy, uznający siłę rozumu i zdolność do dostrzegania wspólnych fundamentów, mają w polityce wielką misję do spełnienia. Tego właśnie wymiaru współczesnej polityce bardzo brakuje.

KAI: Jednak druga strona, by tak rzec, idzie jeszcze dalej: już nie neguje samej tylko prawdy, ale także fakty. Mówi się: nie możemy oceniać faktów, jedynie nasze interpretacje….

Tak, tak. To bardzo niebezpieczne zjawisko, to rozbijanie wszystkiego. Widać jednak coraz wyraźniej, że społeczeństwo w ten sposób nie może żyć. Gdyby przezwyciężenie subiektywizmu nie było możliwe, w jaki sposób mielibyśmy budować wspólne życie?

Do historii już przeszły słowa Ojca Świętego Jana Pawła II o “nowej wiośnie Kościoła”, którą zapowiada on w swej proroczej intuicji. Czy Ksiądz Kardynał dzieli tę nadzieję – jakie mogą być zwiastuny owej wiosny? Jakie warunki musi spełnić Kościół i my, wszyscy wierzący, aby papieska intuicja została potwierdzona faktami?

Nie powinniśmy myśleć, że chrześcijaństwo w najbliższej przyszłości stanie się znowu masowym ruchem i powróci taka sytuacja jak w Średniowieczu. Nie można się tego spodziewać w obecnych warunkach, ale przyznajmy też, że masowość nigdy nie była największą wartością chrześcijaństwa. Lenin nauczył nas, że dla przyszłości decydujące znaczenie mają silne mniejszości, mające coś do powiedzenia i dające coś społeczeństwu [śmiech].

Wydaje mi się więc, że możemy mieć nadzieję na nową wiosnę chrześcijaństwa. Oto rodzą się takie mniejszości, niosące ze sobą świadomość dziedzictwa przeszłości i dynamizm działania apostolskiego. Są one gwarancją nie tylko przetrwania chrześcijaństwa, ale nadania mu nowego “impetu” w sferze ewangelizacji.

U schyłku Cesarstwa Rzymskiego drobne mniejszości, jakimi byli mnisi, kontynuowały ową spuściznę duchową, która później pozwoliła odtworzyć i na nowo stworzyć Europę. Wydaje mi się, że w nowym pokoleniu jest coraz więcej takich grup i przekonań. Być może nie są one masowe, ale stanowią siłę pozwalająca patrzeć z nadzieją w przyszłość. W tym sensie zapowiadają one nową wiosnę Kościoła, która odrodzi Europę i świat.

KAI: Nikt dzisiaj – być może z wyjątkiem sióstr klauzurowych – nie zadowala się działaniem w ukryciu. Eminencja powiedział kiedyś, że to media decydują, kto istnieje, a kto nie. Cóż będą mogły zdziałać w tym medialnym świecie nowe ruchy, o których mówi Ksiądz Kardynał, jeśli nie uzyskają jakiegoś wsparcia?

Jeśli będą one niosły ze sobą rzeczywistość przekonującego świadectwa na zewnątrz, świadectwa dającego życie – to bez wątpienia prędzej czy później zaistnieją w świadomości publicznej. Ważne, by ruchy te nie zamykały się na pielęgnowaniu swojej własnej tożsamości, lecz wpisywały się w otaczający Kościół. To bardzo ważne. Jeśli ruchy te staną się częścią wielkiej rzeczywistości Kościoła, staną się zarazem uczestnikami ważnego procesu historycznego.

Nigdy nie ustanie wymiana między rzeczywistością Kościoła lokalnego i takich oddolnych inicjatyw inspirowanych chęcią powrotu do źródeł, a Kościołem powszechnym. I siły te będą coraz bardziej widoczne w świecie, gdyż wpisują się one we wspólną drogę Kościoła. Wnoszą doń nową żywotność i dynamizm: do tych nieco znużonych parafii, do zmęczonych diecezji.

Bardzo ważne jest, aby dostrzec z jednej strony te nieśmiałe początki, które nie są co prawda ruchami masowymi, ale witalną siłą, i Kościół powszechny, który bynajmniej nie zanika i który jest rzeczywistością, której nie można ignorować.

Także wtedy, kiedy Kościół zostaje sprowadzony do prześladowanej mniejszości, objawia się w nim ogromna siła. Wydaje się więc, że obawa, iż nie jesteśmy dostatecznie widoczni, nie ma uzasadnienia. Kościół, ze swoją wewnętrzną siłą, przede wszystkim w swojej powszechności i globalności, jest zjawiskiem, którego nie da się pominąć.

KAI: Chcemy zapytać Księdza Kardynała jako przewodniczącego Kongregacji Nauki Wiary, czy istnieją obawy dotyczące samej wiary i jej przekazywania. Czy wiara we współczesnym Kościele jest dostatecznie żywa?

Miejmy nadzieję! Ponieważ wiara jest siłą żywotną i duszą Kościoła. Czymże bowiem jesteśmy bez wiary? Wielką firmą? Agencją społeczną? Kościół zyskuje tożsamość niezbędną do życia tylko wtedy, gdy wiara jest natchnieniem, gdy mamy wizję przekazaną nam z Nieba, wizję otwierającą nas na prawdę o ostatecznych sprawach życia.

Czasami można odnieść wrażenie, że jako Kongregacja bronimy przecinków i drobnostek. W istocie jest to walka o tożsamość Kościoła. Staranie o obecność tych wartości, które przez wieki inspirowały i stworzyły także tę “drogę światła”, jaką jest chrześcijańska miłość zrodzona z wiary. Wydaje mi się, że także tutaj możemy powiedzieć: sądźcie podług owoców.

Przed 1989 rokiem wielkim wyzwaniem było upolitycznienie Kościoła, przekształcanie wiary w ideologię postępu, która pojmowana była jako narzędzie wyzwolenia politycznego. Była to pewna utopia polityczna, inspirowana marksizmem. Wraz z wygaśnięciem tych obietnic – nowego, bardziej ludzkiego świata, itd., który jakoby miał powstać w wyniku nieustannej rewolucji – sytuacja nieco się zmieniła. Ale nadal istnieje silna pokusa przekształcenia Kościoła w utopijny ruch, służący – jak to się mówi – przyszłości Królestwa interpretowanego w sensie politycznym.

Wielką pokusą – i zdradą tożsamości Kościoła jest przeobrażanie go w jakiś utopijny ruch, którego jedynym celem jest zmiana świata na lepszy. Wiąże się z tym wyrzeczenie się zdolności do poznawania prawdy, co grozi relatywizmem. Przeważa tu przekonanie, że prawda nas przerasta i mogłaby nas uczynić jedynie nietolerancyjnymi. Tym samym wszystko sprowadza się do reform społeczno-politycznych.

Walka z tą fałszywą pokorą polegać winna na uznaniu faktu, że oto Bóg się objawił, i że objawia nam życie. Fundamentalne znaczenie ma tutaj prawdziwe spotkanie z Jezusem. Okazuje się, że tylko wtedy, kiedy sami doświadczamy Boga, może narodzić się odwaga prawdy i odwaga życia w prawdzie.

KAI: Czasami odnosi się wrażenie, że w łonie Kościoła nie ma już żadnych sporów. Od dłuższego czasu Kongregacja nikogo nie potępia, nie mówi się o ekskomunikach. Jednocześnie dykasteria ta zajmuje się wewnętrznymi sprawami Kościoła, ale dotyczącymi nie tylko nauki wiary, lecz przestrzegania moralności. Od niedawna Kongregacja jest ostateczną instancją w sprawach nadużyć seksualnych z udziałem duchowieństwa. Czy tak rzeczywiście jest, czy może niewiele wiadomo o tym, czym zajmuje się Kongregacja?

Sprowadzenie nauczania Kościoła wyłącznie do nauki moralności byłoby ciężkim grzechem, podobnie jak jego upolitycznianie. My bronimy tego, że oczywiście moralność jest ważna, ale tylko wtedy, gdy poprzedza ją dar. I pragniemy tego daru, który później daje siłę działaniu moralnemu.

Prowadzimy dyskusje z rozmaitymi prądami, zawsze razem z konferencjami episkopatów, starając się owe prądy spokojnie prostować. I często odnosimy sukces, udaje się nam w spokoju naprawić błędy. Ale musimy też zgodzić się, że mogą zdarzyć się takie przypadki, gdy wreszcie trzeba będzie powiedzieć “nie” – to nie jest wiara Kościoła, musisz zdecydować: albo tak, albo nie. Jesteś wolny i możesz powiedzieć nie, ale w tym wypadku nie możesz mówić, że jesteś katolikiem.

A co się tyczy tych drugich uprawnień, w sferze nadużyć seksualnych księży, przypisanie ich naszej kongregacji wynika z przekonania, że moralność i wiara muszą być ze sobą ściśle powiązane. A szerzenie się zła – którego nie należy wyolbrzymiać, ale które istnieje i to, niestety, w zbyt wielkim stopniu – wynika także ze słabości wiary. Sprawy te są wyrazem słabości wiary. Dlatego ich rozwiązywanie zostało wpisane w zakres obowiązków naszej kongregacji. Osądzając je zatem lub pomagając biskupom działać w tych przypadkach, chcemy zawsze także wskazywać: starajcie się przyszłym kapłanom dać tę siłę wiary, która jako jedyna może dać solidną podstawę także formacji moralnej.

Jan Paweł II w encyklice Ut unum sint, proponuje dyskusję na temat sprawowania papieskiego prymatu. W jakiej mierze – zdaniem Księdza Kardynała – sposób sprawowania tego prymatu może ewoluować? Jakie są tutaj granice kompromisu z innymi wyznaniami? Wydaje się, że właśnie sposób, w jaki będzie egzekwowany prymat Biskupa Rzymu, jest kluczem do zjednoczenia Kościoła. Kiedy – zdaniem Księdza Kardynała – to upragnione zjednoczenie może nastąpić i jakie mogłoby przybrać formy?

Powiedziałbym, bez fałszywej skromności, że Kościół katolicki jest bardzo odważny w wychodzeniu naprzeciw innym wyznaniom i wiele w tej sprawie zrobił. Jan Paweł II zaczął realizować papieski prymat w nowy sposób. Nikt wcześniej nie przewidywał jego obecności na wszystkich kontynentach, bezpośrednich spotkań z ludem i konkretnym głoszeniem nauki Kościoła, do wszystkich w sposób bardzo bezpośredni. Towarzyszą temu zawsze spotkania ekumeniczne. Żadna wizyta Ojca Świętego nie odbywa się bez spotkania z braćmi z innych wyznań.

Ojciec Święty stworzył więc nową postać prymatu i nie wiemy, jakie kształty przybierze on w przyszłości.

To są wydarzenia historyczne, także natchnione przez Ducha Świętego, a zarazem uwarunkowane kontekstem w jakim się znajdujemy. Ufajmy, więc, że następcy św. Piotra przy pomocy Bożej znajdą sposób, by odpowiednio rozwiązać problemy swoich czasów. Zresztą – jesteśmy otwarci.

Właściwą posługą ekumeniczną jest także siła wiary i siła jej świadectwa. Samej wiary jako takiej, a nie tylko jej różnych interpretacji. Obecne problemy w dialogu ekumenicznym – przede wszystkim w stosunkach z prawosławnymi – dotyczą nie tyle naszej wiary, ile spowodowane są przez bardzo różną tożsamość historyczną. Wiemy, że Rosja ma swoją bardzo silną tożsamość, w której prawosławie i rosyjskość są ze sobą nierozerwalnie związane.

Zresztą także wewnątrz naszego Kościoła “ekumenizm” – rozumiany jako współpraca różnych obrządków – jest często niełatwy. Powodem są bardzo odmienne uwarunkowania historyczne, które ukształtowały obecną świadomość. Widzimy to w Indiach – między katolikami obrządku syro-malabarskiego a łacinnikami, na Ukrainie – między grekokatolikami a łacinnikami. Owe różnice historyczne są powodem licznych konfrontacji, których nie da się łatwo wyeliminować. Jest to problem stopniowego wewnętrznego otwierania się i przezwyciężania różnic zbudowanych przez historię, co wymaga czasu, który ostatecznie powinniśmy pozostawić Panu.

Rozmawiali: Marek Lehnert, Bogumił Łoziński, Marcin Przeciszewski (KAI)

mp//ter

© 2006 KAI i PAP SA. Wszystkie prawa zastrzeżone. Serwis przygotowany przez KAI we współpracy z PAP.

Entrevista al cardenal Dziwisz – 2005

LO EXTRAORDINARIO DE LO ORDINARIO

PALABRA: Juan Pablo II va a ser beatificado el domingo de la Misericordia Divina. ¿Cómo recuerda usted el 2 de abril del 2005?

-La Providencia eligió para el Santo Padre el día de la marcha de este mundo a la casa del Padre. Era un sábado, el primer sábado del mes -y nos es bien conocida a todos su gran devoción a la Madre de Dios-, al mismo tiempo era el día de la preparación para la solemnidad de la Misericordia Divina. Personalmente me impresionó que en el atardecer, alrededor de las 20.00 horas, una voz interior me apeló de forma imperativa: “¡Celebrad la Santa Misa!”. Concelebramos la Eucaristía: era la Misa de la Misericordia Divina de la liturgia dominical. Participaron en ella: el cardenal Jaworski, gran amigo y confidente del Santo Padre, también estuvo presente el sacerdote Tadeusz Styczeń, el arzobispo Ryłko, el sacerdote Mieczysław Mokrzycki, nuestras hermanas religiosas…, yo era el celebrante principal. Todos los que allí participamos eramos conscientes -como es fácil imaginar- del carácter tan absolutamente excepcional de esa celebración. El sacrificio del Santísimo Sacramento se unía al sacrificio de Juan Pablo II. Muy significativo fue también el Evangelio de esa Misa. Era la escena de la aparición de Cristo resucitado en el cenáculo, ocho días después de su resurrección. Rezábamos en aquél momento para que nuestro Señor viniera a nosotros, le necesitábamos… Después del credo, el cardenal Jaworski le impartió la unción de los enfermos…, en la Comunión le dimos unas gotas del Sanguis con una cucharilla. Esa cucharilla la guardamos hasta el día de hoy. Llegó el momento de su marcha… Cuando dejó de latir su corazón paramos el reloj, que también lo guardamos como testimonio.

PALABRA: Eminencia, usted a acompañó de cerca durante muchos años a Juan Pablo II. Sabemos que la vida espiritual es de alguna manera un proceso. ¿En qué momento se manifestó de una manera evidente la santidad de Juan Pablo II?

-Evidentemente, no se hizo santo de repente. Su santidad personal era ya visible en sus años de juventud, todavía siendo estudiante en la Universidad. Sus compañeros del seminario ilegal nos cuentan que ya entonces era llamativamente tranquilo, natural, auténtico, con un trato continuo con Dios. Pienso que recibió esa espiritualidad y la capacidad de rezar de su hogar familiar. Su padre le enseñó una oración al Espíritu Santo y esa oración acompañó a Karol Wojtyła durante toda su vida hasta su último día. El mismo sábado 2 de abril cuando se iba de este mundo Juan Pablo II rezó con nuestra ayuda esa oración.

PALABRA: ¿Cuándo se dio usted cuenta que estaba ante un hombre de gran talla, ante una personalidad de ámbito universal, ante un gran santo?

-Nosotros no lo llamábamos santidad. Las personas que estábamos a su lado teníamos la profunda convicción de encontrarnos ante un hombre de una capacidad extraordinaria, con una fuerza interior y un carisma fuera de lo ordinario. Pero lo que más llamaba la atención era su sencillez interior. Le doy un ejemplo: durante mi primer año en el seminario y el primer encuentro con el profesor Wojtyła tuve esa fuerte impresión. Durante las pausas entre las clases veía que se iba a la capilla y allí permanecía en oración. Recuerdo que tenía entonces un largo flequillo, y cuando se inclinaba en oración, le caía sobre la frente. Saliendo de la capilla daba la impresión de que volvía de un encuentro en el cual había tocado el misterio. Los seminaristas veían con toda naturalidad esos encuentros suyos con Dios. Por ese motivo se le acercaban. En él se transparentaba Dios y precisamente eso era lo que nosotros buscábamos.

También era algo llamativo que después de cada santa Misa permanecía en la iglesia durante unos cuantos minutos en oración personal de acción de gracias. Cuando le acompañaba para la visita pastoral en alguna parroquia, antes de la celebración no dirigía la palabra a nadie. Estaba recogido, preparándose a la celebración del Sacrificio de Cristo.

PALABRA: Ciertamente, durante sus peregrinaciones apostólicas siempre impresionaba su figura de hombre recogido en oración. ¿Se puede decir que en la vida de Karol Wojtyła la oración contemplativa tenía una importancia especial?

-Pienso que él no dividió su tiempo en ‘oración’ y ‘trabajo’. En las acciones más prosaicas le acompañaba siempre la oración. Me dí cuenta muchas veces cómo el Papa rezaba por cada una de las personas presentes en las audiencias, y cuando se despedía les encomendaba a la Divina Providencia. Lo hacía tan discretamente que solamente los que estábamos más a su lado nos dábamos cuenta. Era algo extraordinario.

Cuando durante las muy diversas visitas le hacían todo tipo de halagos, él rezaba a media voz. No quería oír eso. Se reía de esas alabanzas.

Cada día transcurría -como es lógico- según un plan previsto de oraciones. Cuando se levantaba por la mañana temprano, empezaba el día con la meditación, la Santa Misa, la acción de gracias y la lectura espiritual. Cada jueves transcurría una hora en adoración ante el Santísimo Sacramento expuesto en la custodia. Así transcurrió toda su vida. Repetía con frecuencia: ‘acordaos de los apóstoles que se durmieron en el huerto de los Olivos, y Cristo les preguntó más tarde: ¿Por qué dormís? ¿Ni siquiera habéis sido capaces de velar una hora conmigo?’ Quería de esta manera reparar por aquella falta de los apóstoles en el huerto de los Olivos.

PALABRA: ¿Cómo era la piedad de Juan Pablo II? ¿Siempre tuvo ese carácter mariano propio de su juventud? ¿El papa místico, como se le suele denominar, tuvo alguna experiencia mística especial, algún tipo de visiones?

-No, no tengo noticias de esas cosas. Cuando le dejábamos solo en su capilla para no molestarle, entonces se podía escuchar cómo cantaba a Jesucristo, como le hablaba en voz alta. Seguramente que pensaba que nadie le escuchaba pues la capilla estaba cerrada. Pero a pesar de todo a veces sí que se le escuchaba… Usaba las oraciones tradicionales, las sencillas formulas de la Iglesia: el rezo del Santo Rosario, el ejercicio del Via Crucis. Eran medios que utilizaba para llegar a la contemplación.

PALABRA: Juan Pablo II va a ser beatificado por su sucesor, algo que no ha sucedido en la historia de la Iglesia. El mismo elevó a la gloria de los altares a una multitud de fieles: sacerdotes, personas consagradas y laicos. Los santos son universales a pesar de que cada uno tenga sus propias raíces culturales. ¿Por qué motivo Juan Pablo II aceleró de tal manera el trabajo de la Congregación de los Santos?

-El concilio Vaticano II afirmó que los procesos de elevación a los altares había que simplificarlos. El Papa fue un hombre del Concilio. Estaba muy interesado de que los nuevos santos no vinieran solamente de Italia. Además hay que recordar que durante las etapas de secularización de la sociedad, cuando la fe se enfría, entonces espontáneamente aparecen los santos. Por ejemplo, en Turín cuando más intensivamente actuaban los masones entonces apareció san Juan Bosco. El Espíritu Santo sopla donde quiere. Hace unos una decena de años, cuando parecía acercarse una gran crisis en la Iglesia, el Espíritu Santo suscitó una multitud de movimientos y comunidades que son hoy día una fuerza y reserva de santidad.

PALABRA: Con la democracia, en Polonia, se ha dado un fuerte paso en la defensa de la vida en el seno de la madre. ¿Es también esto una gracia de Juan Pablo II para su país?

-La defensa de la vida ha sido uno de los más importantes aspectos, no solamente del pontificado de Juan Pablo II, sino también de toda su vida. Ya durante su estancia en Cracovia luchó decididamente por el respeto a la vida humana desde su inicio hasta su muerte natural, sin ningún tipo de excepción. En referencia a la fecundación in vitro compartió el dolor de los padres ante la imposibilidad de tener un hijo. Sin embargo siempre afirmó sin titubeos que el mejor método para ayudar a esos esposos consiste en investigar las causas de la infecundidad y luchar para curarla. Siempre animó a la adopción, pues tantos niños esperan el amor de una familia. Su opinión en relación a la fecundación in vitro no partía de criterios religiosos, sino más bien era motivado por razones de carácter ético y científico.

PALABRA: Juan Pablo II nombró a santo Tomás Moro patrón de los hombres que se dedican a la política. En la Exhortación apostólica Christi fideles laici escribió que “la unidad de vida de los fieles laicos tiene una gran importancia. Ellos, en efecto, deben santificarse en la vida profesional y social ordinaria”. El mismo papa Wojtyła siempre vivió en unidad de vida, siempre fue él mismo. ¿Qué nos puede usted decir sobre la unidad de vida?

-El católico siempre es católico. Con independencia de que sea político, diputado, ministro o un hombre cualquiera de la calle, siempre tiene la obligación de respetar los valores universales que obligan a todos sin excepción en su comunidad. Si en un parlamento la mayoría de los políticos se reconocen como cristianos, entonces se deberían establecer unas leyes en las cuales la ética cristiana estuviera presente, y no buscar siempre y en todo los necesarios compromisos. En cuestiones de defensa de la vida, como por ejemplo la cuestión in vitro, no hay compromisos.

Quisiera añadir que en muchos países de occidente no pocos cristianos evitan manifestar sus personales convicciones. Sin embargo los ateístas y agnósticos lo hacen a la menor oportunidad que se les presenta. Por eso justamente Benedicto XVI ha dicho que “observamos hoy día la esquizofrenia del político católico que privadamente quiere ser un fiel católico, pero no públicamente, pues está convencido que no debería llevar sus personales convicciones al ámbito público, autojustificándose con el argumento de la necesidad de respetar el pluralismo”. Se olvida que el pluralismo es un valor subordinado al valor de la vida humana. Además ocultar las propias convicciones en la vida pública lleva a una crisis cultural y a una desestabilización del ‘etos’ europeo.

PALABRA: En Polonia se nota una aceleración en el proceso de laicización. Se oye hablar de una limitación de la presencia de la iglesia en la vida pública. ¿Es posible que en Polonia se repita lo que ahora vemos en España?

-Sin lugar a duda hay corrientes laicistas en Polonia pero no tienen la virulencia española. Después de la entrada de Polonia en la unión Europea no ha habido una clara laicización, aunque algunos lo preveían y anunciaban. Los que atacan a la Iglesia intentan por todos los medios crear una imagen de crisis. Por ejemplo nos dicen que hoy día la Iglesia en Polonia no va bien, pues faltan las figuras del Cardenal Wyszyński o de Juan Pablo II. Es bueno recordar que esos ataques parten de los mismos ambientes que criticaban fuertemente en vida a esos dos grandes hombres y sus enseñanzas.  El anticlericalismo irreligioso siempre crea su programa con la negación de cualquier actividad de la Iglesia, olvidándose que su labor en favor del bien común no la puede suplir ninguna otra institución.

PALABRA: En el mundo actual, especialmente en el mundo político, reina el relativismo. El hombre se materializa y busca ansiosamente los bienes de este mundo y la gloria humana. ¿Cuál era la relación de Juan Pablo II respecto a los bienes materiales?

-Toda su vida la vivió sobriamente. Siendo obispo aquí en Cracovia tenía una sola gabardina, con un forro que lo ponía en invierno. No recibía ningún sueldo por ser obispo. Era del parecer que sólo podía disponer de los honorarios debidos a sus publicaciones, y todo ese dinero lo entregaba -prácticamente nadie lo sabía- a becas para los estudiantes pobres. Como papa nunca tuvo dinero en sus manos (lo mismo que en Cracovia). Si alguien le entregaba una cantidad, de una manera delicada lo reenviaba para otras necesidades. En esto le ayudaba la Secretaría de Estado. Todo se anotaba y se mandaba. Después recibíamos las gracias.

PALABRA: Son conocidos, ya en vida de Juan Pablo II, algunas gracias extraordinarias obtenidas a través de él. ¿Se acuerda ahora de alguna de ellas?

-Sí. Me acuerdo, por ejemplo, de un párroco de Trento que vino a la audiencia con su hermana, enferma de cáncer en el cerebro. Llevaba consigo la imagen de Jesús Misericordioso. Al poco tiempo debía someterse a una operación. El Papa la tocó en la cabeza diciéndole: vamos a rezar. A las pocas horas resultó que estaba totalmente curada y la operación era innecesaria… De esas gracias hay bastantes.

PALABRA: Quisiéramos acabar preguntándole: ¿Qué aspecto de la vida de Juan Pablo II le parece más digno de imitar?

-Su oración. También su autenticidad y su transparencia. Era característico lo extraordinario de sus gestos ordinarios. Por ejemplo cuando pasaba por el corredor de la curia de Cracovia se paraba ante el crucifijo para besarlo y honrar de esta manera a su Maestro. Me acuerdo que durante una de sus visitas, fue en Sandomierz, se dio cuenta en un momento que un pedazo de pan estaba en el suelo, se arrodilló, lo besó y lo puso en el césped para que se lo comieran los pájaros.

PALABRA: Muchas gracias.

Papież Benedykt XVI w Anglii – IX-2010

Spotkanie z biskupami Anglii, Szkocji i Walii, Saint Mary’s College, Oscott (19 IX 2010)

Drodzy Bracia w biskupstwie!

Przeżyliśmy dzień wielkiej radości dla wspólnoty katolickiej na tych Wyspach. Błogosławiony John Henry Newman, jak możemy go teraz nazywać, został wyniesiony do chwały ołtarzy jako przykład heroicznej wierności Ewangelii i orędownik Kościoła w tym kraju, który umiłował i któremu tak dobrze służył. Właśnie tutaj, w tej kaplicy w 1852 roku, mówił on o nowym zaufaniu i żywotności wspólnoty katolickiej w Anglii i Walii po przywróceniu hierarchii, a jego słowa można odnieść także ćwierć wieku później do Szkocji. Jego dzisiejsza beatyfikacja przypomina o nieustannym działaniu Ducha Świętego, który obdarowuje świętością mieszkańców Wielkiej Brytanii, aby od wschodu do zachodu i z północy na południe, oddawana była Bogu doskonała ofiara uwielbienia i dziękczynienia dla chwały imienia Bożego.

Dziękuję kardynałowi O’Brienowi i arcybiskupowi Nicholsowi za ich słowa, a czyniąc to, przypomniałem sobie, że niedawno mogłem powitać was wszystkich w Rzymie podczas wizyt ad limina obu waszych konferencji biskupich. Rozmawialiśmy wtedy o niektórych stojących przed wami wyzwaniach, gdy prowadzicie w wierze swój lud, szczególnie w obliczu pilnej potrzeby głoszenia na nowo Ewangelii w wysoce zeświecczonym środowisku.

W trakcie mojej wizyty stało się dla mnie jasne, jak głęboko zakorzenione jest wśród Brytyjczyków pragnienie Dobrej Nowiny Jezusa Chrystusa. Zostaliście wybrani przez Boga, aby dać im żywą wodę Ewangelii, zachęcając ich do pokładania nadziei nie w próżnych pokusach tego świata, ale w mocnej pewności przyszłego. Głosząc nadejście Królestwa Bożego, obiecującego nadzieję biednym i potrzebującym, chorym i starcom, nienarodzonym i pogardzanym, miejcie pewność w przedstawianiu w całej jego pełni życiodajnego orędzia Ewangelii, łącznie z tymi elementami, które podważają rozpowszechnione założenia współczesnej kultury. Jak wiecie, niedawno powstała Papieska Rada ds. Nowej Ewangelizacji w krajach o długiej tradycji chrześcijańskiej i chciałbym zachęcić was, abyście korzystali z jej usług przy podejmowaniu stojących przed wami zadań. Ponadto wiele nowych ruchów kościelnych ma szczególny charyzmat ewangelizacji i wiem, że nadal będziecie poszukiwać właściwych i skutecznych sposobów włączenia ich w misję Kościoła.

Od czasu waszej wizyty w Rzymie zmiany polityczne w Wielkiej Brytanii skupiały uwagę na skutkach kryzysu finansowego, który był przyczyną wielu trudności wielu osób i rodzin. Widmo bezrobocia rzuca cień na życie wielu ludzi, a długoterminowe koszty pochopnych inwestycji stają się w ostatnim okresie aż nazbyt oczywiste. W tych warunkach pojawią się dodatkowe wezwania do brytyjskich katolików, znanych ze swej hojności i wiem, że będziecie w czołówce tych, którzy apelują o solidarność z potrzebującymi. Prorocki głos chrześcijan odgrywa ważną rolę w ukazywaniu potrzeb biednych i pokrzywdzonych, których można łatwo pominąć w rozdziale ograniczonych zasobów. Biskupi Anglii i Walii w swym dokumencie nauczającym „Wybierając Dobro Wspólne” podkreślili znaczenie praktykowania cnót w życiu publicznym. Okoliczności dnia dzisiejszego stwarzają dobrą okazję do wzmocnienia tego przesłania, a nawet do zachęcania ludzi, by dążyli do wyższych wartości moralnych w każdej dziedzinie życia, w obliczu narastającego cynizmu, dotyczącego nawet możliwości życia cnotliwego.

Inną sprawą, która budziła w ostatnich miesiącach wiele uwagi i która poważnie podważa moralną wiarygodność przywódców Kościoła, jest haniebne wykorzystywanie dzieci i młodzieży przez księży i zakonników. Przy wielu okazjach mówiłem o głębokich ranach, jakie powodują takie zachowania, przede wszystkim i głównie w ofiarach, ale także w stosunkach zaufania, jakie winny istnieć między kapłanami a ludźmi, między kapłanami a ich biskupami oraz między władzami Kościoła a społeczeństwem.

Wiem, że podjęliście zdecydowane działania, aby zaradzić tej sytuacji, zapewnić, aby dzieci były skutecznie chronione przed szkodą oraz żeby właściwie i przejrzyście postępować w obliczu zarzutów, gdy się one pojawiają. Publicznie wyraziliście swoje głębokie ubolewanie z powodu tego, co się wydarzyło i w przeszłości często było traktowane w sposób nieodpowiedni. Wasza coraz większa świadomość rozmiarów wykorzystywania dzieci w społeczeństwie, jego niszczycielskich skutków oraz potrzeby zapewnienia właściwego wsparcia ofiarom, powinna być bodźcem do dzielenia się waszymi doświadczeniami w tym zakresie z szerszą społecznością. Czyż można doprawdy lepiej dokonać zadośćuczynienia za te grzechy niż w pokornym duchu współczucia, wychodząc naprzeciw dzieciom, które nadal cierpią z powodu molestowania w innych miejscach? Tego wymaga nasz obowiązek troski o młodych.

Zastanawiając się nad ludzką ułomnością, którą tak jaskrawo ujawniają te tragiczne wydarzenia, musimy pamiętać, że jeśli mamy być skutecznymi przywódcami chrześcijańskimi, nasze życie musi być w najwyższym stopniu prawe, pokorne i święte. Błogosławiony Jan Henryk Newman napisał kiedyś: „Oby Bóg dał duchownym poczucie swojej słabości jako ludzi grzesznych, a ludziom, aby byli wobec nich wyrozumiali, kochali ich i modlili się o ich wzrastanie we wszystkich dobrych darach łaski” (Kazania I, 4-5, Kazanie nr 191).

Modlę się, aby jedną z łask tej wizyty było odnowione oddanie się przywódców chrześcijańskich powołaniu prorockiemu, które otrzymali, a ze strony ludu nowa wdzięczność za wielki dar posługi kapłańskiej. Wówczas spontanicznie zrodzi się modlitwa o powołania i możemy być pewni, że Pan odpowie, wysyłając robotników, by przynieśli obfite żniwo jakie przygotował w całym Zjednoczonym Królestwie (por. Mt 9, 37-38). W związku z tym cieszę się, że wkrótce będę miał okazję spotkać się z seminarzystami z Anglii, Szkocji i Walii oraz zapewnić ich o swych modlitwach, gdy przygotowują się do odegrania swej roli w zbieraniu tego żniwa.

Chciałbym wreszcie mówić o dwóch szczególnych sprawach, które obecnie wpływają na waszą posługę biskupią. Jedna to bliska już publikacja nowego przekładu Mszału Rzymskiego. Pragnę wykorzystać tę okazji, aby podziękować wam wszystkim za wkład, który z tak żmudną troską wnieśliście w zbiorowe przeglądanie i zatwierdzanie tekstów. Oddał on ogromną przysługę katolikom anglojęzycznym na całym świecie. Obecnie zachęcam was, abyście wykorzystali okazję, jaką daje nowe tłumaczenie do dogłębnej katechezy o Eucharystii i odnowionej pobożności w sposobie jej sprawowania. „Im żywsza jest wiara eucharystyczna w Ludzie Bożym, tym głębsze jest jego uczestnictwo w życiu kościelnym poprzez świadome przylgnięcie do misji, jaką Chrystus powierzył swoim uczniom” (Sacramentum caritatis, 6).

Inna kwestia, którą poruszyłem w lutym z biskupami Anglii i Walii, to moja prośba, byście byli wielkoduszni, wcielając w życie konstytucję apostolską „Anglicanorum Coetibus”. Powinna być ona postrzegana jako proroczy gest, który może przyczynić się pozytywnie do rozwoju stosunków między anglikanami a katolikami. Pomaga on nam skierować swój wzrok na ostateczny cel całej działalności ekumenicznej: przywrócenie pełnej komunii kościelnej. W jej kontekście wzajemna wymiana darów płynących z właściwego każdemu z nas dziedzictwa duchowego jest wzbogaceniem nas wszystkich. Módlmy się nadal i nieustannie pracujmy, aby przyspieszyć radosny dzień, kiedy cel ten może zostać osiągnięty.

Z tymi uczuciami gorąco wam dziękuję za gościnę w ciągu minionych czterech dni. Polecając was wszystkich i osoby, którym posługujecie, wstawiennictwu świętych Andrzeja, Dawida i Jerzego z radością udzielam swego błogosławieństwa apostolskiego wam, całemu duchowieństwu, osobom zakonnym i wiernym świeckim Anglii, Szkocji i Walii.

Ceremonia pożegnania, lotnisko w Birmingham, 19 IX 2010

Szanowny Panie Premierze!

Dziękuję za uprzejme słowa pożegnania wypowiedziane w imieniu rządu Jej Królewskiej Mości i mieszkańców Zjednoczonego Królestwa. Jestem bardzo wdzięczny za całą ciężką pracę, włożoną w przygotowania przez obecny i poprzedni rząd, przez służby cywilne, władze lokalne, policję i wielu wolontariuszy, którzy cierpliwie pomagali przygotować wydarzenia minionych czterech dni. Dziękuję za serdeczność waszego powitania i gościnność, której doświadczyłem.

Podczas mojego pobytu u was miałem okazję spotkać się z przedstawicielami wielu wspólnot, kultur, języków i religii, tworzących brytyjskie społeczeństwo. To wielkie zróżnicowanie współczesnej Wielkiej Brytanii stanowi wyzwanie dla jej rządu i narodu, ale jest także doskonałą okazją do dalszego wspierania dialogu międzykulturowego i międzyreligijnego służącego wzbogaceniu całej wspólnoty.

W tych dniach byłem wdzięczny za możliwość spotkania się z Jej Królewską Mością, a także z Panem i innymi przywódcami politycznymi. Mogłem też przedyskutować sprawy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, zarówno w kraju, jak i za granicą. Szczególnym zaszczytem było dla mnie zaproszenie, bym zwrócił się do obu izb Parlamentu w historycznych murach Westminster Hall. Mam szczerą nadzieję, że wydarzenia te przyczynią się do potwierdzenia i umocnienia doskonałych stosunków między Stolicą Apostolską a Zjednoczonym Królestwem, zwłaszcza w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju międzynarodowego, w trosce o środowisko naturalne oraz w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego z odnowionym poczuciem podzielanych wspólnie wartości i celów.

Z przyjemnością odwiedziłem również Jego Ekscelencję Arcybiskupa Canterbury i biskupów Kościoła Anglii, a następnie modliłem się z nimi i innymi chrześcijanami w przywołującym wspomnienia otoczeniu Opactwa Westminsterskiego, miejscu, które tak wymownie mówi o naszych wspólnych tradycjach i kulturze. Ponieważ Brytania jest domem dla tak wielu tradycji religijnych, jestem wdzięczny, że miałem okazję spotkać się z ich przedstawicielami i podzielić się z nimi kilkoma myślami o wkładzie, jaki religie mogą wnieść w rozwój zdrowego społeczeństwa pluralistycznego.

Oczywiście moja wizyta była skierowana w sposób szczególny do katolików Zjednoczonego Królestwa. Cenię sobie czas spędzony z biskupami, duchowieństwem, osobami zakonnymi i świeckimi oraz z nauczycielami, uczniami i osobami starszymi. Szczególnie wzruszającym wydarzeniem było sprawowana wraz z nimi tutaj, w Birmingham, beatyfikacja wielkiego syna Anglii, kardynała Jana Henryka Newmana. Jestem pewny, że dzięki swej ogromnej spuściźnie pism naukowych i duchowych może on nas nadal jeszcze wiele nauczyć o chrześcijańskim życiu i świadectwie w obliczu wyzwań współczesnego świata, wyzwań, które przewidywał z tak niezwykłą wyrazistością.

Opuszczając was, chciałbym jeszcze raz zapewnić o swych najlepszych życzeniach i modlitwach o pokój i pomyślność Wielkiej Brytanii. Dziękuję bardzo. Niech Bóg błogosławi was wszystkich!

Błogosławiony kardynał John Henry Newman zasłużył na to, aby zająć miejsce na długiej liście angielskich świętych i uczonych – podkreślił Benedykt XVI w homilii wygłoszonej podczas Mszy beatyfikacyjnej w Birmingham, sprawowanej w obecności 60 tysięcy wiernych.

Wikimedia (PD) ©

Kard. John Henry Newman
Portret autorstwa Sir Johna Everetta Millais znajduje się w National Portrait Gallery w Londynie.

Tekst papieskiej homilii:

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,

Dzień dzisiejszy, który sprowadził nas razem tutaj, do Birmingham, jest bardzo pomyślny. Jest to przede wszystkim Dzień Pański – niedziela, dzień, gdy nasz Pan Jezus Chrystus umarł i na zawsze zmienił bieg ludzkich dziejów, ofiarowując nowe życie i nadzieję wszystkim żyjącym w ciemności i w cieniu śmierci. Właśnie dlatego wszyscy chrześcijanie na świecie przybywają razem w tym dniu, aby sławić i dziękować Bogu za wielkie cuda, które nam uczynił. Ta szczególna niedziela oznacza także ważną chwilę w życiu narodu brytyjskiego, jako że jest to dzień wybrany dla uczczenia 70. rocznicy Bitwy o Anglię. Dla mnie jako tego, kto żył i cierpiał w wyniku ciemnych dni reżymu nazistowskiego w Niemczech, jest czymś głęboko poruszającym być tu z wami z tej okazji i wspominać, jak wielu waszych współobywateli oddało swe życie, odważnie przeciwstawiając się siłom tej błędnej ideologii.

Myślę zwłaszcza o pobliskim Coventry, które ucierpiało w wyniku bardzo silnych bombardowań i masowych śmierci w listopadzie 1940 r. Siedemdziesiąt lat później przywołujemy ze wstydem i przerażeniem straszne dźwięki dzwonów śmierci i zniszczenia, które idą w ślad za wojną i ponownie wyrażamy zdecydowaną wolę pracy dla pokoju i pojednania wszędzie tam, gdzie pojawia się zarzewie konfliktu. Ale jest też inny, radośniejszy powód, dlaczego ten dzień jest pomyślny dla Wielkiej Brytanii, dla Midlands, dla Birmingham. Jest to dzień, w którym kardynał John Henry Newman został wyniesiony formalnie do chwał ołtarzy i ogłoszony błogosławionym.

Dziękuję arcybiskupowi Bernardowi Longleyowi za jego łaskawe powitanie na początku tej Mszy św. Składam hołd wszystkim, którzy tak usilnie pracowali przez wiele lat przy posuwaniu naprzód sprawy kardynała Newmana, łącznie z ojcami z Oratorium w Birmingham i członkami Rodziny Duchowej „Das Werk”. I pozdrawiam każdego tu obecnego, przybyłego z Wielkiej Brytanii, Irlandii i z dalszych stron. Dziękuję wam za waszą obecność na tych uroczystościach, w których sławimy i wielbimy Boga za heroiczne cnoty tego świętego Anglika.

Anglia ma długą tradycję świętych męczenników, których mężne świadectwo wspierało i inspirowało przez całe stulecia tutejszą wspólnotę katolicką. A jednak jest słuszne i właściwe, abyśmy uznali dzisiaj świętość wyznawcy, syna tego narodu, który – choć nie został wezwany do przelewania krwi za Pana – mimo wszystko dał wymowne świadectwo o Nim w ciągu swego długiego życia, poświęconego posłudze kapłańskiej, szczególnie zaś kaznodziejstwu, nauczaniu i pisaniu. Zasłużył na to, aby zająć miejsce na długiej liście świętych i uczonych z tych ziem: świętych Bedy, Hildy, Aelreda, błogosławionego Dunsa Szkota, że wymienię tylko kilkoro. W błogosławionym Johnie Henrym ta tradycja szlachetnej uczoności, głębokiej mądrości ludzkiej i niezgłębionej miłości do Pana zrodziła bogate owoce jako znak stałej obecności Ducha Świętego w głębi serca ludu Bożego, przynosząc odtąd obfite dary świętości.

Motto kardynała Newmana: cor ad cor loquitur, czyli „Serce mówi do serca”, daje nam wzgląd w jego rozumienie życia chrześcijańskiego jako powołania do świętości, doświadczanej jako głębokie pragnienie ludzkiego serca wejścia w intymną komunię z Sercem Bożym. Przypomina nam ono, że dojrzałość do modlitwy stopniowo przemienia nas na podobieństwo Boże.

W jednym ze swych licznych pięknych kazań napisał, że „zwyczaj modlitwy, praktyka zwracania się do Boga i świata niewidzialnego o każdej porze, w każdym miejscu i we wszystkich okolicznościach – modlitwa, mówię, ma to, co można by nazwać efektem naturalnym w uduchowianiu i wznoszeniu duszy. Człowiek nie jest już tym, kim był przedtem; stopniowo (…) wchłaniał nowy zestaw idei i stawał się nasycony świeżymi zasadami” (Parochial and Plain Sermons, IV, 230-231).

Ewangelia dzisiejsza mówi nam, że nikt nie może służyć dwóm panom (por. Łk 16,13) i nauczanie błogosławionego Johna Henry’ego nt. modlitwy wyjaśnia, jak wierny chrześcijanin jest ostatecznie włączony w służbę jedynego prawdziwego Mistrza, który ma wyłączne prawo do naszej bezwarunkowej pobożności (por. Mt 23, 10). Newman pomaga nam zrozumieć, jakie to ma znaczenie dla naszego codziennego życia: mówi nam, że nasz boski Nauczyciel obdarzył każdego z nas specyficznym zadaniem, „określoną służbą”, powierzoną wyłącznie każdej jednostce: „Mam swoją misję, jestem ogniwem w łańcuchu, spoiwem łączącym osoby. On nie stworzył mnie na próżno. Będę czynił dobro, będę wykonywał Jego pracę; będę aniołem pokoju, głosicielem prawdy w moim własnym miejscu… jeśli trzymam się Jego przykazań i służę Mu swym powołaniu” – pisał kardynał (Meditations and Devotions, 301-2).

Określoną służbę, do której błogosławiony John Henry był powołany, wykonywał, wykorzystując swój intelekt i swe płodne pióro do wielu najbardziej palących „przedmiotów dnia”. Jego poglądy na związek między wiarą a rozumem, na żywotne miejsce religii objawionej w cywilizowanym społeczeństwie oraz na potrzebę opartego na szerokich podstawach i wielokierunkowego podejścia do oświaty miały nie tylko głębokie znaczenie dla wiktoriańskiej Anglii, ale po dziś dzień inspirują i rozświetlają wielu na całym świecie. Chciałbym złożyć szczególny hołd jego postrzeganiu edukacji, które przyczyniło się ogromnie do ukształtowania etosu, będącego do dzisiaj siłą napędową szkół i kolegiów katolickich.
 

Stanowczo przeciwstawiając się podejściu ograniczającemu bądź utylitarnemu dążył on do osiągnięcia takiego środowiska edukacyjnego, w którym ćwiczenie umysłu, dyscyplina moralna i zaangażowanie religijne stanowiłyby całość. Projekt założenia Uniwersytetu Katolickiego w Irlandii stał się dlań okazją do rozwinięcia swych myśli na ten temat i do zebrania przemówień, które ogłosił jako „Idea Uniwersytetu” i w której wspierał pewien ideał, od którego wszyscy zaangażowani w formację akademicką nadal mogą się uczyć.

I rzeczywiście, jaki lepszy cel mogliby wymyślić nauczyciele religii niż słynny apel błogosławionego Johna Henry’ego o inteligentny, dobrze wykształcony laikat: „Chcę świeckich, nie aroganckich, nie nierozważnych w mowie, nie dyskutujących, ale ludzi, znających swą religię, wchodzących w nią, wiedzących dokładnie, gdzie się znajdują, wiedzących, czego się trzymać, a czego nie, znających swe credo tak dobrze, że mogą zdawać z niego rachunek, znających tak dobrze historię, że mogą jej bronić” (The Present Position of Catholics in England”, IX, 390). W tym dniu, gdy autor tych słów zostaje wyniesiony na ołtarze, modlę się, aby za jego wstawiennictwem i przez jego przykład wszyscy, którzy są zaangażowani w dzieło nauczania i katechizacji, czerpali natchnienie do jeszcze większego wysiłku z wizji, jaką on tak jasno nam przedstawił.

Jakkolwiek intelektualne dziedzictwo Johna Henry’ego Newmana budziło, co zrozumiałe, najwięcej uwagi w rozległej literaturze, poświęconej jego życiu i dziełu, ja osobiście wolę przy tej okazji zakończyć krótką refleksją na temat jego życia jako kapłana, duszpasterza. Ciepło i humanizm, leżące u podstaw oceny jego posługi duszpasterskiej, znajdują piękny wyraz w jego innym słynnym kazaniu: „Bracia, Aniołowie, gdyby to oni byli waszymi kapłanami, nie mogliby wam współczuć, nie byliby dla was wyrozumiali, jak my jesteśmy, nie mogliby stanowić dla was przykładu ani być waszymi przewodnikami, nie mogliby was przeprowadzić od starego do nowego życia, jak to czynią ci, którzy są spośród was” („Ludzie, nie aniołowie, kapłanami Ewangelii”; Mowy skierowane do Połączonych Kongregacji, 3).

Żył on tą głęboko humanistyczną wizją posługi kapłańskiej w swej pobożnej trosce o ludzi Birmingham w ciągu lat spędzonych w założonym przez siebie Oratorium, odwiedzając chorych i biednych, pocieszając zasmuconych, opiekując się więźniami. Nic więc dziwnego, że w chwili jego śmierci tysiące ludzi wypełniły miejscowe ulice, gdy jego ciało niesiono na miejsce pochówku niespełna pól mili stąd. Sto dwadzieścia lat później wielka rzesza zgromadziła się jeszcze raz, aby cieszyć się z uroczystego uznania przez Kościół wybitnej świętości tego umiłowanego ojca dusz. Jaki może być lepszy sposób wyrażenia radości tej chwili niż zwrócenie się do naszego niebieskiego Ojca z serdecznym dziękczynieniem, modląc się słowami, które błogosławiony John Henry Newman włożył w usta chórów anielskich w niebie:

Chwalcie Najświętszego na wysokościach

I w głębokościach niech będzie wysławiany;

Najwspanialszy we wszystkich swych słowach,

Najpewniejszy na wszystkich swych drogach!

Benedykt XVI podczas spotkania z nauczycielami i zakonnikami w Kolegium Uniwersytetu Najświętszej Maryi Panny w londyńskiej dzielnicy Twickenham podziękował zakonom za wkład w dzieło edukacji na Wyspach Brytyjskich. Papież przypomniał, że wiele brytyjskich zgromadzeń nauczających „zanosiło światło Ewangelii daleko poza granice tych ziem jako część wielkiego misyjnego dzieła Kościoła”.

Publikujemy tekst papieskiego przemówienia.

Ekscelencjo Sekretarzu Stanu ds. Oświaty,

Biskupie Stacku, Doktorze Naylorze

Czcigodni Ojcowie, Bracia i Siostry w Chrystusie

Z wielką przyjemnością korzystam z tej okazji, aby złożyć hołd wspaniałemu wkładowi, wnoszonemu przez zakonników i zakonnice w tym kraju do szlachetnego dzieła edukacji. Dziękuję młodym ludziom za ich piękny śpiew i dziękuję siostrze Teresie za jej słowa. Jej i wszystkim, pełnym oddania osobom, które poświęcają swe życie uczeniu młodzieży, pragnę wyrazić uczucia głębokiego uznania. Kształtujecie nowe pokolenia nie tylko w poznawaniu wiary, ale także w każdym aspekcie tego, co znaczy żyć jako dojrzali i odpowiedzialni obywatele w dzisiejszym świecie.

Jak wiecie, zadaniem nauczyciela jest nie tylko przekazywanie wiadomości lub prowadzenie ćwiczeń praktycznych, aby społeczeństwo miało z tego jakieś korzyści ekonomiczne; oświata nie jest i nigdy nie była traktowana w kategoriach czysto utylitarnych. Chodzi w niej o kształtowanie osoby ludzkiej, wyposażenie jego lub jej w umiejętność przeżywania życia w pełni – krótko mówiąc, chodzi o przekazywanie mądrości. A prawdziwej mądrości nie da się oddzielić od wiedzy o Stwórcy, gdyż „w ręku Jego i my, i nasze słowa, roztropność wszelka, i umiejętność działania” (Mdr 7,16).

Ten nadprzyrodzony wymiar nauki i nauczania jasno pojmowali mnisi, którzy tak bardzo przyczynili się do ewangelizacji tych wysp. Myślę o benedyktynach, którzy towarzyszyli świętemu Augustynowi w jego misji w Anglii, o uczniach świętego Kolumby, którzy szerzyli wiarę w Szkocji i Północnej Anglii, o świętym Dawidzie i jego towarzyszach w Walii. Ponieważ poszukiwanie Boga, które jest samym sercem powołania monastycznego, wymaga aktywnego zaangażowania środków, przez które On sam daje się poznać – Jego stworzenia i Jego objawionego słowa – było całkiem oczywiste, że klasztor musiał mieć bibliotekę i szkołę (por. Przesłanie do przedstawicieli świata kultury w Kolegium Bernardynów w Paryżu, 12 września 2008). To właśnie oddanie się mnichów nauczaniu jest drogą, na której spotyka się Wcielone Słowo Boże, które legło u podstaw naszej zachodniej kultury i cywilizacji.

Rozglądając się dziś wokół siebie widzę wiele osób zakonnych ze zgromadzeń czynnych, których charyzmatem jest wychowanie młodzieży. Jest to dla mnie okazją do wyrażenia wdzięczności Bogu za życie i pracę Czcigodnej Marii Ward, pochodzącej z tej krainy, której pionierska wizja czynnego życia zakonnego dla kobiet wydała tak wiele owoców. Mnie samego, gdy byłem młodym chłopcem, uczyły „Damy Angielskie” i mam wobec nich wielki dług wdzięczności. Wiele z was należy do zgromadzeń nauczających, które zaniosły światło Ewangelii daleko poza granice tych ziem jako część wielkiego misyjnego dzieła Kościoła i za to także składam podziękowanie i modlę się do Boga. Często zakładaliście fundacje o charakterze oświatowym na długo przedtem, zanim państwo wzięło na siebie odpowiedzialność za tę życiowo ważną służbę na rzecz jednostek i społeczeństwa. Nadal rozwijając rolę łącznika między Kościołem a państwem w dziedzinie oświaty, nigdy nie zapominajcie, że osoby zakonne mają do zaoferowania temu apostolatowi jedyny w swoim rodzaju wkład, przede wszystkim przez życie poświęcone Bogu oraz przez wierne, miłujące świadectwo o Chrystusie, najwyższym Nauczycielu.

Zaprawdę obecność osób zakonnych w szkołach katolickich jest mocnym przypomnieniem szeroko dyskutowanego etosu katolickiego, który obejmuje wszystkie aspekty życia szkolnego. Wykracza to daleko poza oczywisty wymóg, aby nauczanie pozostawało zawsze w zgodzie z nauką Kościoła. Oznacza to, że życie wiarą musi być siłą sprawczą wszelkiej działalności w szkole, tak aby misja Kościoła mogła być sprawowana skutecznie a młodzi ludzie mogli odkrywać radość, gdy wkraczają w Chrystusowe „bycie dla innych” (Spe salvi, 28).

Zanim zakończę, pragnę dodać szczególne słowa uznania dla tych, którzy mają zadanie zapewnić, aby nasze szkoły były odpowiednim środowiskiem dla dzieci i młodych ludzi. Nasza odpowiedzialność na tych, którzy nam zaufali ze względu na ich formację chrześcijańską, w żadnym wypadku nie jest mniejsza. Rzeczywiście, życie wiarą może być skutecznie karmione tylko wtedy, gdy będzie panowała atmosfera pełnego szacunku i miłości zaufania. Modlę się, aby mogło to nadal być znakiem probierczym szkół katolickich w tym kraju.

Z tymi uczuciami, drodzy Bracia i Siostry, zapraszam was obecnie do powstania i modlitwy.

Biskupie Stacku, chciałbym poprosić Cię jako przewodniczącego Biura Zarządzających Uniwersytetu Maryi Panny o przyjęcie, w imieniu Kolegium, tego daru – mozaiki Najświętszej Maryi Panny.

Benedykt XVI podczas dzisiejszego spotkania na terenie Kolegium Uniwersytetu Maryi Panny w dzielnicy Twickenham w Londynie wezwał młodych Brytyjczyków „do stawania się świętymi” i prosił ich, aby nie „zadowalali się drugorzędną doskonałością”. Papież przestrzegł młodych ludzi przed wąską specjalizacją i ograniczaniem swoich horyzontów. „Świat potrzebuje dobrych uczonych, ale spojrzenie naukowe staje się niebezpiecznie wąskie, jeśli pomija religijny lub etyczny wymiar życia, tak jak i religia staje się wąska, jeśli odrzuca uprawniony wkład nauki do naszego rozumienia świata” – powiedział Ojciec Święty.

Publikujemy tekst papieskiego przemówienia.

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,

Drodzy młodzi przyjaciele,

Przede wszystkim chcę wam powiedzieć, jak bardzo cieszę się, że jestem tu dzisiaj z wami. Pozdrawiam was bardzo gorąco, tych, którzy przybyli na Uniwersytet Najświętszej Maryi Panny ze szkół i kolegiów katolickich z całego Zjednoczonego Królestwa oraz wszystkich, którzy śledzą to w telewizji lub za pośrednictwem internetu. Dziękuję biskupowi McMahonowi za jego uprzejme słowa powitania. Dziękuję chórowi i zespołowi za piękną muzykę, która rozpoczęła naszą uroczystość i dziękuję pannie Bellot za jej miłe słowa w imieniu wszystkich tu obecnych młodych ludzi. Z myślą o przyszłych Igrzyskach Olimpijskich w Londynie miałem przyjemność zainaugurować działalność Fundacji Sportowej, noszącej imię Jana Pawła II i modlę się, aby wszyscy, którzy tu przychodzą, głosili chwałę Boga przez swe działania sportowe, jak również przez dostarczanie radości samym sobie i innym.

Nieczęsto zdarza się, aby papież a nawet ktokolwiek inny, miał możność jednoczesnego przemawiania do uczniów wszystkich szkół katolickich Anglii, Walii i Szkocji. I z chwilą, gdy obecnie mam taką szansę, bardzo chcę wam coś powiedzieć. Mam nadzieję, że wśród tych, którzy mnie dziś tu słuchają, są także przyszli święci XXI wieku. Dla każdego z was Bóg chce najbardziej, abyście mogli stać się świętymi. Kocha was znacznie bardziej niż możecie to sobie wyobrazić i chce dla was wszystkiego tego, co najlepsze. A najlepszą rzeczą jest dla was wzrastanie w świętości.

Być może niektórzy z was nigdy nie myśleli o tym wcześniej. Być może niektórzy z was sądzą, że bycie świętym to nie dla was. Pozwólcie, że wyjaśnię, co ja o tym myślę. Gdy jesteśmy młodzi, możemy zwykle myśleć o ludziach, których widzimy, ludziach, których podziwiamy i do których chcemy się upodobnić. Może się zdarzyć, że do kogoś, kogo spotykamy w naszym codziennym życiu, będziemy żywić wielki szacunek. Lub będzie to ktoś sławny. Żyjemy w kulturze sławy i młodzi ludzie często są zachęcani do kształtowania samych siebie według postaci świata sportu lub rozrywki. I oto pytam was: jakie cechy widzicie w innych, które chcielibyście mieć sami? Jaką osobą naprawdę chcielibyście być?

Zapraszając was do stawania się świętymi, proszę was, abyście nie zadowalali się drugorzędną doskonałością. Proszę was, abyście nie stawiali sobie jednego ograniczonego celu i pomijali wszystkie inne. Posiadanie pieniędzy umożliwia bycie wielkodusznym i czynienie dobra w świecie, ale jeśli robi się to dla samego siebie, nie wystarcza to, abyśmy byli szczęśliwi. Bycie w wysokim stopniu wyszkolonym w niektórych działaniach lub zawodach jest dobre, ale nie da nam zadowolenia, jeśli nie będziemy ciągle dążyli do czegoś jeszcze większego. Może to uczynić nas sławnymi, ale nie zrobi z nas ludzi szczęśliwych. Szczęście jest czymś, czego wszyscy pragniemy, ale jedną z największych tragedii na tym świecie jest to, że tak wielu ludzi nigdy go nie znajduje, gdyż szukają go w złych miejscach. Klucz do tego jest bardzo prosty – prawdziwe szczęście musi być osadzone w Bogu. Potrzebujemy odwagi, aby umieścić swe najgłębsze nadzieje w samym Bogu, nie w pieniądzach, w karierze, w sukcesach doczesnych czy w naszych związkach z innymi, ale w Bogu. Tylko On może zadowolić najgłębsze potrzeby naszych serc.

Bóg nie tylko kocha nas tak dogłębnie i intensywnie, że możemy tylko cząstkowo próbować to zrozumieć, ale wzywa nas, abyśmy odpowiedzieli na tę miłość. Wiecie wszyscy, jak to jest, gdy spotykacie kogoś ciekawego i pociągającego i chcecie się stać przyjacielem takiej osoby. Często macie nadzieję, że oni uznają za ciekawych i pociągających was i będą chcieli być waszymi przyjaciółmi. Bóg chce waszej przyjaźni. I gdy pewnego razu nawiążecie przyjaźń z Bogiem, wszystko w waszym życiu zacznie się zmieniać. Gdy poznacie Go lepiej, zauważycie, że chcecie odzwierciedlać coś z Jego nieskończonej dobroci w swoim własnym życiu. Zacznie was pociągać praktykowanie cnót. Zaczniecie dostrzegać chciwość i samolubstwo oraz wszelkie inne grzechy, jakimi one rzeczywiście są, niszczycielskie i niebezpieczne tendencje, powodujące głębokie cierpienia i wyrządzające wielkie szkody i zechcecie sami unikać wpadania w te pułapki. Zaczniecie odczuwać współczucie dla ludzi przeżywających trudności oraz zapragniecie uczynić coś, aby im pomóc. Zechcecie udać się z pomocą ubogim i głodnym, zechcecie pocieszać smutnych, być dobrymi i wielkodusznymi. I pewnego razu sprawy te zaczynają mieć dla was znaczenie a wy wkraczacie na drogę do stania się świętymi.
 

Wasze szkoły katolickie zawsze dają szerszy obraz wykraczający poza przedmioty, których się uczycie i kwalifikacje, które zdobywacie. Całą pracę, jaką wykonujecie, umieszczają w kontekście wzrastania w przyjaźni z Bogiem i wszystkiego, co wypływa z tej przyjaźni. Uczycie się więc nie tyle po to, aby być dobrymi uczniami ale aby być dobrymi obywatelami, dobrymi ludźmi. Gdy przechodzicie do wyższych klas, musicie wybierać przedmioty, których się uczycie, zaczynacie specjalizować się, mając na uwadze to, co będziecie robić później w życiu. Jest to słuszne i właściwe. Zawsze jednak pamiętajcie, że każdy przedmiot, którego się uczycie, jest częścią większego obrazu. Nigdy nie dopuszczajcie do tego, abyście stawali się ludźmi o ciasnych horyzontach. Świat potrzebuje dobrych uczonych, ale spojrzenie naukowe staje się niebezpiecznie wąskie, jeśli pomija religijny lub etyczny wymiar życia, tak jak i religia staje się zawężona, jeśli odrzuca uprawniony wkład nauki do naszego rozumienia świata. Potrzebujemy dobrych historyków, filozofów i ekonomistów, lecz jeśli opis życia ludzkiego, który dają w ramach swej specjalności, jest zbyt wąski, mogą nas wprowadzić w poważny błąd.

Dobra szkoła umożliwia całościowe wychowanie całej osoby. A dobra szkoła katolicka powinna poza tym pomagać wszystkim swym uczniom w stawaniu się świętymi. Wiem, że w szkołach katolickich Wielkiej Brytanii uczy się wielu niekatolików i pragnę wszystkich ich objąć dziś swoim słowem. Modlę się, abyście wy także czuli się zachęcani do praktykowania cnoty i do wzrastania w wiedzy i przyjaźni z Bogiem obok swych kolegów katolickich. Macie przypominać im o szerszym obrazie, jaki istnieje poza szkołą i rzeczywiście jest to jedynie słuszne, aby w szkole katolickiej szacunek i przyjaźń wobec członków innych tradycji religijnych były nauczane obok innych cnót. Mam również nadzieję, że zechcecie dzielić z każdym, kogo spotykacie, wartości i poglądy, których nauczyliście się dzięki otrzymanemu wychowaniu chrześcijańskiemu.

Drodzy przyjaciele, dziękuję wam za waszą uwagę, obiecuję modlić się za was i proszę was, abyście i wy modlili się za mnie. Mam nadzieję spotkać się z wieloma z was w sierpniu przyszłego roku podczas Światowego Dnia Młodzieży w Madrycie. Tymczasem niech Bóg was wszystkich błogosławi!

Wyrażam najgłębszy żal niewinnym ofiarom tych niewypowiedzianych zbrodni wraz z nadzieją, że moc łaski Chrystusowej, Jego ofiary pojednania, przyniesie głębokie uzdrowienie i pokój w ich życiu” – powiedział Benedykt XVI podczas dzisiejszej Mszy św. w westminsterskiej katedrze Przenajświętszej Krwi Naszego Pana Jezusa Chrystusa w Londynie.

Jakub Szymczuk/ Agencja GN ©

Benedykt XVI w Wielkiej Brytanii

Publikujemy tekst papieskiej homilii.

Drodzy Przyjaciele w Chrystusie,

Pozdrawiam was wszystkich z radością w Panu i dziękuję za wasze gorące przyjęcie. Jestem wdzięczny Arcybiskupowi Nicholsowi za jego słowa powitania w waszym imieniu. Rzeczywiście, podczas tego spotkania Następcy Piotra i wiernych Brytanii „serce mówi do serca”, gdy radujemy się w miłości Chrystusa i w naszym wspólnym wyznawaniu wiary katolickiej, która dotarła do nas od Apostołów. Jestem szczególnie szczęśliwy, że nasze spotkanie odbywa się w tej katedrze, poświęconej Przenajdroższej Krwi, która jest znakiem odkupieńczej miłości Boga, rozlanej na świat przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jego Syna, naszego Pana Jezusa Chrystusa. W sposób szczególny pozdrawiam Arcybiskupa Canterbury, który zaszczycił nas swoją obecnością.

Ktoś, kto odwiedza tę katedrę, musi zostać poruszony wielkim krzyżem, dominującym nad nawą, który przedstawia ciało Chrystusa przygniecione cierpieniem, przytłoczone smutkiem, niewinną ofiarę, którego śmierć pojednała nas z Ojcem i dała nam udział w prawdziwym życiu Boga. Rozciągnięte ramiona Pana zdają się obejmować cały kościół, podnosząc ku Ojcu wszystkie zastępy wiernych, którzy gromadzą się wokół ołtarza ofiary eucharystycznej i mają udział w jej owocach. Ukrzyżowany Pan stoi ponad i przed nami jako źródło naszego życia i zbawienia, „arcykapłan dóbr przyszłych”, jak nazywa Go autor Listu do Hebrajczyków w pierwszym dzisiejszym czytaniu (Hb 9, 11).

To w cieniu, jeśli można tak powiedzieć, tego poruszającego obrazu, chciałbym rozważać słowo Boże, które zostało ogłoszone między nami i zastanowić się nad tajemnicą Przenajdroższej Krwi. Tajemnica ta prowadzi nas bowiem do dostrzeżenia jedności między ofiarą Chrystusa na Krzyżu, ofiarą eucharystyczną, którą dał On swemu Kościołowi a Jego odwiecznym kapłaństwem, przez które On, siedząc po prawicy Ojca, nieustannie wstawia się za nami, członkami Jego mistycznego Ciała.

Zacznijmy od ofiary na Krzyżu. Przelanie krwi Chrystusowej jest źródłem życia Kościoła. Jak wiemy, święty Jan widzi w wodzie i krwi, które wypłynęły z boku Pana, zdrój tego boskiego życia, którego udziela Duch Święty i przekazuje nam w sakramentach (J 19,34; por. 1 J 1,7; 5,6-7). List do Hebrajczyków wyprowadza, moglibyśmy powiedzieć, skutki liturgiczne z tej tajemnicy. Jezus swoim cierpieniem i śmiercią, swoim samoofiarowaniem się w odwiecznym Duchu, stał się naszym arcykapłanem i „pośrednikiem Nowego Przymierza” (Hb 9,15). Słowa te są odbiciem słów naszego Pana w czasie Ostatniej Wieczerzy, gdy ustanowił Eucharystię jako sakrament swego ciała, dany nam i swoją krew nowego i wiecznego przymierza, przelaną za odpuszczenie grzechów (por. Mk 14,24; Mt 26,28; Łk 22,20).

Wierny Chrystusowemu poleceniu: „to czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22,19) Kościół w każdym czasie i miejscu sprawuje Eucharystię aż do powrotu Pana w chwale, radując się w Jego obecności sakramentalnej i pokładając siłę w Jego zbawczej ofierze za odkupienie świata. Rzeczywistość ofiary eucharystycznej znajdowała się zawsze w sercu wiary katolickiej; gdy poddawano ją w wątpliwość w XVI wieku, została uroczyście potwierdzona na Soborze Trydenckim w obliczu przesłaniania naszego usprawiedliwienia w Chrystusie. Tu, w Anglii, jak wiemy, było wielu tych, którzy wiernie bronili Mszy, często za wielką cenę, oddając życie za tę pobożność do Najświętszej Eucharystii, która była znakiem firmowym katolicyzmu na tych ziemiach.

Eucharystyczna ofiara Ciała i Krwi Chrystusa obejmuje z kolei tajemnicę trwającej nadal męki naszego Pana w członkach Jego Mistycznego Ciała, którym jest Kościół w każdej epoce. Tutaj wielki krucyfiks, który góruje nad nami, służy jako przypomnienie, że Chrystus, nasz odwieczny arcykapłan, codziennie włącza nasze własne ofiary, nasze własne cierpienia, nasze własne potrzeby, nadzieje i dążenia w nieskończone zasługi swej ofiary. Przez Niego, z Nim i w Nim zanosimy nasze własne ciała jako ofiarę świętą i Bogu przyjemną (por. Rz 12,1). W tym sensie przeważyliśmy w Jego wiecznej ofierze, dopełniając, jak mówi św. Paweł, w naszym ciele braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół (por. Kol 1,24). W życiu Kościoła, w jego doświadczeniach i wstrząsach Chrystus, jak głosi mocne zdanie Pascala, nadal kona aż do końca świata (Pascal, 353, wyd. Braunschweig).

Widzimy ten aspekt tajemnicy najdroższej Krwi Chrystusa, reprezentowany niezwykle wymownie przez męczenników wszystkich czasów, którzy pili z kielicha, z którego pije sam Chrystus i których własna krew, przelana w łączności z Jego ofiarą, daje nowe życie Kościołowi. Odzwierciedla się to również w naszych braciach i siostrach na całym świecie, którzy nawet teraz cierpią dyskryminację i prześladowania za swoją wiarę chrześcijańską. Dzieje się tak również jeszcze obecnie, często są to ukryte cierpienia wszystkich tych pojedynczych chrześcijan, którzy codziennie łączą swe ofiary z ofiarą Pana za uświęcenie Kościoła i odkupienie świata. Myśl moja biegnie szczególnie ku wszystkim tym, którzy są duchowo złączeni z tą celebracją eucharystyczną, a zwłaszcza ku chorym, w starszym wieku, niepełnosprawnym oraz cierpiącym umysłowo i duchowo.

Myślę tu również o wielkich cierpieniach spowodowanych nadużyciami wobec dzieci, zwłaszcza w Kościele i przez jego sługi. Przede wszystkim wyrażam najgłębszy żal niewinnym ofiarom tych niewypowiedzianych zbrodni wraz z nadzieją, że moc łaski Chrystusowej, Jego ofiary pojednania, przyniesie głębokie uzdrowienie i pokój w ich życiu. Uznaję też wstyd i upokorzenie, jakie my wszyscy przeżywaliśmy z powodu tych grzechów; i wzywam was do ofiarowania ich Panu wraz z ufnością, że kara ta przyczyni się do uzdrowienia ofiar, oczyszczenia Kościoła i odnowy jego wieloletniego zaangażowania w dziedzinie wychowania i troski o młodych ludzi. Wyrażam swą wdzięczność za wysiłki podejmowane w celu odpowiedzialnego zajęcia się tym problemem i proszę was wszystkich o wykazanie troski o ofiary i o solidarność z waszymi księżmi.

Drodzy przyjaciele, powróćmy do rozważań na temat wielkiego krucyfiksu, wznoszącego się nad nami. Dłonie naszego Pana, rozpięte na Krzyżu, także zapraszają nas do rozważania naszego udziału w Jego odwiecznym kapłaństwie i tym samym naszej odpowiedzialności, jako członków Jego Ciała, do zaniesienia pojednawczej siły Jego ofiary światu, w którym żyjemy. Sobór Watykański II wypowiedział się wymownie o niezastąpionej roli świeckich w niesieniu posłannictwa Kościoła przez ich wysiłki służenia jako zaczyn Ewangelii w społeczeństwie i pracy na rzecz rozwijania Królestwa Bożego w świecie (por. Lumen Gentium, 31; Apostolicam Actuositatem, 7). Soborowe wezwanie wiernych świeckich, aby podejmowali swe, wynikające z chrztu, zadania udziału w misji Chrystusa, jest odbiciem oglądów i nauczania Johna Henry’ego Newmana. Niech głębokie idee tego wielkiego Anglika nadal inspirują wszystkich wyznawców Chrystusa w tym kraju do każdej ich myśli, słowa i działania dla Chrystusa oraz do żmudnej pracy w obronie tych niezmiennych prawd moralnych, które – oświetlone i potwierdzone przez Ewangelię – stanowią podstawę społeczeństwa prawdziwie ludzkiego, sprawiedliwego i wolnego.

Jakże wiele współczesnych społeczeństw potrzebuje tego świadectwa! Jakże wiele potrzebujemy my, w Kościele i w społeczeństwie, świadków piękna świętości, świadków wspaniałości prawdy, świadków radości i wolności zrodzonej z żywego związku z Chrystusem! Jednym z największych wyzwań stojących dziś przed nami jest to, jak mówić z przekonaniem o mądrości i wyzwalającej mocy słowa Bożego światu, który cały także postrzega Ewangelię jako ograniczenie wolności ludzkiej, zamiast prawdy, która wyzwala nasze umysły i rozjaśnia nasze wysiłki, abyśmy żyli mądrze i dobrze, zarówno jako jednostki, jak i jako członkowie społeczeństwa.

Módlmy się zatem, aby katolicy w tym kraju stawali się coraz bardziej świadomi swej godności jako lud kapłański, powołany do poświęcenia świata Bogu przez życie wiarą i w świętości. I niech temu wzrostowi gorliwości apostolskiej towarzyszy strumień modlitwy o powołania do kapłaństwa. Im bardziej ma wzrastać apostolstwo świeckich, tym bardziej odczuwana jest paląca potrzeba modlitwy za księży; i im bardziej pogłębia się wśród świeckich poczucie właściwego im powołania, tym bardziej odnosi się to do księży. Oby jak najwięcej młodych ludzi w tym kraju mogło znaleźć siłę do udzielenia odpowiedzi na wezwanie Pana do pełnienia posługi kapłańskiej, poświęcenia swego życia, swej energii i swych zdolności Bogu, a więc do budowania swego ludu w jedności i wierności Ewangelii, zwłaszcza przez sprawowanie ofiary eucharystycznej.

Drodzy przyjaciele, w tej katedrze Przenajdroższej Krwi, wzywam was jeszcze raz do spojrzenia na Chrystusa, który przewodzi nam w wierze i prowadzi do doskonałości (por. Hb 12,2). Proszę was, abyście sami jednoczyli się coraz bardziej w Panu, uczestnicząc w Jego ofierze na Krzyżu i ofiarowując Mu tę „cześć duchową” (por. Rz 12,1), która obejmuje każdy aspekt naszego życia i znajduje wyraz w naszych wysiłkach, aby przyczynić się do nadejścia Jego Królestwa. Modlę się, abyście czyniąc to, mogli połączyć zastępy wiernych w ciągu całej chrześcijańskiej historii tego kraju w budowaniu społeczeństwa prawdziwie godnego człowieka, godnego najwyższych tradycji waszego narodu.

O właściwym miejscu religii w procesie politycznym mówił Benedykt XVI w przemówieniu wygłoszonym podczas spotkania z przedstawicielami społeczeństwa, korpusu dyplomatycznego, świata polityki, nauki i przedsiębiorczości. Odbyło się ono w Westminster Hall (sali Westminsterskiej) w siedzibie Parlamentu w Londynie.

DANIEL DEME / PAP/EPA ©

Benedykt XVI w Londynie

Papież wyraził przekonanie, że świat rozumu i świat wiary potrzebują siebie wzajemnie i powinny prowadzić dialog dla dobra naszej cywilizacji. Z niepokojem mówił o rosnącej marginalizacji religii, a zwłaszcza chrześcijaństwa, przejawiającej się w usuwaniu jej do sfery czysto prywatnej, rezygnacji z publicznych obchodów takich świąt, jak Boże Narodzenie w imię tolerancji dla wierzących inaczej, a także w domaganiu się od chrześcijan zajmujących funkcje publiczne, aby niekiedy działali wbrew własnemu sumieniu. Zaapelował o to, by instytucje religijne miały zapewnioną „swobodę działania zgodnie z własnymi zasadami i przekonaniami mającymi swe podstawy w wierze i oficjalnym nauczaniu Kościoła”.


Publikujemy pełny tekst przemówienia:


PRZEMÓWIENIE BENEDYKTA XVI NA SPOTKANIU Z PRZEDSTAWICIELAMI SPOŁECZEŃSTWA BRYTYJSKIEGO, KORPUSU DYPLOMATYCZNEGO, ŚWIATA POLITYKI, NAUKI I PRZEDSIĘBIORCZOŚCI

WESTMINSTER HALL, 17 IX 2010

Szanowny Panie Przewodniczący Izby Gmin!

Dziękuję za pańskie słowa powitania, wypowiedziane w imieniu tego zgromadzenia wybitnych osobistości. Zwracając się do was, jestem świadom udzielonego mi przywileju, by mówić do Brytyjczyków oraz ich przedstawicieli w Westminster Hall. Jest to budynek o wyjątkowym znaczeniu w dziejach obywatelskich i politycznych mieszkańców tych wysp. Niech mi też będzie wolno wyrazić szacunek dla Parlamentu, który istnieje w tym miejscu od wieków i który miał tak wielki wpływ na rozwój władzy partycypacyjnej wśród narodów, zwłaszcza w krajach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów i w ogóle w krajach języka angielskiego. Wasza wspólna tradycja prawa jest podstawą systemów prawnych w wielu częściach świata, a wasza szczególna wizja prawa a także właściwych obowiązków państwa i jednostki oraz podziału władzy pozostaje inspiracją dla wielu na całym świecie.

Mówiąc do was w tym historycznym miejscu myślę o niezliczonych mężczyznach i kobietach, którzy na przestrzeni wieków odegrali ważną rolę w przełomowych wydarzeniach, jakie miały miejsce w tych murach i które ukształtowały życie wielu pokoleń Brytyjczyków oraz ludzi innych narodowości. Pragnę szczególnie przypomnieć postać św. Tomasza Morusa, angielskiego uczonego i wielkiego męża stanu, który jest podziwiany zarówno przez wierzących jak i niewierzących ze względu na uczciwość, z jaką był wierny swemu sumieniu, nawet kosztem urażenia władcy, którego był „dobrym sługą”, ponieważ chciał nade wszystko służyć Bogu. Dylemat przed którym w owych trudnych czasach stanął Morus, odwieczna kwestia relacji między tym, co należy do Cezara, a co do Boga, daje mi okazję, by wraz z wami zastanowić się pokrótce nad właściwym miejscem religii w procesie politycznym.

Tradycja parlamentarna tego kraju wiele zawdzięcza narodowemu instynktowi zachowania umiaru, pragnieniu osiągnięcia autentycznej równowagi między słusznymi roszczeniami rządu a prawami osób mu podlegających. Mimo, że w niektórych momentach historii waszego kraju podjęto zdecydowane kroki zmierzające do ustanowienia granic sprawowania władzy, to jednak instytucje polityczne narodu były w stanie się rozwijać, zachowując znaczną stabilność. W tym procesie Wielka Brytania stała się demokracją pluralistyczną, przywiązującą wielkie znacznie do wolności słowa, swobód politycznych i szacunku dla prawa, z silnym poczuciem indywidualnych praw i obowiązków oraz równości wszystkich obywateli wobec prawa. Chociaż katolicka nauka społeczna formułuje to w innym języku, to ma ona wiele wspólnego z takim podejściem, z jego nadrzędną troską o zagwarantowanie wyjątkowej godności każdej osobie ludzkiej, stworzonej na obraz i podobieństwo Boga, oraz zaakcentowanym w nim naciskiem na obowiązek władzy cywilnej, by krzewić dobro wspólne.

A mimo to kwestie podstawowe, które wchodziły w grę w procesie Tomasza Morusa pojawiają się nadal, w nieustannie zmieniających się kategoriach wraz ze zmianą warunków społecznych. Każde pokolenie, starając się promować dobro wspólne, musi pytać na nowo: czego władze mogą racjonalnie wymagać od obywateli i jak daleko mogą się w swych żądaniach posunąć? Odwołując się do jakiej władzy, można rozwiązywać dylematy moralne? Pytania te kierują nas bezpośrednio do etycznych podstaw debaty obywatelskiej. Jeśli zasady moralne leżące u podstaw procesu demokratycznego same nie są określane przez nic bardziej trwałego niż społeczny konsens, wówczas kruchość owego procesu staje się aż nazbyt oczywista – tu tkwi prawdziwe wyzwanie dla demokracji.

Nieadekwatność pragmatycznych, krótkoterminowych rozwiązań złożonych problemów społecznych i etycznych jest niezwykle widoczna w niedawnym światowym kryzysie finansowym. Istnieje powszechna zgoda, że brak solidnych podstaw etycznych w działalności gospodarczej przyczynił się do poważnych trudności, doświadczanych obecnie przez miliony ludzi na całym świecie. Podobnie jak „każda decyzja ekonomiczna ma konsekwencję o charakterze moralnym” (Caritas in veritate, 37), tak też w dziedzinie politycznej wymiar etyczny polityki ma daleko idące konsekwencje, na których ignorowanie żaden rząd nie może sobie pozwolić. Pozytywną tego ilustracją jest jedno szczególnie godne uwagi osiągnięcie brytyjskiego parlamentu – zniesienie handlu niewolnikami. Kampania, która doprowadziła do tego przełomowego prawodawstwa była budowana na solidnych zasadach etycznych, zakorzenionych w prawie naturalnym i wniosła do cywilizacji wkład, z którego ten naród słusznie może być dumny.

Iluż ludzi na całym świecie czekało tej chwili!” – powiedział Papież o beatyfikacji Johna Henry’ego Newmana w jej przeddzień na czuwaniu modlitewnym w Hyde Parku. Zaznaczył, że również dla niego osobiście jest ona wielką radością, bo angielski kardynał od dawna już wywiera ogromny wpływ na jego życie i myśl.

Zofia Pyszny ©

Czuwanie modlitewne w Hyde Parku

Londyn 18 września, Hyde Park, czuwanie modlitewne

Moi bracia i siostry w Chrystusie!

Jest to wieczór radości, ogromnej radości duchowej dla nas wszystkich. Zebraliśmy się tutaj na czuwaniu modlitewnym, aby przygotować się do jutrzejszej Mszy świętej, podczas której wielki syn tego narodu, kardynał John Henry Newman zostanie ogłoszony błogosławionym. Jakże wielu ludzi w Anglii i na całym świecie oczekiwało na tę chwilę! Dzielenie się tym doświadczeniem z wami jest również wielką radością dla mnie osobiście. Jak wiecie, Newman przez długi czas wywierał istotny wpływ na moje życie i myśl, podobnie jak w przypadku wielu ludzi poza Wyspami Brytyjskimi. Dramat życia Newmana zachęca nas do zastanowienia się nad naszym życiem, do spojrzenia na nie na tle ogromnego horyzontu planów Bożych oraz do wzrastania w łączności z Kościołem wszystkich czasów i miejsc: Kościołem Apostołów, Kościołem męczenników, Kościołem świętych, Kościołem, który Newman kochał i którego misji poświęcił całe swoje życie.

Dziękuję arcybiskupowi Peterowi Smithowi za jego uprzejme słowa powitania w waszym imieniu, szczególną zaś przyjemność sprawia mi widok tak wielu młodych ludzi obecnych na tym czuwaniu. W ten wieczór, w ramach naszej wspólnej modlitwy, chciałbym wraz z wami zastanowić się nad kilku aspektami życia Newmana, które uważam za bardzo istotne dla naszego życia jako ludzi wierzących oraz dla życia współczesnego Kościoła.

Niech mi będzie wolno zacząć od przypomnienia, że Newman, jak sam wspomina, prześledził całe swoje życie aż do potężnego doświadczenia nawrócenia, które przeżył jako człowiek młody. Było to bezpośrednie doświadczenie prawdy słowa Bożego, obiektywnej rzeczywistości objawienia chrześcijańskiego, przekazanego w Kościele. Doświadczenie to, zarazem religijne i intelektualne, będzie natchnieniem dla jego powołania, by stał się sługą Ewangelii, dla jego rozeznania źródła wiarygodnego nauczania w Kościele Bożym i jego zapału do odnowy życia kościelnego w wierności tradycji apostolskiej. Pod koniec życia Newman opisze dzieło swego życia jako walkę z narastającą tendencją do postrzegania religii jako sprawy czysto prywatnej i subiektywnej, kwestię osobistego poglądu. Oto pierwsza lekcja, jaką możemy wyciągnąć z jego życia: w naszych czasach, gdy relatywizm intelektualny i moralny grozi podkopaniem samych podstaw naszego społeczeństwa, Newman przypomina nam, że jako mężczyźni i kobiety, uczynieni na obraz i podobieństwo Boga, zostaliśmy stworzeni, aby poznać prawdę, odnaleźć w tej prawdzie naszą ostateczną wolność i spełnienie naszych najgłębszych ludzkich dążeń. Jednym słowem, mamy za zadanie poznać Chrystusa, który sam jest „drogą, prawdą i życiem” (J 14, 6).

Życie Newmana uczy nas także, że umiłowanie prawdy, uczciwości intelektualnej i prawdziwego nawrócenia jest kosztowne. Prawdy, która nas wyzwala, nie można zatrzymywać dla siebie; wzywa ona do świadectwa, prosi, aby jej wysłuchać, a w ostateczności jej moc przekonywania płynie z niej samej, a nie z ludzkiej wymowy lub argumentów, w których może być sformułowana. Niedaleko stąd, w Tyburn, wielu naszych braci i sióstr oddało życie za wiarę; świadectwo ich wierności aż do końca było znacznie mocniejsze niż natchnione słowa, które tak wielu z nich wypowiedziało, zanim wszystko oddali Panu. W naszych czasach ceną, jaką trzeba zapłacić za wierność Ewangelii, nie jest już powieszenie, utopienie i poćwiartowanie, ale często wiąże się ona z odrzuceniem, wyśmianiem czy sparodiowaniem. A jednak Kościół nie może uchylać się od zadania głoszenia Chrystusa i Jego Ewangelii jako prawdy zbawczej, źródła naszego ostatecznego osobistego szczęścia oraz jako podstawy sprawiedliwego i humanitarnego społeczeństwa.

Newman uczy nas także, iż jeśli przyjęliśmy prawdę Chrystusa i dla Niego poświęciliśmy swoje życie, to nie może być rozdźwięku między tym, w co wierzymy, a sposobem, w jaki żyjemy. Każda nasza myśl, słowa i czyny muszą być ukierunkowane na chwałę Boga i szerzenie Jego królestwa. Newman to zrozumiał i był wielkim obrońcą prorockiej posługi laikatu chrześcijańskiego. Widział jasno, że nie tyle akceptujemy prawdę w akcie czysto intelektualnym, ile przyjmujemy ją w dynamice duchowej, która przenika do głębi naszej istoty. Prawda jest przekazywana nie jedynie przez nauczanie formalne, choć jest ono ważne, ale także przez świadectwo życia, przeżywanego integralnie, w wierności i świętości. Ci, którzy żyją w prawdzie i prawdą, instynktownie rozpoznają, co jest fałszywe i to właśnie jako fałszywe, wrogie pięknu i dobru, towarzyszącym blaskowi prawdy, veritatis splendor.

Pierwsze czytanie dzisiejszego wieczoru to wspaniała modlitwa, w której św. Paweł prosi, byśmy otrzymali poznanie „miłości Chrystusa, przewyższającej wszelką wiedzę” (Ef 3,14-21). Apostoł modli się, aby Chrystus mógł zamieszkać w naszych sercach przez wiarę (por. Ef 3,17) i abyśmy „zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość” tej miłości. Przez wiarę możemy dotrzeć do postrzegania słowa Bożego jako lampy dla naszych stóp i światła na naszej ścieżce (por. Ps 119 [118], 105). Newman, podobnie jak niezliczone rzesze świętych, którzy poprzedzili go na drodze naśladowania Chrystusa, uczył, że „miłe światło” wiary prowadzi nas do urzeczywistnienia prawdy o nas samych, naszej godności jako dzieci Bożych oraz wspaniałego przeznaczenia, jakie czeka nas w niebie. Pozwalając, by światło wiary zajaśniało w naszych sercach i pozostając w tym świetle przez naszą codzienną jedność z Panem na modlitwie i udziale w życiodajnych sakramentach Kościoła, sami stajemy się światłem dla naszego otoczenia, wypełniamy swą „funkcję prorocką”; często, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, przybliżamy ludzi o krok bliżej do Pana i Jego prawdy. Bez życia modlitwą, bez przemiany wewnętrznej, która zachodzi dzięki łasce sakramentów, nie możemy, mówiąc słowami Newmana, „promieniować Chrystusem”, stajemy się tylko kolejnym „cymbałem brzmiącym” (1 Kor 13, 1) w świecie wypełnionym coraz większym hałasem i zamętem oraz fałszywymi ścieżkami prowadzącymi jedynie do zawodu i złudzeń.

Jedno z najbardziej ulubionych rozważań kardynała zawiera słowa: „Bóg stworzył mnie, abym wypełnił dla Niego jakąś określoną służbę; powierzył mi jakąś pracę, której nie powierzył nikomu innemu” („O rozwoju doktryny chrześcijańskiej”). Widzimy tu doskonały realizm chrześcijański Newmana, punkt, w którym w sposób nieunikniony przenikają się wiara i życie. Wiara ma przynosić owoce w przemianie naszego świata mocą Ducha Świętego, działającego w życiu i aktywności wierzących. Nikt, kto patrzy realistycznie na nasz współczesny świat, nie może uważać, że chrześcijanie mogą poprzestać na tym, co zwykle czynią, nie zważając na głęboki kryzys wiary, który dotyka naszego społeczeństwa, czy też po prostu uważać, że owo dziedzictwo wartości, przekazanych przez wieki chrześcijaństwa, będzie nadal inspirować i kształtować przyszłość naszego społeczeństwa. Wiemy, że w czasach kryzysu i zamętu Bóg wzbudzał wielkich świętych i proroków odnowy Kościoła i społeczeństwa chrześcijańskiego. Ufamy w Jego opatrzność i modlimy się o Jego nieustanne przewodnictwo. Ale każdy z nas, zgodnie ze swoim statusem życiowym, jest powołany do pracy dla rozwoju królestwa Bożego przez napełnianie życia doczesnego wartościami Ewangelii. Każdy z nas ma misję, każdy z nas jest powołany do przemieniania świata, do działania na rzecz kultury życia, kultury kształtowanej przez miłość i szacunek dla godności każdej osoby ludzkiej. Jak mówi nam nasz Pan w usłyszanym przed chwilą fragmencie Ewangelii, nasze światło musi świecić przed wszystkimi, aby widząc nasze dobre uczynki, mogli wielbić naszego Ojca niebieskiego (por. Mt 5,16).

Pragnę teraz skierować specjalne słowo do wielu obecnych tu ludzi młodych. Drodzy młodzi przyjaciele: tylko Jezus wie, jaką „określoną służbę” ma On na myśli wobec was. Bądźcie otwarci na Jego głos rozbrzmiewający w głębi waszych serc: nawet teraz Jego serce przemawia do waszych serc. Chrystus potrzebuje rodzin, przypominających światu o godności ludzkiej miłości i pięknie życia rodzinnego. Potrzebuje kobiet i mężczyzn, którzy poświęcają swe życie szlachetnemu zadaniu wychowania, ukierunkowując młodych i kształtując ich na drogach Ewangelii. Potrzebuje tych, którzy poświęcą swe życie, dążąc do doskonałej miłości, naśladując Go w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie oraz posługujących Mu w najmniejszych naszych braciach i siostrach. Potrzebuje potężnej miłości zakonnic kontemplacyjnych, które wspierają świadectwo i działalność Kościoła nieustanną modlitwą. I potrzebuje kapłanów, dobrych i świętych kapłanów, mężczyzn, którzy chcą dać swoje życie za swe owce. Zapytajcie Pana, co ma na myśli właśnie wobec was! Proście Go o wielkoduszność, aby powiedzieć „tak!”. Nie lękajcie się oddać siebie całkowicie Jezusowi. On da wam łaskę, potrzebną do wypełniania waszego powołania. Pozwólcie, że zakończę tych kilka słów gorącym zaproszeniem was, abyście wraz ze mną udali się w przyszłym roku do Madrytu na Światowy Dzień Młodzieży. Zawsze jest to wspaniała okazja, by wzrastać w miłości do Chrystusa i odważyć się na radosne życie wiarą wraz z tysiącami innych młodych ludzi. Mam nadzieję, że wielu z was tam zobaczę!

A teraz, drodzy przyjaciele, trwajmy nadal na naszym czuwaniu modlitewnym, przygotowując się do spotkania Chrystusa, obecnego wśród nas w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Razem, w ciszy naszej wspólnej adoracji, otwórzmy swe serca i umysły na Jego obecność, Jego miłość i przekonującą moc Jego prawdy. W sposób szczególny dziękujemy Mu za wytrwałe świadectwo o tej prawdzie, jakie dał kardynał John Henry Newman. Ufni w jego modlitwy, prośmy Pana, aby oświetlał naszą drogę i drogę całego społeczeństwa brytyjskiego łaskawym światłem swej prawdy, swej miłości i swego pokoju. Amen.

Wielkie szczęście być kapłanem!

2011-12-13

Dobry przyjaciel – sympatyczny kapłan – wysłał do mnie list pasterski hiszpańskiego biskupa napisany kilka dni temu. Czytanie tego tekstu podsunęło mi pewną ideę. Wiem, że to prawie plagiat, ale rzadko się zdarzy, że ktoś ma zupełnie nowe pomysły do przekazywania, a idea jest prosta: być księdzem to ogromna radość, to prawdziwe szczęście, to wygranie losu w toto-lotku historii ludzkości. Z okazji moich trzydziestu lat kapłaństwa, celebrowanych po cichu i w rodzinnej atmosferze, daję świadectwo na moim blogu: być każdego dnia księdzem to codzienna radość mimo osobistych niedoskonałości.

Uniwersytet z Chicago zrobił ankietę pytając jakie zawody czy jaka praca daje największe szczęście czy satysfakcję, na pierwszym miejscu wygrało kapłaństwo. Wyniki zostały opublikowane w znanym piśmie Forbes, na drugim miejscu znalazła się grupa strażaków i innych zawodów z profilu humanistycznego i altruistycznego. Gdyby pytali mnie w ankiecie mógłbym powiedzieć to samo: mimo, że stawka jest wysoka – istnieje tylko jedno kapłaństwo to kapłaństwo Jezusa Chrystusa – jestem zadowolony z bycia księdzem, a gdy mógłbym wybrać ‘second life’ nie miałbym żadnej wątpliwości: wybrałbym znowu bycie księdzem katolickim.

Cierpienia są, nieporozumienia również, zmiany stanowiska często się zdarzają. Problemy i trudności kapłańskie mają różne aspekty: duszpasterskie, ekonomiczne, poczucie samotności, osobiste nieosiągnięcia, czyli pycha ludzka, brak sukcesu, po ludzku mówiąc. A Matka Teresa z Kalkuty często powtarzała: „Bóg nie poprosił mnie bym odniosła sukces, poprosił mnie o wierność”. Pamiętajmy hasło minionego roku kapłaństwa: ‘Wierność Chrystusa, wierność kapłana’. Droga do szczęścia koniecznie wymaga wierności i cierpienia, to nie droga różowa. A św. Josemaría często mawiał: felicidad es fidelidad – szczęście to wierność – a nasza radość zakorzeniona jest na krzyżu, ponieważ in laetia nulla dine sine cruce!

Wyświęcał mnie kardynał Roger Etchegaray i pamiętam jego ostatnie słowa homilii: ‘gratuluję wam odwagi pójścia za powołaniem w tych trudnych momentach historycznych, ale to najlepsze czasy by być kapłanem’. Wszystko jest łaską i być księdzem tutaj i teraz również to dar od nieba. Kapłan odkrywa każdego dnia, że naprawdę ma tylko to co oddaje, a im więcej oddaje, tym więcej posiada. Najlepsza radość to mieć dla kogo żyć, to dzień pełen pracy i służby, ani chwili westchnienia, a wpadać w łóżko zmęczony jak pies od pracy i służby, bez czasu myślenia o własnych sprawach. Szczęście jak drzwi otwiera się na zewnątrz, a kapłaństwo to klucz, czyli narzędzie w rękach Boga, nic więcej, a również nic mniej: to wielka i ogromna odpowiedzialność bycia narzędziem w rekach boskiego lekarza!

Oczywiście ksiądz nie jest już automatycznie szczęśliwy przez otrzymaniu święceń. Trudno wyobrazić sobie większe nieszczęście od odejścia od kapłaństwa. Jak powiedział kiedyś Ojciec Arrupe, który był przełożonym generalnym Towarzystwa Jezusowego: „Mówiłem Bogu, że wolałbym umrzeć, niż być niewiernym. Ponieważ śmierć jest także apostolstwem, a letni czy niewierny kapłan to ruina chrześcijaństwa”. Odłączyć kapłaństwo od poszukiwania świętości to oderwać je od szczęścia. Mądrość ludowa meksykanka tworzyła to powiedzenie: ‘Un padrecito triste es la peor cosa del mundo’ – Najgorsza rzecz na świecie to smutny księżulu. A chińczycy mają takie przysłowie: ‘jeżeli nie potrafisz się uśmiechać nie otwieraj sklepu’. W tym sklepie gdzie my kapłani sprzedajemy miłość Boga do ludzi, musimy to czynić z radością: servite Domino in laetitia!

Każda praca ludzka jest służbą, a służyć trzeba z chęcią, z odrobiną radości. Czasami warto starać się w rachunku sumienia szczegółowym w tym punkcie: mieć w ustach zawsze miły uśmiech. Podobno uśmiechanie się często jest bardzo zdrowe dla ciała, człowiek lepiej wygląda, a na pewno przydaje się dla naszej duszy i dla innych: życie staje się mniej dramatyczne, bardziej ludzkie. Prawdą jest, że drobny uśmiech dla domowników może być czasami dobrem punktem ascetycznej walki.

Świat potrzebuje świętych kapłanów, czyli szczęśliwych kapłanów. Również całe społeczeństwo potrzebuje ich, często doświadczamy jak prorockie były słowa Bernanosa: „Kiedy odchodzi jeden ksiądz (ubywa jednego), przebywa sto czarownic (jest o 100 czarownic więcej)”. A błyskotliwy i prowokujący Chesterton sformułował to w ten sposób: „Potrzebujemy kapłanów, którzy przypominają nam, że umrzemy, ale również potrzebujemy kapłanów, którzy przypominają nam, że żyjemy”. Wiara chrześcijańska afirmuje zawsze życie i szczęście tutaj i teraz, a później: pełna radość w niebie!

Komentarze (4)

Dr. Franz

Bardzo dobrze Ks. Ignacy, bardzo sympatyczne to co ten prałat mówi i dziękuję, za osobiste świadectwo, które robi wszystko bardzo miłe!!

Maria

To samo o sobie może powiedzieć każdy kto żyje własnym powołaniem-wielkim szczęściem być żoną i mamą. Tak o sobie mogę napisać ja z kilkunastoletnim stażem małżeńskim. Grunt to wierność swojej drodze, a że dzisiaj w wielu miejscach z tą wiernością różnie bywa to warto przypominać o tym co jest normą. Z całą pewnością my świeccy pragniemy spotykać na swojej drodze kapłanów autentycznie żyjących swoim powołaniem. Grunt to być na miejscu w którym postawił nas Pan Bóg w tym życiu i na które to miejsce powiedzieliśmy kiedyś swoje TAK. Ksiądz w kapłaństwie a inni np. w małżeństwie. Aby skutecznie nauczać o drogach świętości trzeba samemu po nich kroczyć-teoretyk nikogo nie przekonuje i nikogo nie uszczęśliwia. To tak jak z obiadem-cóż z opowieści o wspaniałej zupie,pieczeni i deserze jeśli tego wszystkiego nie przyrządzę. Warto trzymać właściwy kurs to daje szczęście. Doskonale rozumiem Księdza wypowiedź ,która zainspirowała mnie do tego aby częściej uśmiechać się do swoich bliskich.

Wdzięczny grzesznik

Gratulacje z okazji jubileuszu!!!

Bardzo dobrze moi kochani. Pamiętajcie tylko, że największe szczęście to kochać Boga. Najlepiej zapomnieć o sobie o własnym byciu, powołaniu a skupić się na kochaniu :). Te sprawy to tylko efekt uboczny, odbicie blasku Jego.

Gaudium et spes

Radość i nadzieja to dokument Soboru Watykańskiego II, konkretnie to konstytucja apostolska o Kościele w świecie. W roku 1970 r. mając piętnaście lat poznałem ośrodek Opus Dei w Madrycie na ulicy Princesa 81, blisko mojego domu i szkoły. Pamiętam, że rozmawiając z człowiekiem z Dziela powiedziałem mu, że Sobór Watykański II to nie dobra rzecz. Miałem taką opinię widząc chaos powodowany w Kościele- liturgia byle jaka, niewierność duchowieństwa, kryzys sakramentu spowiedzi.

Mój rozmówca reagował natychmiast i stanowczo. -Co Ty gadasz? Sobór to święta rzecz, to działanie Ducha Świętego w Kościele. Czy czytałeś przynajmniej jeden dokument? – Nie, nic nie czytałem. Musiałem szczerze przyznać się do nieznajomości tych dokumentów. A on beż żadnej wątpliwości moich zdolności z mlodego wieku wręczał mi dwa małe broszury po hiszpańsku- Lumen gentium i Gaudium et spes.

Przeczytałem je i byłem zachwycony. Po pierwsze, że wszytko zrozumiałem, ponieważ były napisane w sposób prosty i dostępny dla każdego. Po drugie, z powodu doktryny tam zawarty. Nauka pozytywna, jasna, nowoczesna I jak najbardziej wierna tradycji Kościóła.

Zachęcam wszystkich do nowego przeczytania tych aktualnych dokumentów Magisterium Kościoła. Dziś znowu czytałem fragmentu Gaudium et spes, ponieważ w tych czasach wszyscy potrzebujemy i radość i nadzieja i pokój. Cytuję dwa fragmenty.

Warte jest więcej to wszystko, co ludzie czynią dla wprowadzenia większej sprawiedliwości, szerszego braterstwa, bardziej ludzkiego uporządkowania dziedziny powiązań społecznych, aniżeli postęp techniczny. 35

Jeśli słowom „autonomia rzeczy doczesnych” nadaje się takie znaczenie, że rzeczy stworzone nie zależą od Boga, a człowiek może ich używać bez odnoszenia ich do Stworzyciela, to każdy uznający Boga wyczuwa, jak fałszywe są tego rodzaju zapatrywania. Stworzenie bowiem bez Stworzyciela zanika. 36

DIÁLOGOS DE JOSÉ CON JESÚS ENTORNO A LA TORAH

“El crecimiento de Jesús “en sabiduría, edad y gracia” (Lc 2, 52) se desarrolla en el  ámbito de la Sagrada Familia, a la vista de José, que tenía la alta misión de “criarle”, esto es, alimentar, vestir e instruir a Jesús en la Ley y en un oficio, como corresponde a los deberes propios del padre.”

Juan Pablo II,  Adhort. Apost. Redemptoris Custos, 16.

1. INTRODUCCIÓN

La Torah es la palabra hebrea que designa la ley de Dios para su pueblo: Israel el pueblo de la Alianza. También los cinco primeros libros del Antiguo Testamento, es decir lo que  conocemos como el Génesis, Éxodo, Número, Levítico y Deuteronomio, reciben el nombre de la Torah. En un sentido más amplio, el nombre do Torah, ley, se emplea para designar toda la Sagrada Escritura, su enseñanza, interpretación y actualización para las nuevas generaciones.

En el primer siglo de nuestra era, el pueblo judío tenía un sistema muy desarrollado de enseñanza. De tal manera que era culturalmente un pueblo rico. Séneca llegó a afirmar que los judíos son el único pueblo que conoce las razones de su fe. Jesucristo sabía leer y escribir, como muchos otros judíos de esa época. La formación cultural giraba en torno a la Torah, tenía un carácter religioso, moral y cívico. Se impartía alrededor de la sinagoga, que constituía en muchos pueblos no solamente un lugar de oración sino de formación sobre la ley.

No hay duda que Jesús participó en la formación que se impartía en la sinagoga de Nazareth, por lo menos como era obligatorio hasta los trece años. Seguramente siguió participando en su posterior formación intelectual y moral entorno al conocimiento de la Torah y de los profetas hasta los dieciocho años. Teólogos y exégetas están de acuerdo en que no continuó sus estudios con la elección de un rabí. En los evangelios encontramos la sorpresa de sus paisanos ante la sabiduría de Jesús -se admiraban de las palabras de gracia que procedían de su boca-, y como fundamentación de su sorpresa dicen: pero…, ¿no es éste el artesano,  no es éste el hijo de José? (cfr.: Lc 4, 22; Mc 6,3). No se extrañarían tanto si hubiese empezado lo que hoy se podría llamar los estudios superiores o universitarios. Así pues parece ser que no fue en estricto sensu un rabbi escriba-doctor.

Podíamos clasificar al Jesús de Nazareth como un autodidacta: aquel que aprende solo. El designio divino de encarnarse no fue una casualidad, fue un proyecto preparado y querido desde la creación del mundo. El que todo lo sabe, todo lo ve y todo cae bajo su dominio preparó detalladamente el momento histórico de la encarnación. Desde el punto de vista filosófico y cultural no fue ninguna casualidad  el dominio de la cultura helénica con su filosofía -herramienta idónea para la explicación racional de la fe de Israel-, ni el imperio romano con su organización legal -medio imprescindible para que le evangelizador recorriera los caminos del imperio-.

La providencia eligió un pueblo como depositario de unas promesas, eligió a unos prohombres como puntos que hilan la trama de una revelación: Abraham con los patriarcas, Moisés y Josué, los jueces, David y Salomón, los reyes, Elías y Eliseo, Isaias y los profetas, Esdras y los sabios, Daniel con los apocalípticos y Juan el Bautista. Pero sobre todo la sabiduría divina eligió una madre y un padre verdaderos, Maria de Nazareth y José el artesano como piezas claves de la misión salvífica del redentor. Jesús como autodidacta tuvo sobre todo -además de la fuerza de lo alto del Espíritu- la inestimable ayuda de José, hijo de Jacob.

Por eso no es ninguna extrapolación imaginaria pensar que los padres de Jesús tenían un conocimiento alto y profundo de la Torah, siendo normales conciudadanos del pobre pero bello poblado de Nazareth. Volvamos a los textos de Mateo y Lucas, ante el asombro de la doctrina de Jesús y como desprecio dijeron sus conciudadanos: -pero no es éste el hijo del artesano. Esta unión de la sabiduría de Jesús al hijo del artesano nos hace pensar que precisamente fue José uno de los que más influyó en la educación, en el conocimiento de la Torah por parte de Jesús. No es de extrañar pues en aquellos tiempos era -como lo es hoy- misión primordial de los padres (también de las madres) la educación de los hijos en las virtudes, en el conocimiento de las leyes humanas y divinas, junto con la enseñanza de la oración.

Así pues, sobre esta base histórica -y también teológica- he ideado una serie de diálogos entre José y Jesús -siempre a la sombra de la mirada de María- que pueden ayudar a comprender cómo debió ser la colaboración de san José en la formación cultural de su hijo y en su misión evangelizadora y salvadora.  Sobra decir que estos diálogos son una ficción que no tienen ningún fundamento científico para su aceptación. Una vez leídos el lector puede pensar, con un sentido crítico que comparto, que no sabe a ciencia cierta cómo transcurrió la vida de Nazareth, cómo hablaría José con Jesús, pero con seguridad no del modo en que lo presenta el autor que suscribe. Estoy de acuerdo con esa afirmación. Mi lectura de Cristo es la de un creyente del siglo XXI, cada frase, cada cita es una interpretación. Pero ciertamente, algunas veces me ha venido la tentación de pensar que quizá pudo haber sido así como lo he escrito o algo parecido. Mi opinión es -de ello tengo seguridad- que muchas veces sus conversaciones sería normales, corrientes, como en una familia de la clase media de Nazareth.

Dejemos correr nuestra imaginación -dentro de la fe y de la tradición de la Iglesia- en el conocimiento de Cristo. Me parece que es un buen camino, una manera de conocer y vivir mejor los planes que la providencia tiene reservados para cada hombre. Así nos lo aconseja un santo de nuestro tiempo:

“Jesús, creciendo y viviendo como uno de nosotros, nos revela que la existencia humana, el quehacer corriente y ordinario, tiene un sentido divino. Por mucho que hayamos considerado estas verdades, debemos llenarnos siempre de admiración al pensar en los treinta años de oscuridad, que constituyen la mayor parte del paso de Jesús entre sus hermanos los hombres. Años de sombra, pero para nosotros claros como la luz del sol. Mejor, resplandor que ilumina nuestros días y les da una auténtica proyección, porque somos cristianos corrientes, que llevamos una vida ordinaria, igual a la de tantos millones de personas en los más diversos lugares del mundo.

Así vivió Jesús durante seis lustros: era fabri filius, el hijo del carpintero. Después vendrán los tres años de vida pública, con el clamor de las muchedumbres. La gente se sorprende: ¿quién es éste?, ¿dónde ha aprendido tantas cosas? Porque había sido la suya, la vida común del pueblo de su tierra. Era el faber, filius Mariæ, el carpintero, hijo de María. Y era Dios, y estaba realizando la redención del género humano, y estaba atrayendo a sí todas las cosas”.

2. LA HORA DEL DESAYUNO

„Shema,Izrael. Escucha, Israel: El Señor es nuestro Dios, el Señor es Uno. Amarás al Señor, tu Dios, con todo tu corazón, con toda tu alma y con todas tus fuerzas. Que estas palabras que yo te dicto hoy estén en tu corazón. Las repetirás a tus hijos, y hablarás de ellas cuando estés sentado en casa y al ir de camino, al acostarte y al levantarte. Las atarás a tu mano como un signo, servirán de recordatorio ante tus ojos. Las escribirás en las jambas de tu casa y en tus portones”. 

Amarás al Señor, tu Dios, con todo tu corazón, con toda tu alma y con todas tus fuerzas.  Josef escuchaba entre sueños al despertar el alba como rezaba su esposa,  que repetía con una pausada y silenciosa fuerza las palabras: con todo tu corazón, con toda tu alma, con todas tus fuerzas.

Miriam tocó levemente el costado de Josef y con un gesto de silencio y delicado perdón le comentó:

-Yeshua se ha levantado hace ya un buen rato y ha salido, para ir a rezar según su costumbre, sólo en lo alto del cerro. Voy a preparar el desayuno.

Josef se despertó.  Empezó a rezar la oración Shema que acababa escuchar de su esposa, era la primera oración que había aprendido de niño. Aunque ya la había repetido medio en sueños acompañando a Miriam le gustaba saborearla de nuevo. Le ayudaba tanto la oración para empezar el día, para llevar a termino todo el trabajo que se le avecinaba. A Josef le gustaba dirigirse a Omnipotente con sus propias palabras, componer sus propias oraciones: 

-Adonai, Dios Altísimo, que ves nuestro corazones y el camino que hemos de recorrer este día: te doy gracias por la vida y por la fe. ¡Qué grande eres en todas tus obras y qué hermosa es tu imagen y semejanza: la familia! Gracias Altísimo por darme este hijo y esta esposa.

Josef echo una ojeada al día de trabajo, pensando: Gracias a Dios hoy tengo abundante trabajo: hay que acabar la nueva puerta de madera para la familia de Jakobo, sembrar el huerto, recoger las aceitunas, y por la tarde ir a Seforis para acabar el encargo de los nuevos arados… De sus pensamientos le despertó la voz de Miriam.

-Josef, serías tan amable de mirar si Yeshua viene.

Josef ya se había levantado para cumplir el querer de su esposa cuando apareció Yeshua que les saludó con estas palabras:

-Wajhi erew wajhi boker, jom oasziszi… I  hubo mañana y hubo tarde, día sexto. Buenos días, abba, buenos días, imma. Mañana es sábado.

-Wayekulu haszamayim wehaares wekal-sebaam… I quedaron concluidos el cielo, la tierra y todo su ornato. Sí, mañana hay que preparar el texto de lectura en la sinagoga.

Respondió Josef. Mariam mirando a Yeshua guardó silencio y con un gesto indicó que todo estaba ya preparado para el desayuno.

Josef se lavó las manos y se sentó a la mesa. Yeshua hizo lo mismo. Miriam se quedó en un rincón. Josef se volvió hacia ella y con una sonrisa le dijo:

-Miriam, cuantas veces he de pedir a mi esposa que no sólo me sirva, como es el deber de toda buena esposa de Israel, sino que se siente junto a mi, y junto a nuestro hijo, para comer en la misma mesa el pan del Altísimo. Es una necesidad de mi corazón y un firme querer de mi voluntad.

Miriam al escuchar  estas palabras se sonrojó levemente como dando a entender que obedece a las palabras de Josef, a pesar de no seguir las antiguas tradiciones transmitidas a través de generaciones. Se lavó las manos y se sentó a la mesa.

-Madre, ves como abba, hace tantas cosas nuevas. Me alegro de que te sientes siempre con nosotros.

Yeshua pronunció estas palabras con un sonrisa en los labios. Él mismo elevó la sencilla oración de bendición de los alimentos, pues era un acuerdo tácito entre ellos que lo hiciera el hijo, entre los tres tantas veces se entendían sin palabra. Empezaron a comer. Yeshua se quedó mirando a Josef y a Miriam. De repente en su rostro se iluminó, reflejando la sorpresa y admiración de un nuevo descubrimiento. Vio como partían el pan. Se quedó pensativo y repitió en alto las últimas palabras de Josef.

-Para comer en la misma mesa el pan del Altísimo, pues les dio Elohim pan del cielo. Abba, me he dado cuenta que partes el pan del mismo modo que imma.

– Qué curiosidad verdad, o qué casualidad, pues cuando nos conocimos, la primera vez que comimos juntos, Miriam dijo lo mismo que acabas de decir tú: Josef, hijo de Jakob, partes el pan igual que los de mi casa.

Miriam sonrió y sin decir nada dio con su mirada una respuesta afirmativa. Yeshua se quedó absorto como contemplando el pan entre sus manos y  hablando en voz alta, preguntó de nuevo:

-Y les dio de comer pan del cielo.  Abba, ¿dónde está ahora ese pan  que bajó del cielo, del que hablan las Escrituras Santas?

-El maná era el manjar para el camino, para el largo peregrinar del desierto hasta entrar en la tierra prometida. Cuando nuestro pueblo tomó posesión de esta tierra, el maná dejó de aparecerse. Como señal de esa presencia se conservó en una copa, en el arca de la alianza.

-Sí, entiendo. Pero me parece que nuestro pueblo sigue caminando, sigue peregrinando hasta entrar en la tierra que está más allá de nuestras fronteras. Veo la tierra prometida como la posesión de una vida perdurable. Y para ese camino es necesario un nuevo alimento. Que te parece, madre, ¿el Altísimo está en este pedazo de pan? ¿Sabes lo que dice la Torah sobre esto?

Miriam miró a su marido Josef como pidiendo permiso para hablar. Su esposo se percató de inmediato y le dijo en un tono de voz profundamente respetuoso, fuerte y delicado al mismo tiempo.

-Cuántas veces he repetido a mi esposa que no estoy en absoluto de acuerdo con lo que dicen algunos rabinos, que quien enseña a su hija la torah le enseña necedades, ni que mejor fuera que pereciera entre las llamas la torah antes que les fuera entregada a las mujeres. Al contrario quiero, deseo, necesito que nos hables de cómo guardas la Torah en tu corazón.

Miriam miró a su hijo y este hizo -sin palabras- un gesto muy suyo con el que expresaba su total acuerdo con lo dicho por Josef. Miriam les miró suavemente y dijo como susurrando en oración:

-Éste es el mandamiento que el Señor ha ordenado: llenad una copa de este maná y conservadlo para vuestras generaciones, para que vean el pan que os di de comer en el desierto cuando os saqué del país de Egipto. Entiendo estas palabras del Altísimo -como también la roca que acompañaba a nuestro pueblo en el desierto, de la que Moisés sacó agua- como un signo de la presencia del Todopoderoso, como un signo del Mesías. Y lo uno al sacrificio de pan y vino ofrecido por Melquisedec, el rey de la paz, el sacerdote eterno sin ascendencia ni genealogía. 

-Madre, a ti que te gusta llamarte la esclava de Adonai, ¡cómo comprendes y meditas la Torah! Sí, es un signo, una señal de otra realidad que viene, que ya está, que vendrá. Signo de una presencia del Dios vivo en el pan y en el vino, pero una presencia distinta, tan real, tan verdadera como real y verdadero es este cuerpo mio que tengo. 

Miriam y Josef callaron silenciosamente ante el misterio, no acababan de entender lo que les quería decir pero los dos guardaron estas palabras en sus corazones. Yeshua tomó pan entre sus manos untándolo con aceite de oliva. Y entonces Miriam dijo:

-Hijo, mira, tu también partes el pan de la misma manera que nosotros. 

Y los tres se sonrieron con una sola sonrisa, con un solo corazón.

3. JESÚS VUELVE DE LA SINAGOGA

-Sea alabado el Altísimo!

Josef al oír estas palabras de su hijo se conmovió. Dejó por un momento de cepillar con la garlopa el trozo de madera de pino. Miró a Yeshua y comprendió que algo nuevo traía en su corazón, su mirada y su rostro de quince años estaban como engrandecidos con la madurez de la sabiduría.

-Siempre sea alabado, respondió. 

-Yeshua, ¿te pasa algo?

-Sabes, abba, el Hassan nos ha explicado hoy las leyes cultuales. Intentaba aclararnos la razón de ser de las palabras de Altísimo: Tres veces al año celebrarás fiesta en mi honor. El porqué de la fiesta de los Ácimos, de la siega y de la recolección. La liturgia unida a la historia de nuestro pueblo: la Pascua o los Ácimos como recuerdo de la liberación de la esclavitud en Egipto; la siega o de las semanas o cincuenta días, como recuerdo de la entrega de la Torah en el Sinai; y la de la tiendas o recolección como recuerdo de la peregrinación por el desierto hasta entrar en la tierra prometida.  Algo fácil y evidente en sí mismo. Sin embargo su palabras eran confusas, tu tono de voz apagado, la cara de casi todos los compañeros de clase era de aburrimiento. Y me preguntaba: ¿Por qué las palabras del Altísimo aburren si tienen que ser fuego y sabiduría, pasión arrebatadora?

Josef siguió cepillando la pieza de madera con su característico gesto delicado pero varonilmente fuerte.

-Tienes razón, hijo. Las palabras de la Torah son siempre fuertes, arrebatadoras, llenas de vida. Pero hay que distinguir el mensaje de la persona que lo transmite. Te acuerdas de lo nos dice la Escritura Santa, de cómo Adonai se aparece a Moisés en la zarza ardiente -en el fuego de la revelación- encargándole que libere a nuestro pueblo de la esclavitud en la tierra de los egipcios. Moisés, el gran profeta y sacerdote, hombre de profunda oración totalmente entregado a su pueblo, le pone escusas al mismísimo Altísimo. Empieza a tartamudear: Adonai, Adonai, yo no soy hombre de palabra fácil… ¡Mi boca y mi lengua son torpes! 

-Claro que me acuerdo, abba. El que habita en los cielos y junto a nosotros le responde: Tu hermano Aarón, que habla muy bien, se dirigirá al pueblo en tu lugar. Sí. Entiendo que es lo humano de la Torá, de la palabra, lo que hace que las leyes del Altísimo no conmuevan, no arrastren ni convenzan. Por eso lo humano de la Palabra tiene que ser lo más perfecto posible, lo humano de lo que los griegos llaman Logos tiene que reflejar lo divino en su plenitud.

Josef escuchaba con atención las palabras de su hijo, ponderándolas al hilo del ir y venir de la garlopa.

-Joshua, a veces no entiendo muy bien lo que quieres decir. Tu ya lo sabes, desde que me asombré contigo en el templo de Jerusalén hace tres años, me sorprendes cada día con algo. Pero, no sabía que también conoces algo del idioma griego.

-Cómo, abba, ¿no has estado últimamente en Tiberias?

José, que continuaba cepillando la madera, se paró un momento, levantó la mirada hacía Yeshua y se quedó un momento pensando en sus últimos viajes de trabajo.

-Pues, no hijo, yo no hago las caminatas que vosotros hacéis con tu clase. Hace ya unos años que no voy a Tiberias. Es casi un día lo que se tarda en llegar a esa ciudad. Los últimos encargos lo he tenido de Seforis -en donde comparto el taller con Simeon- y Nain,  puedo ir y volver a esos dos pueblos con la luz del sol como compañero. De esa manera no paso noche fuera de casa y eso le agrada mucho a tu madre.

-Sí, abba, me doy cuenta que siempre haces lo que le gusta a imma. Bueno, pues la última vez que estuvimos en Tiberias con los jóvenes estudiantes de la sinagoga, los tres días los dedicamos a estudiar la traducción de la Tora al texto griego.

– Me alegra que aprendas griego. La koiné está tan difundida que hoy día es necesaria para todo. No te he contado, hijo, que en Egipto yo también tuve que arreglármelas con este idioma. Me parece que entre nuestra cultura judía y la helénica tenemos mucho en común, sobre todo la sabiduría, la transparencia, la palabra, la racionalidad.

-Nunca me habías dicho que sabías algo de griego. Veo tu trabajo y tus silencios, y esto es lo que más me habla, pero ¡me gusta tanto escuchar la Torah de tus labios! Explícame cómo ves el logos unido a la Torah, me parece algo interesante para hablarlo con el Hassan en las clases.

Josef se quedó pensativo un rato. Era él quien debería escuchar a su hijo, pero el Altísimo le ha elegido precisamente como padre verdadero. Él le ha impuesto el nombre de Yeshua y debe enseñarle la ley, pues padre de verdad es quien enseña a su hijo el camino que lleva a la virtud y al cumplimiento de los mandatos del Altísimo. Sí, debía seguir enseñando.

-Hijo,  en la Torah se nos dice que el Altísimo dijo y todo fue hecho según su palabra, así pues toda la creación está regida por un sólo principio racional. La cultura y la filosofía helénica tiende al único Dios desconocido. Los romanos son más pragmáticos, construyen estupendas vías de comunicación, tienen un derecho muy desarrollado pero su filosofía y su religión se quedan en lo periférico, no profundizan. A nosotros los judíos se nos ha dado el conocimiento del verdadero y único Dios, para que lo anunciemos a todas las gentes hasta los confines de la tierra.

-Si nosotros los judíos tenemos como misión dar a conocer el verdadero Dios. Entiendo que el Mesias tiene que llevar a plenitud esa misión, descubrir el verdadero rostro del Altísimo. El Mesias Salvador tiene que ser la Verdad que salva. Pero dejemos eso para otra ocasión. En Tiberias nos enseñaron como funciona el sistema de educación helénico y me parece que nos diferenciamos en no pocas cosas de los griegos.

-Ah…, ¿sí? Puedes decirme, ¿cuál fue tu experiencia?

-Nuestra educación judía da una importancia fundamental a la ley, la moral, la lengua y la historia desde el punto de vista de la elección divina. En la escuela griega -el gimnasio- se hace hincapié en la filosofía y la matemática, las artes, las gramática y retórica, las disciplinas deportivas. Los cuerpos desnudos de los deportistas en la arena es algo que choca con nuestra concepción de la belleza corporal. No me acaba de convencer todo el espectáculo deportivo, como si fuera una especie de culto al cuerpo, de circo humano, de pasiones desatadas sin ninguna finalidad. Para los griego el hombre es como el centro y modelo del universo.

– Bueno, hijo, pues de alguna manera nos parecemos a pesar de todo a los griegos, pues para nosotros es el Altísimo y la Torah el centro del universo, pero también el hombre y la mujer creados a su imagen y semejanza son el camino exacto para llegar al Todopoderoso. Además el cuerpo humano es reflejo de la belleza divina, un cuerpo que adquiere su expresión más hermosa en el rostro, en las manos, en el baile y la música, en las horas de trabajo con el sudor de la frente.

Josef calló y siguió cepillando la madera con la garlopa. Jesuah veía el vaivén acompasado -con movimientos decididos y precisos- de las manos de su padre , su fuerza comedida, su perfección en los detalles. Mirándole se quedó pensando en la hermosura del ser humano cuando trabaja bien, cuando participa en la obra creadora de su Padre.

4. LA DOCTRINA VIVIDA

Josef estaba interesado por el plan de lecturas que prevé el nuevo hassan: la lectura de los libros de los sabios. Ya había pasado el tiempo en que el beth-hasepher en la escuela primaria reunía a Yeshua y a los otros quince chicos -entre ellos estaban sus primos Jakobo, Simon y Tadeo- para repetir en coro, sentados alrededor de la Torá, los versículos elegidos de la Escritura hasta sabérselos de memoria. Josef comenzó el dialogo.

– Hijo, no hace mucho hablamos del libro del sabio Qohelet en donde se repite como en una estrofa el estribillo: Vanidad de vanidades, todo es vanidad. Seguro que has grabado en tu memoria cómo termina ese libro.

– Sí, abba. Pero es curioso que la enseñanza según el método de la repetición no sea sólo para los niños, sino para todos pues repetir es aprender. Por eso usamos en nuestra lengua hebrea la misma palabra  para referirnos a estas dos acciones.  Qohelet además de ser sabio, transmitió conocimientos al pueblo, escuchó, investigó y compuso muchos proverbios. Qohelet trató de encontrar un estilo agradable y escribir la verdad con acierto.

Josef pensó que buena memoria tenía Yeshua, qué bien aprendía las palabras de la sabiduría. Muchas veces se preguntaba quién aprendía de quién, pues tenía el convencimiento que descubría tantas nuevas cosas de los labios de su hijo. Josef presentía que Yeshua quería oír las palabras -que quizá él ya supiera- de sus labios, porque lo que mejor se aprende es en la escuela de la familia, lo que sale de los labios del padre y de la madre, lo que se aprende en el seno del propio hogar. Eso es un tesoro del cual se beneficia un hombre toda su vida.

– Por eso, añadió Josef, las palabras de los sabios son aguijones; y las colecciones de los dichos de cada autor, como estacas bien clavadas. Por lo demás, hijo mio, atiende: componer muchos libros es cosa de nunca acabar, y estudiar mucho fatiga el cuerpo. Teme y ama a Dios. Guarda los mandamientos, que esto vale para todo hombre. El Altísimo juzgará si es bueno o malo lo que se hace, incluso lo oculto.

– Así es, abba. La mucha ciencia hincha, llena de amor propio. La verdadera ciencia está en la vida bien vivida, en vivir de acuerdo con la Tora, con la ley. No me acaban de gustar tantas prescripciones y tantos rituales. Las verdaderas filacterias las llevo en mi corazón, allí siempre medito los preceptos del Altísimo. En la escuela primaria repetíamos solamente la Torá, el curso pasado estudiamos los profetas y ahora hemos comenzado con los escritos de los sabios.

– Me alegra, hijo, que no hagas ostentación con las filacterias. Me gusta el modo que tenemos nosotros los galileos de vivir la ley, siendo fiel al espíritu sin adherirnos a la letra. La multitud de casuística farisea no va con el espíritu primogénito del Altísimo. Las verdaderas filacterias las llevamos dentro de nosotros, pues los mandamientos del Todopoderoso -la Torah- está escrita en nuestro corazones y Elohim, que ve en lo escondido, encuentra complacencia en esa rectitud y sencillez. 

-Bien has hablado, abba. ¿Podrías explicarme cómo nace la Torah y qué comprende en sí misma? 

– Si no me equivoco, hijo, la Torah -como la gran parte de la Escritura Santa- surgió precisamente en el exilio, en Babilonia. Nuestro pueblo tomó conciencia de su misión en el exilio. En primer lugar en Egipto y ocho siglos después en la tierra del Eufrates. La Torah es, como sabes, un término de nuestra lengua hebrea que no solamente indica el derecho, sino que hace referencia a la enseñanza y la iniciación en los mandatos del Altísimo. Los desterrados quisieron recoger con ese término el conjunto de doctrina trasmitida desde los más antiguos tiempos, de manera escrita y oral.

– Y…, ¿es en ese tiempo cuando empieza la sinagoga?

– Exactamente. Los sabios están de acuerdo en que la institución de la sinagoga data de los tiempos del destierro en Babilonia. El mismo nombre hebreo de sinagoga -bet ha kenesset- significa casa de la reunión. Allí se congregaban los israelitas sin tierra para leer y explicar la Escritura. Eso les configuraba como nación. Es el pueblo de la palabra, de la Alianza. Se leía en la sinagoga la Torah, se comentaba, se explicaba. Y como no había lugar de culto, la sinagoga se convirtió en un lugar de oración y hasta de culto.

– Osea que la sinagoga es como una casa de la palabra que acoge a todos: se enseña y explica la Torah, se reza y se da culto sin ofrenda, se reúnen las gentes del pueblo para administrar justicia, y hasta se da acogida al peregrino. Se podría decir que la vida de nuestro Nazareth gira alrededor de la sinagoga.

-Sí, así es, hijo. Pero no deberíamos olvidarnos nunca que la verdadera sinagoga la tenemos también en nuestra casa, junto a Miriam. El quiere darnos a todos un corazón nuevo para que la verdadera oración y el verdadero culto lo demos en nuestra vida corriente. Allí en lo escondido, allí donde solamente miran los ojos del Todopoderoso.

– Abba,  cuánta razón tienes. Por eso el sabio padre de familia saca del tesoro de su corazón cosas viejas y cosas nuevas, lo de siempre enriquecido con la novedad de lo diario.

Y Yeshua terminó de hablar  y siguieron trabajando.  

5. EL ARCA DE LA ALIANZA

-Interesante es lo que el hassan nos ha leído hoy sobre el arca. Es el mismo Altísimo quien habla en el libro santo y con toda claridad ordena a Moisés: constrúyeme un Santuario para que habite en medio de  mi pueblo. Abba, ¿por qué el Omnipotente que llena todos los lugares necesita de un lugar?  

-Sí, Hijo, el que todo lo sabe, todo lo ve y lo escucha no necesita de lugares. El es el que hace el espacio y el tiempo. Pero nosotros necesitamos de esas dimensiones para manifestar nuestro amor, nuestra ofrenda, nuestra adoración y culto.

-Pero si el Altísimo le llena todo, y está presente en todos los lugares y en todos los corazones, ¿por qué su presencia es peculiar en nuestro pueblo?

-Precisamente por eso, Yeshua, porque nuestro pueblo es el elegido para derramar las promesas del Dios único, trascendente, misericordioso, creador y autor de la Alianza. Somos el pueblo de la Alianza. Existimos únicamente para y gracias a Ella. Recuerda las palabras santas: reconoce que el Señor, tu Dios, es el Dios, el Dios fiel, que guarda por mil generaciones la alianza y el amor con quienes le aman y cumplen sus mandamientos.

-Esas palabras, como muchas otras la tengo grabadas en mi memoria. Cuántas veces la he repetido en la sinagoga con los compañeros y en casa con imma: guarda, pues, los mandamientos, leyes y normas, que yo te ordeno hoy que pongas en práctica. Si observas estas normas, las guardas y las pones por obra, Adonai, tu Dios, mantendrá contigo la alianza y el amor que juró a tus padres. Y te amará, te bendecirá y te engrandecerá; bendecirá el fruto de tus entrañas y el fruto de tus campos; tu grano, tu mosto y tu aceite; las crías de tus vacas y el crecimiento de tus rebaños en la tierra que prometió a tus padres que te daría.

– Yeshua, ¡qué buena memoria que tienes, y qué bien cantas los salmos! ¡Cuánto te pareces en eso -como en todo- a tu madre! Sabes una cosa, hijo, siempre me ha asombrado la facilidad que tiene Miriam para componer canciones. Parece como que de sus labios la oración de alabanza al Altísimo es muchísima más bella, cien, mil veces más oración.

A Josef le gustaba hablar con Yeshua. Respondía a sus preguntas y muchas veces se admiraba, de sus propias respuestas: no eran suyas, venían de lo alto como enviadas por  una inspiración. Josef disfrutaba del tiempo de charla con su hijo. Sabía que Jesuah aprendía de sus explicaciones, pero sobre todo era consciente de lo mucho que él aprendía de este muchacho de quince años. José estaba tan orgulloso de su hijo como ningún padre en la tierra puede estarlo de su mejor hijo. Todos los padres de Israel quieren que sus hijos lleguen lejos, que sean sabios, santos y sanos; Yeshua crecía sano, con una sabiduría que se manifestaba en su vida diaria. Josef no dejaba de asombrarse cada día, cada momento ante la presencia de su hijo, le parecía lo más normal del mundo y lo más transcendente: era como si la misma szekina habitara en su casa. Por eso se asombró del canto sencillo y profundo de Yeshua.

-Asi dice Adonai: el cielo es mi trono, y la tierra el escabel de mis pies ¿Qué casa podrías edificarme? ¿En qué lugar moraría Yo? Todo eso mis manos lo hicieron, todo es mio. 

Yeshua terminó su canto improvisado diciendo:

-Sí, imma canta muy bien.  Abba, si así habla el profeta, ¿por qué la szekina, es la presencia del Altísimo entre los querubines, encima del arca, como un trono vacío o un altar desnudo sin ofrenda?

– Precisamente por eso, por que es una señal, un signo de la elección de nuestro Pueblo por el Altísimo.

– Y…, ¿solamente eso? 

– Perdóname Yeshua, pero no acabo de entender lo que quieres decir.

– La szekina está situada entre los querubines que ven el rostro de Dios, sobre la cubierta del arca como si fuera un trono vacío o un altar desnudo. Es un signo de quien tiene que ocupar el trono y realizar la ofrenda. No una ofrenda anual como la que hace el sumo sacerdote en el yon kipur, en el día de la expiación por todos los pecados del pueblo. Tendrá que ser una ofrenda perenne y un trono para siempre.

Un ofrenda perenne y un trono para siempre, repitió Josef para sí varias veces escudriñando en su memoria la Escritura Santa, hasta que encontró en su mente y en su boca las palabras del profeta.

-Sí, el Altísimo habla por el profeta Malaquias diciendo que desde donde sale el sol hasta el ocaso grande es su Nombre entre las naciones, en todo lugar es ofrecido incienso y una oblación pura a su Nombre. Y también por el profeta Natán Adonais promete que el Mesías edificará una casa en honor de su nombre y  mantendrá el trono de su realeza para siempre. Hay una relación estrecha entre el Altísimo y el Mesías pues dice literalmente Adonai: Yo seré para Él un padre y Él será para mí un Hijo. El trono para siempre es el trono del hijo de Dawid, del Mesias. ¿Piensas que es tu trono?

Josef miró el rostro pensativo de Yeshua, se fijó en su ojos y en esa mirada tan suya que se alzaba como queriendo encontrar palabras humanas adecuadas para manifestar sus pensamientos. Yeshua esperó un momento antes de abrir sus labios, no quería evadir la pregunta, sino plantearla y responderla de otro modo.

-Un trono y un altar. Un trono y un altar… La szekina sobre el arca, la presencia del Altísimo entre los querubines. Me pregunto, abba, qué significado tienen la vara de Aron, la copa con el maná y las tablas de la ley  que se contienen en el arca.

-Que se contenían, pues hace ya siglos que el arca despareció. Quizá tengas razón hablando en presente pues ahora también hablamos de la presencia del Altísimo bajo la tienda, en el lugar santo de los santos del templo de Jerusalén. Todo ese templo fue construido por el hijo de Dawid para dar cabida al arca, a la presencia del Todopoderoso. Y respondiendo a tu pregunta me acuerdo que el maestro Hillel decía que esas tres cosas son señales de tres poderes que el Dios de la Alianza tiene sobre su pueblo: el poder de regir, de santificar y de enseñar.

-Esto quiere decir que la szekina gobierna, santifica y enseña de continuo a Israel.

-Así fue, así es y así será siempre.

-Entiendo además que el Mesías tiene que sentarse en su trono, para realizar la ofrenda permanente, reconstruir una nueva arca de la Alianza, estableciendo un nuevo pueblo. Por eso me parece que va a venir, que está viniendo ya un nuevo gobierno, un nuevo sacrificio y una nueva ley que perfeccione las tablas de Moisés. Va a venir ya, está viniendo una nueva szekina.

Josef no pronunció ya palabra alguna pero repetía para sí las palabras de su Hijo: una nueva szekina, una nueva szekina que perfeccione las tablas de Moisés, que perfeccione la Torah, que perfeccione la ley del Altísimo, pero quién lo puede hacer sino solamente el mismo Todopoderoso. A Yeshua… ¿quién es en verdad?

6. ESCRIBAS Y DOCTORES

Josef estaba trabajando en el nuevo encargo de la ciudad de Seforis. En el taller de esa ciudad estaba acabando una puerta, pero las piezas pequeñas y la manilla la podía hacer en su taller de Nazareth. Pasado el mediodía vio a Yeshua que acompañado de Jacobo y Simeon volvía de la clases en la sinagoga.

-Alabado sea el Altísimo. Saludó Yeshua. -Siempre sea alabado, respondió Josef. Jacobo y Simeon se despidieron para seguir su camino de sus casas un poco más adelante.

-Abba, en qué puedo ayudarte. Qué trabajo tengo para hoy?

Josef le mostró una manilla de madera y le dijo:

-¿Serías capaz de hacer otra igual?

Jesuah se quedó mirando la pieza y su rostro se llenó de admiración. 

-Esto es como una obra de arte, irrepetible.

-Gracias por la alabanza, pero es posible hacer otra igual si te empeñas en el trabajo. Si tienes dudas, pregúntame. Y procura aprovechar lo máximo de este trozo de madera, es un bien escaso el pino en nuestra tierra.

Josef miró el rostro de Yeshua que seguía contemplando la pieza, y se dio cuenta que antes de comenzar el trabajo su hijo quería decirle algo.

-Tenemos un nuevo Hassan, doctor escriba de 45 años.  Nos ha explicado hoy que todo el programa educativo de la Torah es muy personal,  depende fundamentalmente del maestro. ¿Sabes, abba, cómo se llega a ser un doctor escriba?

-Yeshua, ¿no querrás consagrar tu vida a la erudita actividad de escriba? Vas ha cumplir en poco tiempo los dieciséis años, y se puede decir que dominas plenamente la exégesis de la Torah, su interpretación a la vida corriente, cosa no fácil.

-No, abba, no voy a seguir los pasos de Josef ni de Ismael ben Elisha, ni me interesa ser un maestro como Helliel. Quisiera acabar la segunda enseñanza hasta que tenga los dieciocho años y seguir aprendiendo en la verdadera escuela de la vida, de la familia, de la vida ordinaria de trabajo, de oración y servicio a los demás. Pero me pregunto qué es lo que hace que un hombre se considere doctor en la Torah.

-Por lo que tengo entendido, lo primero que hace quien termina el segundo grado de enseñanza de la Torah es buscar un rabi, y pertenecer a su escuela. Se establece entonces una relación personal y se escuchan sus enseñanzas. Con los diferentes métodos de interpretación de la Torah se va poco a poco dominando la aplicación de la ley a los casos concretos, el alumno se va capacitando para tomar decisiones personales sobre la legislación religiosa y el derecho penal, entonces recibe el título de doctor no ordenado. Solamente al llegar a los cuarenta años se puede recibir la investidura como doctor, entonces se incorpora a la clase de los escribas como miembro de pleno derecho.

-Y entonces se le llama Rabi.

-Así es. Lo que pasa es que la sabiduría del pueblo da aveces el título de Rabi a alguien que no teniendo esos estudios conoce muy bien la Torah, y sus enseñanzas están al mismo nivel o superior que la de los doctores.

-Y…, ¿qué escribas doctores forman parte del Sanedrin?

-El Sanedrin más que una asamblea gubernativa, es sobre todo una corte de justicia y la más alta en Israel. Por eso es necesario por parte de sus miembros el conocimiento más perfecto posible de las Sagradas Escrituras, pues nuestro pueblo se gobierna y rige según la Torah. Forman parte del Sanedrin los sacerdotes jefes, los miembros de las familias patricias y los más destacados escribas elegidos por ellos mismos.

-A veces me pregunto, ¿de dónde sabes todas estas cosas, abba?

Josef se quedó mirando a Yeshua, y pensó que podía, que debía decirle lo que estaba en el fondo de su corazón.

-Yeshua: mira mis manos. Y dime qué ves.

Yeshua tomó con decisión las manos de Josef entre las suyas, las agarró fuertemente diciendo:

-veo las manos fuertes y rudas, llagadas y hábiles de un hombre que con ellas trabaja.

-Gracias por esas palabras. Estas manos mías han mantenido muchas veces la Torah, han señalado frecuentemente la palabras santas. Un día pensé que a lo mejor sería yo también un escriba doctor. Estudié la ley hasta los dieciocho años, después continué  los estudios con el maestro Hillel en Jerusalén, pero al cabo de dos años entendí que la mucha ciencia infla al hombre de amor propio, que la verdadera ley se aprende en el trabajo de lo ordinario, en la silenciosa oración, en los quehaceres del día porque ahí se aprende a amar al Creador y al prójimo con obras de servicio.

Yeshua que seguía manteniendo en sus manos las de Josef las acercó a su labios y las besó tres veces repitiendo:

-bendito, bendito, bendito. 

Y después sonriéndole le dijo: 

-vamos a trabajar.

Y Josef respondió:

-si vamos a trabajar juntos, seguro que nos sale un obra maestra. 

7. LA GUERRA Y LA PAZ

Las voces que llegaban hasta los oídos de Josef se hacían cada vez más sonoras. Era un grupo de muchachos jóvenes, doce o trece años, que discutían no lejos del taller de Josef. Ya no hablaban sino que gritaban, de los gritos se pasó al insulto y  después a  las manos. Josef salió de la casa, echó una mirada alrededor y descubrió quién era el jefecillo,  Jonas el hijo de Tadeusz, lo agarró con sus manos, lo elevó por encima de su cabeza y le dijo:

-¿Y si te arrojo al suelo como si fueras una piedra, o te aplasto contra el suelo como un mal bicho?

Todos los demás dejaron de pelearse y miraron con asombro la fuerza de Josef, su gesto imprevisible y sus palabras enigmáticas. Pasó un momento como de indecisión. Yeshua también salió del taller y admirado contemplaba la escena. Josef dejó delicadamente en el suelo al tembloroso Jonas diciendo:

– Nuestra ley dice: quien insulta a su hermano es un homicida. Con vuestra malas palabras y vuestras riñas estáis matando la imagen y semejanza del Altísimo que se encuentra en cada uno. Elohim nuestro único Señor es un Dios de paz, de concordia y de amor.

Las palabras fuertes y claras de Josef les sorprendieron todavía más. Entre el asombro y la vergüenza se fueron yendo en silencio cada uno hacia sus casas. Se quedaron sólo Yeshua y Josef.

– Abba, en la ley está escrito cómo el Señor dijo a Moises (Num 30,16), toma venganza por los hijos de Israel contra los madianitas, y lucharon contra Madián como el Señor lo había mandado y dieron muerte a todos los varones. El Todopoderoso que es Dios de Israel, ¿no es un también un Dios de guerra, de división, de ira santa?

-Sí, es un Dios de guerra, pero de una guerra contra uno mismo por ser mejor, por vivir de acuerdo con la Torah. Un Dios que divide los corazones porque mira dentro de ellos, que no admite componendas ni dobles juegos, un Dios celoso que dice: quién no está Conmigo está contra contra Mi. Un Dios de ira santa porque no es indiferente ante el pecado de los hombres.

El rostro de Yeshua se alegró ante las palabras de Josef, eran palabras que las hacía totalmente suyas y su corazón se inflamó de alegría y agradecimiento por el don recibido de tener tal padre, su abba era el modelo más perfecto de Dios Abba. Yeshua descubría a través de Josef como hablar con el Altísimo, como dirigirse a El, descubría en si mismo los torrentes de vida eterna, su misterio inenarrable. Y empezó a cantar:

-Quiero cantar al Señor, vencedor excelso: caballo y caballeros al mar ha precipitado. El Señor es mi fuerza y mi vigor, Él me ha salvado. Él es mi Dios, quiero alabarlo; el Dios de mi padre, quiero ensalzarlo. El Señor es un fuerte guerrero, su nombre es el Señor. El se impone con su palabra y convence con su razón: esas son sus armas. ¿Quién como tú, glorioso en santidad, temible en tus proezas, que obras maravillas?

-¡Tu voz es tan parecida a la de Miriam! Mi esposa y señora, tu madre, está encerrada a uno pasos de nosotros preparándonos la comida. Tendrías que cantar juntos. Ella entiende muy bien y se toma muy en serio, medita, todo lo que dices. Pero, dime Yeshua, ¿por qué has acortado himno de Moisés añadiendo las palabras: El se impone con su palabra y convence con su razón: esas son sus armas?

-Esto lo he aprendido de mamá. Ella compone sus propios himnos sacados de la Escritura Santa pero los retoca, les añade algo y los perfecciona. Ella perfecciona las palabras de la Ley. Pienso que con más derecho puedo hacerlo yo que la mujer predestinada a ser la madre del Mesias. Es lo que tu, abba,  acabas de decir a estos chicos: nuestro Dios es un Dios de paz, de concordia y de amor, no quiere imponerse con la fuerza, quiere convencer no vencer, quiere cambiar nuestros corazones contando con nuestra libertad, quiere que el hombre quiera.

– Sí, entiendo muy bien, hijo, que el Altísimo no se complace en la sangre, la violencia y la sinrazón. Si en el nombre de Adonai los hombres riñen, odian o matan falsean el nombre del Altísimo, del Dios de Abraham, Isaac y Jakob, el nombre del Dios de la Alianza. Nuestro  Adonai se complace en la razón y en la verdad, actuar irracionalmente va contra la Torah, va contra la naturaleza del Altísimo. Actuar con violencia, guerras y sangre en el nombre de Altísimo es la peor de las blasfemias, es falsear el nombre de aquel que está por encima de todo nombre.

-Amen. Amen. Abba, siempre me complazco en tus palabras, siempre las escucho con agrado. Bendito sea el Dios de la paz, el Dios que era, que viene y que vendrá.

8. EL MESÍAS REY Y SIERVO

Esa mañana se oía, como era habitual, el repique del martillo y la sierra, se podía notar que dos personas al unísono estaban trabajando ordenada, intensa y silenciosamente. Se aproximaba la hora tercia, cerca del mediodía. Hicieron la acostumbrada pausa y José advirtió como Yeshua se acercaba con la cara de interrogación que tantas veces había visto en él, como quién lo sabe todo y no deja de preguntarse nada. En su interior se dirigió al Altísimo: -ilumíname en tus designios para que sepa responder a tus preguntas, bueno, a las preguntas de mi hijo. No se equivocaba Josef pues la fuerte voz de Yeshua retumbó en el pequeño taller:

– Abba, si no te importa, quisiera preguntarte algo que he descubierto leyendo a los profetas y los sabios. En las Escrituras santas se dice que el Mesías será el hijo de David y el siervo sufriente del Altísimo, ¿cómo puede ser el Mesías al mismo tiempo un Rey triunfador y un vasallo humilde lleno de dolor?

– Yeshua. ¿Te acuerdas del arado que hiciste hace un mes para nuestro vecino Jechonias?

– Si, Abba, y, ¿qué tiene eso que ver con mi pregunta?

– Seguro que apercibiste la alegría con que Jechonias comprobó lo bien que funcionaba el modelo que  ideaste. ¿Cómo se te ocurrió cambiar la forma, de donde tuviste la feliz idea de hacerlo más inclinado y profundo?

– Bueno, he hecho lo que siempre me has aconsejado, utilizar todo el rato la cabeza cuando trabajo, pensar un poco las cosas y descubrir el secreto que se encierra en lo ya hecho por el Poderoso. Como dice el sabio: he visto la labor que Dios encomendó a los hombres para que se ocupasen de ella. Todo lo hizo bien y a su tiempo, y les dio el mundo para que lo ponderaran en su corazón, aunque el hombre no llega a descubrir por completo la obra que hizo Dios.

– Palabras del sabio Qohelet. 

Respondió Josef, añadiendo.

-Mira, hijo, la alegría de nuestro trabajo es servir a los demás. Nuestro trabajo es servicio, un servicio al Altísimo en primer lugar, participando en Su obra creadora; y un servicio a los demás contribuyendo así a que sus vidas sean más alegres. Un buen servicio siempre da alegría. Pienso que el Mesías tiene que ser un rey servidor, y todo servicio conlleva un sufrimiento, un salir de sí mismo, un trabajo. Será pues un Rey sufriente. ¿Qué te parece, Yeshua?

– ¡Cuánto nos está costando acabar esta especie de armario – baúl! Estamos empapados con el sudor de nuestro esfuerzo. Sí, Abba, estoy de acuerdo en que el verdadero reinado consiste en el servicio, quién más sirve es más hombre porque se da más a los demás, porque ama más. Entiendo que el sufrimiento forma parte del amor. El amor, todo amor, va unido al sacrificio, al dolor, a la entrega. Pero, ¿por qué el verdadero amor recorre la senda del sufrimiento, es que no hay otros caminos?

Josef guardó silencio, pensó un momento el asunto. Antes de hablar le gustaba pensar las cosas, considerarlas despacio, ponderarlas. El hombre es responsable de sus palabras  cuando es dueño de ellas. La palabra exterior exige la palabra interior, el pensamiento, la consideración, el meditar despacio los asuntos. José, el varón justo, es el hombre responsable de su palabra, sobre todo de su palabra interior, de su meditación ante el Altísimo; por eso ser un varón justo es ser un maestro de oración. Josef invocó la ayuda del Altísimo y con su memoria profunda escogió  un texto de las Escrituras.

-Quisiera citarte las palabras de Hiob en su quejido hecho oración. Si la memoria no me falla dice así: Dios ha soltado mi cuerda, me ha humillado, mientras ellos me acosan sin freno. A mi derecha se levanta la chusma, me sujetan los pies, preparan sus caminos perniciosos contra mí. Ahora mi alma se deshace en mi interior, se apoderan de mí los días de aflicción. De noche el dolor taladra mis huesos, no descansa lo que va royéndome. Clamo a Ti y no me respondes, permanezco ante Ti y no me miras. Te has vuelto cruel conmigo.

-Realmente, abba, tremenda son estas palabras, difíciles de entender.

– Son palabras que no se llegan a entender, todo el texto es casi ininteligible porque el dolor -como el amor- supera la racionalidad, no tenemos que comprenderlo -nunca podremos entenderlo del todo- sino aceptarlo, recibirlo, meditarlo. El dolor y el amor son las dos caras de una sola moneda, que tiene como nombre: salvación. El Mesías rey  y el Mesías siervo son las dos caras de un sólo Mesías Salvador. Por eso pienso que el Mesías salvador le va hacer a través del amor y del dolor. ¿Cuál es tu opinión, Yeshua?

– Abba, ¿en algo te he llevado la contraria?, ¿en algo no he seguido tus consejos?  Escucho las palabras que el Espíritu de lo Alto pone en tus labios y  poco a poco voy comprendiendo mejor mi propia vida, la misión para la que he sido enviado. 

– Mira, Yeshua, en Ti tengo todas mis complacencias. Por eso entiendo que ahora el dolor y el amor se nos presentan en esta madera y este baúl, ¡cómo nos cuesta y cómo nos gusta nuestro trabajo! Pienso que esa es la salvación que viene a traer el mesías: salvar lo ordinario del olvido, abrir lo más corriente y vulgar a la trascendencia de la eternidad. La salvación empieza y se encuentra en el propio hogar, en el trabajo de cada día.

9. EL TRABAJO DE LOS RABINOS

Yeshua salió de la sinagoga en donde habían tenido las clases repitiendo una y otra vez las palabras de la Escritura en el libro de Josué: Que no se aparte de tus labios el libro de esta Ley. Medítalo día y noche para llevar a la práctica todo lo que está escrito en él. Por otra parte no dejaba de pensar en lo que les había dicho el Hassan en ese día, tomó la determinación de preguntar ese asunto a Josef en cuanto llegase a casa.

-Adonais siempre esté contigo, abba!

-Gracias, Yeshua, por los buenos deseos. Y contigo también siempre permanezca la morada del Altísimo.

-¿Qué estás haciendo? ¿En qué te puedo ayudar?

-Tu madre está en la otra estancia, si te parece bien la saludas y hablamos del trabajo.

-Abba, estabas tan metido en tu trabajo que no te has dado cuenta que ya he hablado con imma, ella me ha dicho inmediatamente que te salude y que te ayude.

– ¡A Miriam, Miriam, cómo eres! Bueno Yeshua empezamos a trabajar o quieres contarme antes como te ha ido hoy en la escuela.

– El Hassan nos ha contado hoy que el maestro rabi Szalatiel tiene mil estudiantes, a la mitad les enseña la Torah, a la otra mitad la filosofía griega. ¿Qué te parece, abba?

-No me parece mal. Si la Torah no se aparta de sus labios y de sus corazones, si la meditan día y noche, si llevan a la práctica todo lo que en ella está escrito, ningún daño les hará la filosofía griega, al contrario será un instrumento muy valioso para entender mejor la Ley. Es como nuestro trabajo, no impide que meditemos la Torah, al contrario, el hombre tiene como obligación trabajar no sólo para ganarse la vida, sino para contribuir al orden de la sociedad, para participar en la obra creadora de Adonai.

Yeshua se quedó gratamente admirado. Estaba repitiendo las palabras de la Escritura Santa, y he aquí que su abba -Josef- le ha contestado con esas mismas palabras.

-Sí, ya me dado cuenta que todos los rabinos, desde Hillel hasta Szammaja, trabajan con sus manos físicamente.  Y también me he dado cuenta que en nuestra lengua hebrea naggar tiene esos dos significados: artesano y maestro de la ley. Lo veo en tu vida, abba, eres un maestro en el arte de la carpintería y en la enseñanza de la Torah, de eso puedo dar testimonio.

-Hijo, un maestro nada hace sin un discípulo deseoso de aprender. La gran alegría de un maestro es ver como su discípulo le aventaja. Sí, todos los rabinos enseñan que siendo el estudio de la Torah la ocupación más excelente, tienen que ser prácticos. Este mundo nuestro no podría subsistir si todos se dedicasen a este honrada tarea, por eso existe la siguiente máxima rábinica: ‘es hermoso el estudio de la Torah siempre que se una a un trabajo manual, porque el esfuerzo que ambas cosas exige nos aparta del pecado’. O esta otra: ‘Resulta vana y sin fruto cualquiera profundización de la Torah que no vaya unida a un trabajo concreto, que no nos lleve a cumplir mejor nuestras obligaciones diarias’.

-Abba, hay otro dicho rabínico que dice que quién no quiera trabajar que no coma, pero me parece que los motivos para trabajar -de eso ya hemos hablada en otra ocasión- no puede ser sólo la satisfacción de sus necesidades materiales y las de su familia.

-Estoy de acuerdo. Aunque es esto una parte fundamental del trabajo, pero no sólo, el sentido del trabajo se entiende mejor desde la perspectiva de servicio. Además  tenemos que tener en cuenta el mandato de Adonai al principio de la creación, cuando puso a Adam para que trabajara y cultivara el paraíso. El hombre está hecho para el trabajo como el pájaro para volar.

-Osea que es un querer del Altísimo que el hombre trabaje, un trabajo para Adonai, para completar su obra creadora, un trabajo que es servicio, que ayuda a los demás.

-Así es, Yeshua, así lo entiendo yo. Me contaron el otro día en Sefaris el siguiente sucedido: paseaba un fariseo legalista cerca de Tiberiades y vio un hombre viejo que cavaba en la tierra y plantaba un árbol. El fariseo le dijo: ‘Anciano, si hubieses trabajado antes en tu vida no tendrías que fatigarte ahora en tu vejez’. Y este le respondió: ‘Siempre he trabajado, y me he fatigado en mi juventud como ahora cuando ya tengo mis años, se ve que esto le gusta al Altísimo’. El fariseo le preguntó la edad y cuando escuchó que tenía cien años le dijo:  ‘¡Tienes un siglo  en las espaldas y todavía cavas la tierra y plantas un árbol! ¿Piensas que vas a vivir todavía para gustar de sus frutos?’ Y el viejo contestó: Si Adonai quiere, gustaré de los frutos de esta higuera, si no, del mismo modo que mis padres trabajaron para mi, mis hijos y nietos comerán de los frutos de éste árbol’.

– Un trabajo así es como una ofrenda hecha a los demás, hecha al Altísimo. Es una oración bellísima y grata al Todopoderoso, es una ‘qados’ -una santificación trascendente- de lo ordinario. Bueno, abba, pues manos a la obra. ¿Qué hay que hacer?

10. BUSCANDO A UNA MUJER

Josef se percató que estaba repitiendo -una vez más al compás de la garlopa- en su mente y en sus labios las palabras del sabio: 

-El encanto de la mujer hacendosa deleita al marido, y su buen saber le reconforta los huesos. Don del Altísimo es una mujer sensata y callada; una mujer educada no tiene precio. Gracia sobre gracia es una mujer santa y decorosa. Cimientos eternos sobre roca sólida son los mandatos de Dios en corazón de mujer santa.

Yeshua, que estaba a su lado trabajando, escuchó con una sonrisa estas palabras y  le dijo:

-Estas frases del sabio se confirman totalmente en la mujer que alumbra esta casa, que enciende cada noche el candelabro de aceite. Abba, si no te importa me gustaría saber cómo conociste a mamá, Miriam tu esposa.

Josef, el hombre justo de los silencios, se quedó callado como meditabundo. Pensó rápidamente: sí Yeshua debe conocer estas cosas, sí tenemos que decírselo.

-En Nazareth junto al pozo, cuando llegué de Judá, justo al mediodía. Estaba sacando agua con el pesado y mal hecho cubo que había antes cuando, a mis espaldas, escuché el alegre cantó de una chiquilla que se acercaba a por agua. Me volví, la miré a los ojos y me enamoré al instante. Como lo llamáis los jóvenes de ahora, fue un auténtico flechazo. Una luz interior en mi corazón -que tantas veces entiende mejor que la razón- me confirmó que ella era la elegida del Altísimo para ser mi esposa. Sí, no fue un encuentro casual. Me la había preparado la Providencia desde la eternidad. No sé el porqué, pero me acordé entonces de la alegría del pueblo que se acercaba a la tierra prometida y de las palabras santas: Éste es el pozo donde el Señor dijo a Moisés: Reúne al pueblo y les daré agua. Entonces Israel cantó esta canción: -¡Arriba pozo! ¡Cantádle! Pozo por príncipes excavado, abierto por nobles del pueblo-. Y empecé a cantar esta canción repitiendo sin cesar el  estribillo: ¡Arriba pozo! ¡Cantádle!

-Abba, si no te importa, me gustaría hacerte otra pregunta.

-Dime, hijo, pregunta lo que quieras que yo responderé como mejor pueda.

– ¿Has pensado en la esposa que vas a elegir para mí? ¿Piensas que en este asunto tengo algo que decir?

Josef otra vez se quedó pensativo, como reflexionando sobre la pregunta y una vez más le vino la inspiración: sí, tenemos que decírselo.

-Por su puesto que he pensado en ese asunto y bien sabes que tú eres quién vas a decidir. Pero pienso que ha llegado el momento para decirte algo que atañe a tu persona. Mira, llama a tu madre, prefiero que sea ella quien te lo cuente todo. Lo hace mucho mejor que yo.

Yeshua fue a llamar a su madre y al cabo de un breve momento apareció Miriam en la estancia en donde trabajaban Josef y Yeshua. Josef miró a su esposa y le dirigió la palabra, con un tono de voz que manifestaba un gran amor, una gran delicadeza y respeto, al mismo tiempo que una súplica.

-Miriam, mi esposa y Señora, me parece que ha llegado el momento -si te parece bien-, ahora que Yeshua cumple los dieciséis años que le cuentes lo que ocurrió cuando tu tenías esa edad. Lo que me constaste después que yo te hablara de mis sueños y tomara por fin -¡gracias al Altísimo sean dadas siempre!- la decisión, después de tanto meditar.

– Sí, cómo no, con mucho gusto abriré mi corazón ante mi hijo para dar gracias a Adonai, cuyo nombre es santo. Han pasado dieciséis años y nueve meses desde aquel día, desde aquella ahora. El sol estaba en su punto más alto, me encontraba sola en la estancia de casa de mis padres Joachim y Anna, trabajando, cuando sentí la presencia de alguien majestuoso, como la de un embajador. Veía su figura transparente, escuchaba sus palabras pronunciadas como en otro lenguaje, era el Ángel del Todopoderoso:

-Dios te salve, llena de gracia, Adonai es contigo.

 Le agradecí al Altísimo que me hubiera dado desde niña el don de la humildad pues las palabras que escuché fueron demasiado grandes. Me sentí como turbada y pensaba qué podía significar aquel saludo. Y el Ángel me dijo:

-No temas, Miriam, porque has hallado gracia delante de Dios: concebirás en tu seno y darás a luz un hijo, y le pondrás por nombre Jesús. Será grande y será llamado Hijo del Altísimo; Adonai le dará el trono de David, su padre, reinará eternamente sobre la casa de Jacob y su Reino no tendrá fin.

Le volvía a agradecer al Todopoderoso este mensaje, esta elección, no por mí, sino por el bien de todo el pueblo. Entendí inmediatamente que el hijo que se me anunciaba era el Mesias, capté que me rodeaba el misterio. Pensé en Josef, estábamos desposados pero todavía no vivíamos juntos. No comprendía bien su papel, yo debía ponerle el nombre y no se nombraba a Josef. Por eso pregunté:

-¿De qué modo se hará esto, pues no conozco varón?

El Ángel respondió y me dijo:

-El Espíritu Santo descenderá sobre ti, y el poder del Altísimo te cubrirá con su sombra; por eso, el que nacerá Santo será llamado Hijo de Dios. Y ahí tienes a Isabel, tu pariente, que en su ancianidad ha concebido también un hijo, y la que llamaban estéril está ya en el sexto mes, porque para el Todopoderoso no  hay nada imposible.

¡Qué gran misterio! Adonai pide su permiso, quiere contar con la libertad de su criatura. Entendí con claridad luminosa que iba a ser Madre y Virgen, y para siempre pertenecer al Altísimo. José y mi matrimonio con él pasaban a un segundo plano, Adonai resolvería el asunto. Al mismo tiempo  descubrí en las palabras del Ángel que quien iba a nacer -tu Yeshua- iba a tener una relación muy especial con el Altísimo, además de ser el Mesias Salvador.  Me quedé expectante, como esperando a mi propia decisión. Me parecía que todo el universo estaba también conmigo esperando y entonces desde lo más profundo de mi ser dije:

-He aquí la esclava del Señor, hágase en mí según tu palabra.

Miriam calló silenciosamente repitiendo esas palabras en su interior, como en una nueva oración dirigida a Adonai. Yeshua se acercó a Miriam y besando sus manos con la ternura propia de los hijos, dijo:

-Madre, gracias por tu sí lleno de fe, gracias por tu entrega confiada, gracias por tu amor y cariño de Madre, Mujer y Esposa. Sabes bien que ya estás cumpliendo el plan de Adonai respecto a la salvación de todo el pueblo. Quisiera seguir preguntando a mi abba, ¿cómo te enteraste de los planes del Altísimo para con tu esposa Miriam?

– He escuchado tu relato, Miriam, y siempre me conmuevo cada vez que lo oigo de tus labios. Me parece que tiene la novedad de lo que siempre enamora, de lo que nunca pasa. Como te puedes imaginar, Yeshua, tu madre no me dijo al principio nada. Guardó estas palabras en su corazón y en su seno: allí las meditaba continuamente. Pero enseguida me dí cuenta de que algo serio había pasado. Miriam quiso ir a ver a su prima Eliszeba y yo ya veía en su mirada, en su comportamiento un cambio impresionante. Le acompañé en su viaje hasta Ein Karem, fueron unos días maravillosos llenos de alegría y sufrimiento. Cuando llegamos a la casa de Zachariasz, escuché estas palabras que Eliszeba dirigió a Miriam, las tengo grabadas en mi memoria, son imborrables:

-Bendita tú entre las mujeres y bendito es el fruto de tu vientre. ¿De dónde a mí tanto bien, que venga la madre de mi Señor Adonai a visitarme? Pues en cuanto llegó tu saludo a mis oídos, el niño saltó de gozo en mi seno; y bienaventurada tú, que has creído, porque se cumplirán las cosas que se te han dicho de parte del Señor.

Al escuchar estas palabras me conmoví profundamente. Entendí que Miriam esperaba un hijo, comprendí también que ese no era fruto de varón, era obra del Altísimo. Estaba totalmente asombrado cuando escuché las palabras de tu madre. Miriam, si no te importara, podrías cantarnos ese precioso cántico improvisado junto a la casa de Zachariasz.

Miriam se sonrió y con un gesto de complacencia dijo:

-Los deseos tuyos -Josef, esposo mio y señor- son para mi mandatos del Altísimo, con gran alegría siempre cantaré  un cántico nuevo a mi Creador:

-Proclama mi alma las grandezas del Señor, y  se alegra mi espíritu en Dios mi Salvador; porque ha puesto los ojos en la humildad de su esclava; por eso desde ahora me llamarán bienaventurada todas las generaciones. Porque ha hecho en mí cosas grandes el Todopoderoso, cuyo nombre es Santo; su misericordia se derrama de generación en generación sobre los que lo temen. Manifestó el poder de su brazo, dispersó a los soberbios de corazón. Derribó de su trono a los poderosos y ensalzó a los humildes. Colmó de bienes a los hambrientos y a los ricos los despidió vacíos. Protegió a Israel su siervo, recordando su misericordia, como había prometido a nuestros padres, Abrahám y su descendencia para siempre.

La mirada de Yeshua se posó sobre Miriam diciéndole:

-Gracias Mujer, por tu hermoso cántico de oración. Gracias Madre, por enseñarme a rezar.

Josef también miró a su Esposa y le dijo:

-Gracias Miriam por tu entrega. En ese momento entendí que tu eras posesión del Señor. A los pocos días me volví a Nazareth para seguir trabajando y me preguntaba cuál era mi misión en este juego divino. Pensaba, lo sigo pensando, que no soy digno de estar en esta casa, con este hijo y esta esposa. Estaba meditando sobre este asunto, si debía tomar la decisión de marcharme  lejos. Pero el Ángel del Señor me avisó en sueños:

-José, hijo de David, no temas recibir a Miriam, tu esposa, porque lo que en ella ha sido concebido es obra del Espíritu Santo. Dará luz un hijo y le pondrás por nombre Jesús, porque él salvará a su pueblo de sus pecados.

Así, Yesuah, que tú eres fruto del Espíritu Santo. Miriam es posesión de Dios y los dos, con alegría, nos dimos cuenta que debíamos vivir nuestro matrimonio en virginidad. Era una inspiración del Altísimo que estaba en nuestros corazones y que se hizo realidad con tu venida. Puedo decirte, hijo, que cada día quiero más a tu madre. Mi amor por ella es una fuente de dicha. Por eso, cuando pienso en tu matrimonio, me parece que tu misión va a exigirte una disponibilidad total, un amor abierto a todos. Por eso, hijo, me parece que el Altísimo no tiene reservado para ti una esposa.

-Gracias, abba mio y Señor de esta casa, por tus palabras llenas de sabiduría, exigencia y amor. Sí, yo también pienso que mi Padre quiere que esté totalmente disponible, reservando todo mi amor para El y, en El y por El, a todas las criaturas.

11. LA UNIDAD DE LA FAMILIA

-Decididamente no me gusta la oración Kaddisz, no no me gusta.

Josef levantó la vista, siguió golpeando con el martillo mirando a Yeshua con un gesto de interrogación y extrañeza, como pidiendo explicaciones ante esas palabras.

-Y me parece que a ti, abba, tampoco te gusta. No me complace rezarle a mi Padre Abba agradeciéndole  que no soy pagano, esclavo ni mujer. Todos somos hijos de un sólo Dios Padre Creador, y al varón junto con la mujer, Adonai los creó en unidad de familia infundiéndoles el espíritu de vida. La familia es también una imagen y semejanza del Dios de Abraham, Isaac y Jakob, del Dios único pero no solitario.

Josef dejó por un momento su instrumento de trabajo. Se daba cuenta que Yeshua quería hablar, quería decirle algo. Se detuvo un momento repitiendo las últimas palabras de su hijo: un Dios único pero no solitario, y le vinieron a la mente una serie de textos de la Escritura Santa.

-Tienes razón, Yeshua, a mi tampoco me gusta esa oración pero nunca me había atrevido a decirlo en alto. Son cosas que no acabo de comprender y las suelo guardar en el silencio de mi meditación. Cuando hablabas de Adonai único pero no solitario pensaba en las palabras de la Torah: Hagamos al hombre a nuestra imagen y semejanza. Un hagamos en plural, como si el Altísimo fuera una familia. O esas otras palabras: Adán se ha hecho uno de nosotros. O la oración del salmo: Dijo el Señor a mi Señor. Como si el Altísimo dialogase con el Altísimo en unidad de dialogo, de relación.

-Sí, abba, me parece que tienes una buena parte de razón. Un esposo no puede serlo sin la esposa y un padre no puede serlo sin el hijo. La realidad personal en su unidad está dirigida, está en relación con otra persona. La realidad de cada uno de nosotros, de nuestra familia aquí en Nazareth, se realiza por la presencia de entrega de cada uno hacia los demás. No alcanzamos la perfección en la soledad, no podemos amar sin tener alguien a quién amar. Por eso el misterio del Altísimo es la plenitud de vida, de conocimiento y de amor.

-Hijo, algo voy entendiendo de tus palabras. Pienso en Ti, en Miriam, en mí: somos tres corazones que forman un solo corazón, somo tres en una unidad familiar que nada ni nadie la puede romper. Algo así tiene que ser el misterio de la intimidad del Todopoderoso.

-Sí, sí, algo así debe ser, algo así es. Abba, si al principio el Todopoderoso los creó hombre y mujer para que formaran una sola carne para siempre, ¿por qué Moisés  permitió el divorcio, por qué tantos pueblos lo permiten?

-No podría darte ahora mismo una respuesta definitiva, habría que pensar el asunto antes, estudiarlo despacio y consultarlo con algunos buenos doctores de la Torah. Pero me parece que la respuesta está en tus misma palabras: si el creador así lo ha establecido, y El sabe bien lo que hace, significa que eso es lo mejor para el hombre. La Ley escrita en los corazones está para que el hombre alcance su felicidad. Quizá el ser humano ha endurecido tanto su corazón, se ha alejado tanto del Altísimo que ya no tiene fuerzas para amar con un amor eterno. Solamente el hombre, por ser libre, puede tomar decisiones que duren siempre, que venzan la limitación del tiempo.

-Abba, el otro día en las clases de la sinagoga, preguntaron cuál era el principal de los mandamientos de la Torah. Yo elegí estas palabras: amarás a Adonai tu Señor con todo tu corazón y con toda tu alma y con toda tu mente, y al prójimo como a ti mismo. Por eso, si el amor es lo más alto que el hombre puede dar, Adonai tiene que ser el puro Amor, el puro Don que se entrega incondicionadamente para siempre en fidelidad. 

-Está claro que así es, que así tiene que ser. Además el amor entre los esposos -mi amor hacia Miriam- como reflejo del amor a Adonai, tiene que ser también incondicionado, para siempre, fiel.  El Todopoderoso Creador da la vida por amor, el hombre también está llamado a participar de esta donación también por amor. El hijo concebido tiene todo el derecho a participar siempre de este amor. Por eso tú eres el fruto del mayor amor divino y humano que haya existido, pues -gracias siempre sean dadas a Adonai- me parece que Dios Abba te quiere a Ti más que a nadie en el mundo, y también me parece que ningún esposo puede querer a su mujer como yo quiero a Miriam.

-Abba, te veo y comprendo muy bien como es Dios Padre. Te doy gracias porque eres para mí un reflejo de Adonai Abba. He aprendido de tu vida y de tus palabras lo que significa la paternidad de Dios. El Amor al Altísimo y el amor a los hombres: eso es lo que da sentido a nuestros días. Vuestro amor de esposos es para mi amor de padres, en cuanto más os queréis más me queréis, en cuanto más me amáis más aumenta vuestra unidad indisoluble de matrimonio

-Sí, hijo, nuestra familia de Nazareth está unidísima pues el Altísimo está siempre en ella. Nuestro trabajo y descanso, preocupaciones y alegrías, nuestra mutua confianza, todo viene de Adonai y a El vuelve. Sobre todo la oración conjunta reafirma nuestra unidad. Pienso que así tiene que ser para que padres e hijos participen en la tierra de la dicha de ser verdadera familia.

Josef calló definitivamente, fijó la vista en el martillo y descubrió en esa herramienta -como en sus palabras y en las de Yeshua- la fuerza del instrumento que cambia la materia, que transforma el mundo. Descubrió ahí la suave brisa del paso de Adonai, el Amor escondido en lo ordinario, en lo corriente: en un martillo, en una charla de padre e hijo.

12. LA SALVACIÓN VIENE DE LOS JUDÍOS

Josef miró a Yeshua y descubrió que estaba escribiendo algo y se decidió a preguntarle.

-Yeshua puedo saber qué estas escribiendo.

– La explicación que ha dado hoy el Hassan. El maestro de ceremonias de la sinagoga nos ha explicado -en arameo- un fragmento de la Torah.  Nos ha dicho que aunque no es tradición de los antiguos escribir en arameo las explicaciones de la Torah, es una costumbre que se va imponiendo y que en pocos años estará ya muy extendida. Dice que en algunas partes ya se hace y le llaman el Talmud. A ti, abba, que has estudiado la Torah en Jerusalem, qué te parece.

-Me parece muy bien. Hay un antiguo refrán nuestro judío que dice que la Escritura tiene mil caras. pues cada uno la lee y la interpreta a su manera. Ciertamente el espíritu sopla donde quiere y cada lector recibe sus propias inspiraciones, sin embargo también nuestro pueblo ha elegido dos criterios fundamentales de interpretación de las Escrituras. El primero es la unidad: cada fragmento de la Torah se explica a partir de otros y en consonancia con ellos, el segundo criterio es la tradición: la Torah se lee en la tradición viva de Israel. Por eso me parece que lo que se va a llamar el Talmud contribuye muy positivamente a saber cómo se lee la Torah en la vida misma del pueblo elegido. 

-Abba, quien te oyera hablar no podría dar crédito que un carpintero de Galilea sabe tanto y habla como un doctor de la ley.

-Todo lo que he aprendido se lo debo a tu madre. Sabes ya muy bien que sin la Torah permanecen ocultas las palabras del Altísimo, no sabemos como habla Adonai a nuestro pueblo y no podríamos vivir sin escuchar sus palabras. Pero sin la interpretación en Israel -eso que van a llamar el talmud- no sabríamos quién habla, qué es lo que dice, qué significan las sentencias divina, perderíamos la alegría de la Torah y se haría todo confuso y triste.

– Sí lo entiendo muy bien, pues cuando mamá me explica la Torah sus palabras parecen vivas, como de fuego.

– Y por eso mismo una explicación de las Escrituras Santas que no sea viva, que no se comprenda dentro del vivir de Israel y que no nos lleve a vivir con el Altísimo es una explicación muerta, sin sentido, sin fruto.

-El Hassan nos explicaba hoy el texto de la Torah: Adonai vuestro Señor es como un fuego devorador. Para ejemplificar este fragmento y entender que la Torah es cómo un fuego ardiente nos lo aclaraba con una anécdota. Esto era precisamente lo que estaba escribiendo.

– Una anécdota, vaya, vaya. Me gusta ese método, un ejemplo, una comparación, una anécdota sacada de la vida misma se queda más fácilmente en la memoria de los oyentes, es grata y hace el discurso menos pesado. Me parece muy bien que escribas tus anécdotas y comparaciones, te ayudarán mucho en tu enseñanza. Y…, ¿podrías contármela, hijo?

– Con mucho gusto, abba. El rabino Ben Azzai sentado explicaba a sus discípulos un texto de la Escritura Santa. De repente surgió fuego a su alrededor y empezaba a quemarlo todo. Sus alumnos fueron al rabino doctor Akiba y le dijeron: ‘Ben Azzai está sentado, explicando la ley y a su alrededor un fuego lo quema todo’. Akiba fue allí donde estaba Ben Azzai y le preguntó: ‘¿Estás entre llamas por comentar la visión del Trono del Altísimo?’ Y Akiba le dijo: ‘No. He empezado a unir las palabras de la Torah con la de los profetas y con las palabras de los otros escritos, y entonces las palabras de la Torah han empezado a saltar ardientemente tal como fueron entregadas en el Sinai. El fuego devorador del monte santo está aquí presente, tal como está escrito: la montaña se encendió en un fuego que llegaba hasta el cielo.

-Sí, me parece una comparación acertada. El fuego expresa frecuentemente en las Escrituras Santas el amor ardiente de Adonai por los hombres. El Mesías va a traer también un fuego purificador, unas ansias incontenibles de dar la vida por amor a su pueblo. El va a ser signo de contradicción ante el que se descubrirán los pensamientos de todos los corazones. ¿Qué piensas de todo esto, hijo?

– La salvación viene de los judíos. Todo lleva su tiempo, y el mio todavía no ha llegado.

– Yeshua quisiera decirte algo. Te he explicado otras veces lo que me dijo el Ángel cuando me habló en sueños, estando en oración:

-le pondrás por nombre Yeshua, porque él salvará a su pueblo de sus pecados.

Con tus dieciséis años recién cumplidos tienes idea en qué consiste tu salvación. ¿Cómo piensas cumplir esa misión que tienes escrita en tu nombre, cómo vas a salvar al pueblo de los pecados?

-Abba, tanto he aprendido de ti, de tus palabras y de tus silencios. Rezo y pido luces al Espíritu que reposa sobre mi, para comprender sus mandatos. Sé que mi misión está unida a mi condición, a mi ser, a mi misterio.

-Eso es. Tantas veces te miro, te escucho y pienso: estoy ante el misterio. No se quién eres. Pero tu Madre y mi Esposa Miriam siempre me dice: contempla el misterio, mira a nuestro hijo y verás al Altísimo.

– Sí, abba, mamá tiene razón, hay que contemplar misterio, hay que meditar contemplando. Muchas veces me pregunto: ¿de qué necesitamos ser salvados los hombres? Podrías responderme, abba.

-Ya hemos hablado de eso en otra ocasión. Me parece que necesitamos ser salvados de muchas cosas: del mal como principio, del pecado de Adán y Eva y de todos los demás pecados personales, de la acción de la serpiente engañosa, de toda enfermedad, angustia, miedo y sin sentido…

– ¿Y del tiempo? ¿Necesitamos ser salvados del tiempo?

– Perdóname Yeshua, pero no entiendo tu pregunta.

-Puedo formular la pregunta de otra manera: ¿Qué es la resurrección de los muertos y la vida eterna? ¿Dónde están los que ya no viven entre nosotros?

-La Torah nos habla de Adonai como Dios de Abraham, Isaac y Jakob, un Dios de vivos y no de muertos pues todos viven para El. El profeta habla en su visión de la Palabra de Dios que pasa por encima de los huesos secos para revivirlos, para que vuelva a ser hombres vivos gracias al Espíritu que les vuelve a dar la vida.

-Así es, la creación entera está esperando el paso de la Palabra en el centro del tiempo  para volver a dar la vida, la vida verdadera y eterna. La salvación es la vida eterna, que empieza ya en este tiempo, que está aquí y ahora, aunque todavía no ha llegado a su plenitud. La vida eterna es la posesión de la vida del Altísimo: vivir con Elohim, que es Padre mio y Padre vuestro, cuya misericordia es eterna. Vivir con aquel que es el Amor. Por eso la salvación nos es dada aquí y ahora cuando nos abrimos al amor, cuando descubrimos la posibilidad de amar en lo corriente de cada día. No hay que esperar a la muerte para cruzar el umbral de la vida verdadera. Ya en este tiempo que nos es dado el hombre puede empezar a amar, a vivir vida eterna de amor. Eso es la salvación y esa es mi misión: abrir los corazones humanos al amor verdadero, que los hombres tengan vida y vida verdadera en abundancia.

-Sí Yeshua, voy entendiendo en qué consiste tu salvación, pero…,  ¿tienes idea de qué manera vas a realizarla?

-Abba, ¿qué es lo que me estas enseñado en estos años en Nazareth?

-En resumidas cuentas la Torah, cómo ser un buen hijo de Israel.

-Sí, pero me estás enseñando la verdadera Torah, la ley que se lleva en el corazón y que se cumple con amor. Me estás enseñando a querer, a amar. La salvación ya se está realizando pues estoy amando todo lo humano que me rodea: este taller, las herramientas, el agua de la fuente, los compañeros de la sinagoga, la comida de Miriam… Estoy amando este tiempo y esta tierra mía, estoy amando mi pueblo de Israel y en él todos los pueblos de la tierra, pues la salvación viene -gracias sean siempre dadas a Adonai- de un judío, el que aquí contigo habla.

Y Josef, el varón justo, el hombre del silencio, el carpintero de Nazareth, el esposo enamorado locamente de Miriam, el judío obediente, se quedó mirando -embobado de amor- a su hijo de dieciséis años: Yeshua de Nazareth, Hijo de Josef, Hijo de Dios.