Dziś wspominamy świętego Macieja, apostoła wybranego przez Ducha Świętego ponieważ reszta jedenastu nie wiedział kogo wybrać. Padł los – cecidit sors – Maciej został wybrany, by kolegium apostołów został wypełniony po zdradzie Judasza. Nic nie wiemy o Macieju, wiemy, że został wybrany, by łączyć się do ‘colegium’, do ‘komunii’ apostołów.
Drugi kandydat może był i bardziej znany w świecie żydowskim i w kulturze imperium rzymskiego. Miał podwójne imienia. Barnaba – syn proroctwa czy syn pocieszenia, a więc znany i uszanowany wśród ziomków. Po łacinie został określony czy poznawany jako ‘iustus’ czyli sprawiedliwy. Na pewno Barbaba był człowiekiem wielkiej klasy, ale Duch Święty wybrał Macieja, by podkreślić, że On wybiera, że On ma inicjatywę, że każde powołanie pochodzi od Boga. Łaska ma zawsze pierwszeństwo. Talenty, zdolności, własna wolność i możliwości działania powinny służyć innym. Bóg woła, byśmy służyli innym, byśmy potrafili tworzyć ‘komunię’, jednością, Kościół.
Dziś czytałem słowa Ratzingera w Opera Omnia VIII,1 str. 227-233 cytuję kilka zdań:
- Moja radość będzie trwałą radością wtedy, gdy jest radością wszystkich. Nie mogę pośród bitwy kroczyć z różą w ręku. Wyobrażenie chrześcijaństwa, w którym w grę chodzi tylko o moja dusza, w którym zajmuje się tylko moją sprawieliwością przed Bogiem, moją łaską uświęcającą, moim wejściem do nieba, dla de Lubaca stanowi karykaturą chrześcijaństwa, która w XIX i XX wieku umożliwiała szerzenie się ateizmu.
- Wszyscy mamy się stać jednym: Jezusem Chrystusem. Stąd słowo ‘katoliczym’ stało się dla de Lubaca przewodnim słowem całego jego myślenia teologicznego.
- Jeśli Chrystus jes ‘sakramentem Boga’, to Kościół jest dla nas sakramentem Chrystusa; Kościół reprezentuje wobec Chrystusa według całej starodawnej mocy tego słowa, czyli prawdziwie czyni Go obecnym wśród nas.
- Biblia ukazała to symbolicznie w historii budowy wieży Babel. Najbardziej zaawansowane możliwości techniczne przemieniają się w całkowitą niezdolność tworzenia wspólnoty z ludźmi.
- Możemy więc powiedzieć, że sedno naszego niezbawienia tkwi w samotność, braku miłości.
- Ludzka jedność, taka, jakiej domaga się byt człowieka, musi odpowiedzieć na pytanie o śmierć i tam znaleźć swoje najgłębsze potwierdzenie.
- Człowiek nie może utożsamić się z Bogiem, Bóg jednak utożsamił się z człowiekiem – i to jest treść Komunii, która jest nam ofiarowana w Eucharystii, a każda communio niższej rangi daje zbyt mało.
- Kościół jest communio, jest jednoczeniem się Boga z ludźmi w Chrystusie, a w konsekwencji także ludzi wzajemnie ze sobą i tym samym jest sakramentem, znakiem i narzędziem zbawienia.
Sacerdos In Mundo 